Spurv – Myra


Όταν πρωτοαντίκρυσα το εξώφυλλο του “Myra” η αντίδρασή μου ήταν: «Οκ, αυτό είναι pagan black ή cascadian black – μακάρι να είναι καλό….». Ο θαυμάσιος πίνακας του Christer Karlstad (νομίζω ότι είναι ένας καλλιτέχνης που αξίζει να του ρίξετε μία ματιά) οδήγησε σε αυτούς τους συνειρμούς. Τελικά το “Myra” ουδεμία άμεση σχέση με black φυσικά δεν έχει (αν και τα folk στοιχεία στη μουσική των Spurv, η φυσιολατρική οπτική του δίσκου και οι full tremolo background κιθάρες είναι ένας κάποιος κοινός τόπος), αλλά είναι καλό. Πολύ καλό. Το “fra dypet under stenen”, το τρίτο κομμάτι του δίσκου, στο οποίο σε παραπέμπει ο player και πιθανόν ακούτε κάποιοι αυτή τη στιγμή σε ξεγελά – ο δίσκος δεν ξαναγίνεται τόσο ζωηρός και uptempo σε κανένα άλλο σημείο, παρά μόνο στο έσχατο “allting får sin ende, også natten”, αλλά ξετυλίγεται αργά και υπομονετικά, με ένα σχεδόν πένθιμο τρόπο, σαν μία μουσική απολογία των Νορβηγών στη φύση εκ μέρους του ανθρώπινου είδους για όλα τα δεινά που της έχει προξενήσει. Ο τρόπος με τον οποίον δομούν τις συνθέσεις, είναι θαυμάσιος και η ποικιλομορφία ηχοχρωμάτων που φέρνουν με τη συμμετοχή τους οι πολυπληθείς καλλιτέχνες που κλήθηκαν να συνεισφέρουν στη δημιουργία του δίσκου [(Ole-Henrik Moe (picoletto, violin, viola, cello), Kari Rønnekleiv (violin), Cathy Donnelly (cello), Tore Ylvisaker (synth) και Ole Aleksander Halstensgård (fx and synth)] απογειώνει το “Myra”. Ο καλύτερος post rock δίσκος μέχρι τώρα στο 2018.

When I first came across the cover of “Myra” my reaction was: “Ok, that’s pagan black or cascadian black – I wish this is good…”. The wonderful painting by Christer Karlstad (I think he is an artist who deserves some attention) has led to these associations. Eventually, “Myra” has no direct relationship with black metal (although the folk elements in Spurv’s music, the nature-centering thematic of the album and the full tremolo lead guitars are a commonplace), but this is good. Very good. “Fra dypet under stenen”, the third song of the album that the bc player plays first and probably some of you are listening to at the moment is somewhat misleading – the album is not so loud and uptempo anywhere, except in the ending song “allting får sin ende, også natten “, but it unfolds slowly and patiently, in an almost mournful way, as a musical apology by the Norwegians to nature on behalf of the human species for all the ills it has brought. The way they construct their musical pieces is superb and the variety of sound colors that the plentiful of artists invited to contribute to the creation of the album [Ole-Henrik Moe (picoletto, violin, viola, cello), Kari Rønnekleiv violin), Cathy Donnelly (cello), Tore Ylvisaker (synth) and Ole Aleksander Halstensgård (fx and synth)] bring, takes “Myra” off. This is the best post rock record so far in 2018…

fb page: https://www.facebook.com/Spurvinnen/

2664total visits,2visits today