Coltsblood/Un Split | Il Vuoto – Vastness | Maestus – Deliquesce

Τρεις αξιόλογες κυκλοφορίες της funeral doom σκηνής θα παρουσιάσουμε σήμερα, ευκαιρίας δοθείσης, καθώς κυκλοφόρησαν σχεδόν ταυτόχρονα. Είναι μία πολύ καλή ευκαιρία να δούμε πώς μπορούν να υπάρχουν διαφορές μέσα από κυκλοφορίες του ίδιου (λίγο-πολύ) genre.  

Three remarkable releases of the funeral doom scene I will be presenting today, grasping the opportunity as they were released almost simultaneously. It’s a great chance to witness how there can be differences between releases of the same (more or less) genre.

Αυτή είναι η πρώτη μου επαφή με τους Coltsblood. Βλέπω ότι στις τάξεις τους υπάρχει ο μπασίστας John McNulty, ο οποίος συμμετείχε στον πρώτο δίσκο των Conan. Ξεκινάνε με πολλή ψυχεδέλεια και πολύ αργούς ρυθμούς, φέρνοντας και στο μυαλό τους συμπατριώτες τους Esoteric, στην πορεία όμως λοξοκοιτάνε και προς το sludge, ενώ και οι ταχύτητες περιστασιακά ανεβαίνουν αρκετά. Σχεδόν καθόλου μελωδία και αρκετή ωμότητα τους χαρακτηρίζει. Μου άρεσε το κομμάτι τους και θα τους παρακολουθώ στο μέλλον. Έχω παρουσιάσει το πολύ καλό full-length  “Sentiment” των Un οπότε αυτή η μπάντα δεν μου είναι άγνωστη. Στο κομμάτι τους “Every Fear Illuminated” υπάρχει μία σταθερά πένθιμη, καταθλιπτική ατμόσφαιρα με εξουθενωτικά αργούς ρυθμούς. Εδώ βέβαια υπάρχει και αρκετή μελωδία και η ατμόσφαιρα έχει μία αύρα παλιομοδίτικου, ατμοσφαιρικού doom. Η riffάρα στο 13:18 είναι από αυτές που κάνουν τους Un να ξεχωρίζουν. Συνολικά το split είναι μία πολύ δυνατή κυκλοφορία, είναι χορταστικό τόσο σε διάρκεια όσο και σε χημεία μεταξύ των μπαντών (τα έχω ξαναπεί ότι είναι για μένα ιδανικό οι μπάντες να μην είναι πανομοιότυπες στα split). Απορώ μόνο γιατί οι μπάντες κυκλοφόρησαν μόνο 100 κασέτες (οι οποίες φυσικά εξαντλήθηκαν εν ριπή οφθαλμού)….

This is my first contact with Coltsblood. I see that among their ranks there is bass player John McNulty, who participated in the first album of Conan. They start off with a lot of psychedelia and very slow pace, reminding me of their compatriots Esoteric, but in the development of the song they tend to lean towards sludge, and tempo occasionally goes up quite a lot. Almost no melody in “Snows of the Winter Realm” and a lot of rawness overall… I liked their track and I will keep them under my radar in the future. I have presented the very good full-length “Sentiment” by Un a few months back, so this band is not unknown to me. Every bit of “Every Fear Illuminated” has a steadily mournful, depressing atmosphere with exhaustingly slow pace. Here, of course, there is a lot of melody and the atmosphere has an aura of old-fashioned, atmospheric doom. The riff at 13:18 is one of those that make Un stand out. All in all, the split is a very solid release, both when it comes to its duration and the chemistry between the bands (I have once again said that it is ideal for me that the bands in splits are not identical). I only wonder why the bands released only 100 cassettes (which of course were sold out in the blink of an eye)…

Coltsblood fb page:

Un fb page:

