Spotlights – Love & Decay

Οι Spotlights είναι ένα τρίο που αποτελείται από το αντρόγυνο Mario (κιθάρα, φωνή) και Sarah Quintero (μπάσο, φωνή) και τον  Chris Enriquez (τύμπανα). Το 2017 είχα παρουσιάσει το δεύτερο δίσκο τους “Seismic”. Οι βασικές επιρροές τους παραμένουν οι ίδιες και βασίζονται στο τρίπτυχο My Bloody Valentine, Deftones, Smashing Pumpkins (ίσως και λίγο Tool – στο δεύτερο μισό του “Far From Falling”π.χ.). Αν και η παραμόρφωση στην κιθάρα έχει μειωθεί κάπως στο “Love & Decay” και οι Spotlights είναι πλέον συνθετικά περισσότερο κοντά στο shoegaze και στο alternative rock από ότι στο sludge, οι όροι dreamgaze ή sludgegaze για να περιγράψουν τη μουσική τους είναι ακόμη επαρκείς.
Ας δούμε πρώτα τα θετικά του δίσκου: α) Πιο ορθολογική διάρκεια (49 λεπτά). Τα 62 λεπτά του “Seismic” ήταν too much. Ο νέος δίσκος είναι τόσο-όσο χρειάζεται για να μην κουράζει. β) Τα κομμάτια βρίσκονται κυρίως στην ίδια mid-tempo, “underwhelming” λογική που είχαν πάντα οι Spotlights, αλλά συνθετικά δείχνουν πιο ολοκληρωμένα και καλοδουλεμένα από ποτέ και με μία πιο προσεκτική ματιά διαπιστώνει κανείς ότι καθένα έχει τα δικά του ιδιαίτερα χαρακτηριστικά (χωρίς φυσικά να είναι ιδιαίτερα εμπορικά). γ) Ο ήχος, με το τρομερά ογκώδες μπάσο, είναι ο καλύτερος που έχουν πετύχει ποτέ.
Και δύο σημεία που δεν μου άρεσαν: α) Η υπερβολικά χαμηλή μίξη των φωνητικών. Καταλαβαίνω ότι είναι ένα από τα χαρακτηριστικά του shoegaze αλλά θεωρώ ότι θα μπορούσαν να είναι ένα κλικ πιο ψηλά. β) Η φειδώ με την οποία μας δίνουν solo κιθάρας. Όπου υπάρχουν είναι εξαιρετικά κατά τη γνώμη μου και θα ήθελα να είχαν λίγο μεγαλύτερη διάρκεια. Συνοψίζοντας, θεωρώ ότι το “Love & Decay” είναι η καλύτερη δουλειά των Αμερικανών ως σήμερα και θα ανεβάσει τη δημοφιλία τους κατακόρυφα.

Spotlights band is a trio consisting of -husband and wife- Mario (guitar, voice) and Sarah Quintero (bass, voice) and Chris Enriquez (drums). In 2017 I had presented their second album “Seismic”. Their main influences remain the same and are basically the triangle “My Bloody Valentine, Deftones, Smashing Pumpkins” (perhaps a little bit of Tool as well – in the second half of “Far From Falling”, for example). Although the guitar distortion has dropped somewhat in “Love & Decay” and Spotlights seems now to be closer to shoegaze and alternative rock than sludge, the terms dreamgaze or sludgegaze, used to describe their music, are still sufficient.
Let’s look at the positive aspects of the album first: a) More rational duration (49 minutes). The 62-minutes of “Seismic” were too much. The new album is just as long as it must. b) The songs are mostly in the same mid-tempo, “underwhelming” style that is a trademark of Spotlights but in terms of songwriting they seem now more complete and refined than ever before and with a closer look one finds that each has its own special characteristics (and certainly not written with the intention of being a huge commercial success). c) The sound, with the tremendously voluminous bass, is the best they’ve ever achieved.
And here are two things I did not like: a) The too-low-on-the-mix vocals. I understand it is one of the features of shoegaze but I think they could be just one click higher. b) The sparse guitar soloing. Wherever we get one, it is just awesome in my opinion and I would like to have more and longer lasting. To sum up, I think “Love & Decay” is the best work of the Americans to date and will raise their popularity vertically.

fb page:

3446total visits,1visits today