Tongues – Hreilia

Με προβληματισμό διαπιστώνω γράφοντας αυτή την παρουσίαση ότι μέσα στο 2017 παρουσίασα μόνο έναν δίσκο της  I, Voidhanger  (Locust Leaves), καθώς καμία άλλη κυκλοφορία δε με ενθουσίασε (και, ναι, τις άκουσα σχεδόν όλες και ναι εξαιρείται και το υλικό των Midnight Odyssey που όμως δεν είναι νέο). Δεν προβληματίζομαι για κανέναν άλλο λόγο παρά διότι τρέφω απεριόριστο θαυμασμό προς την εταιρεία και την οπτική της… Όπως και να έχει, με  την έλευση του 2018, το “Hreilia” των Δανών Tongues επανασυνδέει τους “δεσμούς” του blog με την I, Voidhanger, αλλά και με τη σκηνή της Δανίας, καθώς έχει προηγηθεί μέσα στο 2017 η παρουσίαση και συνέντευξη των Hexis. Οι Tongues δεν είναι, φυσικά, μία μπάντα που δεν τολμά να πειραματιστεί. Στη μουσική τους συνυπάρχουν black, death και doom στοιχεία. Η πολυπλοκότητα και «αναρχία» στη δομή των συνθέσεων και οι δυσαρμονικοί ρυθμοί οδηγούν το συνθετικό αποτέλεσμα να ηχεί “progressive” με την ευρύτερη έννοια του όρου στα αυτιά μου. Η ατμόσφαιρα που δημιουργεί το τρίο, ειδικά στα mid/down tempo σημεία είναι κλειστοφοβική και σκοτεινή, βουτηγμένη θα έλεγε κανείς στο εφιαλτικό σύμπαν του Thomas Gabriel Fischer. Δύσκολο άκουσμα, χρειάζεται το χρόνο του για να κατανοηθεί και να αφομοιωθεί, ωστόσο όσο απαιτεί, άλλο τόσο αξίζει την προσοχή σας!

I am somewhat puzzled writing this presentation, as I realize that in 2017 I have only presented one record released by I, Voidhanger (Locust Leaves), as no other piece of music excited me (and yes, I listened to almost all of the label’s releases and yes the Midnight Odyssey material was very good but not new) . I’m not frustrated for any other reason but because I have unlimited admiration for the label and its perspective … Whatever the case, with the arrival of the 2018, “Hreilia” by the Danish band Tongues “bonds” the blog with I, Voidhanger, but also with the Danish scene, as in 2017 we did the presentation and interview with Hexis. Tongues are not, of course, a band that does not dare experiment. Black, death and doom elements co-exist in the band’s music. The complexity and “anarchy” in the structure of the compositions and the disharmonic rhythms lead the songwriting to sound “progressive” -in the broader sense of the term-, at least in my ears. The atmosphere created by the trio, especially at the mid / down tempo points, is claustrophobic and dark, one could say it is soaked in the nightmarish universe of Thomas Gabriel Fischer. Not an “easy” piece of music to listen to, it takes his time to be fully comprehended and assimilated – this recording demands and deserves your attention!

fb page:

1084total visits,3visits today