Αυτό είναι το ντεμπούτο των Ιταλών Il Vuoto. Τόσο ο ήχος όσο και οι συνθέσεις παραπέμπουν σε μουσική που παιζόταν τουλάχιστον είκοσι χρόνια πριν. Δεν ξέρω αν ήταν επιλογή τους ή θέμα μπάτζετ να έχουν αυτόν τον ήχο, για μένα όμως αυτός ο retro ήχος δουλεύει μια χαρά. Θυμίζουν μπάντες όπως οι Saturnus ή οι My Dying Bride, άρα όπως θα καταλάβατε έχουν πολλά ατμοσφαιρικά σημεία και συγγενεύουν αρκετά και με το doomdeath. Τα φωνητικά σε αρκετές περιπτώσεις ουσιαστικά απαγγέλουν ή ψιθυρίζουν τους στίχους με μελοδραματικό ύφος και θεατρικότητα. Οι ταχύτητες είναι απαράβατα και βασανιστικά αργές και οι Ιταλοί δεν έχουν δεύτερες σκέψεις ως προς αυτό. Έχει και κάποια blues περάσματα στην κιθάρα που δίνουν μία ιδιαίτερη νότα στο σύνολο. Ακούγοντάς το για δεύτερη φορά μία μουντή μέρα σε ένα τρένο τα συναισθήματα που μου δημιούργησε ήταν πολύ πιο έντονα από την πρώτη ακρόαση στην ασφάλεια του σπιτιού μου. Γενικά είναι ένας δίσκος που ποντάρει πολύ στον παράγοντα νοσταλγία και σε μένα κατάφερε να ξυπνήσει μνήμες και συναισθήματα με έντονο τρόπο. Ως εκ τούτου είναι μία πολύ πετυχημένη και ιδιαίτερη κυκλοφορία.

This is the debut for Italian band Il Vuoto. Both the sound and the songwriting have apparent references to music played at least twenty years ago. I do not know whether the end result of the production was their choice or a case of low budget, but, no matter what, for me this retro sound works just fine. They remind me of bands such as Saturnus or My Dying Bride, so as you would understand, they have a lot of atmospheric parts and they are quite close to doomdeath at times. The vocals in many cases have a tendency of reciting or whispering the lyrics in melodramatic style and theatricality. The tempo is continuously and agonizingly slow and the Italians have no second thoughts about this. One can also listen to some blues passages on the guitar that give a special note to the recording. Listening to it for the second time on a train in a bleak day, the emotions created in me were much more intense than at the first listening session in the security of my home. Generally it is a record that stakes much on the nostalgia factor and has managed to wake up memories and emotions in an intense manor. It is therefore a very successful and special release.  

fb page:

Για τους Maestus αυτή είναι η τρίτη full-length κυκλοφορία και όλα δείχνουν ότι θα είναι και η πιο επιτυχημένη. Ο ήχος τους είναι ο πιο σύγχρονος από όλες τις μπάντες που παρουσιάσαμε σήμερα, εννοώντας ότι είναι πολύ «γεμάτος», διαυγής και «γυαλισμένος». Τα πλήκτρα έχουν έναν βασικότατο ρόλο στη συνθετική διαδικασία και δεν ακολουθούν απλά τα υπόλοιπα όργανα, αλλά δείχνουν σε πολλές περιπτώσεις να είναι το όργανο από το οποίο ξεκίνησε η ίδια η σύνθεση ενός μεγάλου μέρους των κομματιών. Μαζί με τις κιθάρες δημιουργούν ηχητικά τοπία έντονης μελωδικότητας και νοσηρά πένθιμης ατμόσφαιρας. Υπάρχουν σημεία όπου κυριολεκτικά μπαίνεις κυριολεκτικά σε αυτοκτονικό mood. Βέβαια, κάπου εκεί υπάρχει ενίοτε και το plot twist, όταν οι ρυθμοί γίνονται υπερηχητικοί και μένεις στήλης άλατος απορώντας για το απροσδόκητο της εξέλιξης. Τα φωνητικά έχουν διττή υφή, με τους αναμενόμενους funeral βρυχηθμούς να συνοδεύουν black δεύτερες φωνές. Το “Deliquesce” είναι μία θαυμάσια δουλειά που δε θα αφήσει ασυγκίνητο κανέναν οπαδό του funeral doom τολμώ να πω.  

For Maestus this is the third full-length release and everything shows that this will be the most successful one. Their sound is the most modern of all the bands we presented today, meaning it is full of volume, crystal-clear and “polished”. The keys play a basic role in the songwriting process and do not just follow the rest of the instruments, but seem in many cases to be the instrument from which the composition of a large part of the songs begins. Along with the guitars, they create sonic landscapes of intense melody and a morbidly moody atmosphere. There are parts where you literally get into suicidal mood. However, soon the “plot twist” arrives, the tempo becomes ultrafast and you remain stricken at the unexpected turn of the song development. The vocals have a double texture, with the (expected) funeral growls being accompanied by blackish second vocals. “Deliquesce” is a wonderful work that will not leave unimpressed any funeral doom fan, I will dare say.

fb page:

4970total visits,16visits today