Un – Sentiment

Τι πιο ταιριαστό από παραδοσιακό death doom/funeral doom μέσα σε αυτή την εντυπωσιακή είσοδο του Φθινοπώρου; Οι Un εδρεύουν στο μουντό και βροχερό Seattle. Πριν αποκτήσω αυτή την πληροφορία θα στοιχημάτιζα ότι η μπάντα είναι βρετανική – έχουν ένα έντονο vibe πρώιμων Dying Bride στον ήχο και μία μελαγχολία/μελωδικότητα που συνήθως απαντάται σε μπάντες της γηραιάς αλβιώνας. Το “In its Absence” που ανοίγει το δίσκο είναι απλά θαυμάσιο, με το riff στα 5:20 να είναι ανατριχιαστικό! Στο “Pools of Reflection” θα ακούσετε μερικά όμορφα γυναικεία φωνητικά – κατά τα άλλα η φωνή του Monte Mccleery είναι σταθερά guttural. Οι κιθάρες παίζουν ασταμάτητα τα θέματά τους, τις πένθιμες οιμωγές τους. Το “Sentiment” δεν θα ήταν δυνατόν να μην ξεχειλίζει από συναίσθημα. Είναι το μοναδικό κομμάτι όπου το tempo παραμένει σταθερά αργόσυρτο, χωρίς έστω ένα μικρό midtempo πέρασμα (για τα δεδομένα του funeral doom). Οι lead κιθάρες οργιάζουν και πάλι. Ο δίσκος τελειώνει όπως αρχίζει με το δυνατό “A Garden Where Nothing Grows” όπου το «ξέσπασμα» στο μέσον του κομματιού, ενώ είχες ήδη βυθιστεί στα τάρταρα του πεσιμισμού, να το απογειώνει. Να κλείσω λέγοντας έναν καλό λόγο και για το rhythm section που συμβάλλει ουσιαστικά στη δημιουργία κατανυκτικής ατμόσφαιρας. Μπορεί να είναι εύκολο τεχνικά, αλλά και η κάθε μικρή λεπτομέρεια στο δέσιμο με τις κιθάρες (ειδικά στα τύμπανα) μετράει. Από τις καλύτερες κυκλοφορίες στο χώρο του funeral doom έχουν βγει ever και, φυσικά, μία από τις καλύτερες metal κυκλοφορίες της χρονιάς συνολικά. Μόνο πόνος….

What’s more suitable than traditional death doom / funeral doom to welcome this impressive and sudden entrance of autumn? Un band originates from “grey” and rainy Seattle. Before I got hold of this information I would bet that the band is British – they have an intense early Dying Bride vibe in the sound and a melancholy / melody usually found in bands from Great Britain. “In its Absence”, the song which opens the album is simply wonderful, with the riff at 5:20 being spine-chilling! In “Pools of Reflection” you will listen to some beautiful female vocals – in the rest of the recording Monte Mccleery’s voice is constantly guttural. The guitars are incessantly playing their themes, their mournful laments. “Sentiment” could not be anything less that overflowing with emotion. It is the only song where the tempo remains slow from start to finish, without even a small midtempo passage (for the standards of funeral doom). The lead guitars are once again orgiastic. The album ends as it begins with the mighty “A Garden Where Nothing Grows” where the “eruption” in the middle of the track, while you’ve already sunk into the depths of pessimism, takes the song off. Let’s end by praising the rhythm section a little bit. It actually contributes to creating a bleak atmosphere. Though, in terms of technicality, easy to play, still every little detail in tying with guitars (especially the drums) counts. “Sentiment”, in my opinion, already stands among the best releases in funeral doom ever to come out and is, of course, one of the best metal releases in 2018. Only pain lives here…  

fb page: https://www.facebook.com/unvibes/

3144total visits,1visits today