Senza – Even a Worm Will Turn

Μία νέα γενιά extreme αμερικάνικων μπαντών βρίσκεται σε ζύμωση αυτή τη στιγμή δημιουργώντας μουσική που περιγράφεται με ονομασίες όπως emoviolence, blackened screamo και διάφορες άλλες παραλλαγές, ανάλογα με τα επιμέρους χαρακτηριστικά της καθεμιάς (hardcore, crust κλπ.). Αν και έχουν τον απεριόριστο σεβασμό μου λόγω της θεμελιακής τους στάσης υπέρ των ελευθεριών και δικαιωμάτων του ανθρώπου, της προστασίας του περιβάλλοντος και τη γενικότερη αντίθεσή τους στην ακροδεξιά ατζέντα που βρίσκεται σε έξαρση δυστυχώς τα τελευταία χρόνια, ωστόσο σχετικά δύσκολα βρίσκω κάποια κυκλοφορία να μου διατηρεί το ενδιαφέρον ακέραιο καθ’ όλη τη διάρκειά του. Το “Even A Worm Will Turn” είναι μία από αυτές τις περιπτώσεις. Ο ήχος τους είναι πολύ επιθετικός, η δομή των συνθέσεων πολύπλοκη, τα tricks που ανασύρουν είναι αρκετά και διατηρούν την ένταση αμείωτη μέχρι το τέλος. Εκείνο που μου άρεσε περισσότερο από όλα όμως ήταν η γενικότερη μελαγχολική διάθεση του δίσκου που υποβόσκει κάτω από την επιθετικότητα. Μία θαυμάσια κυκλοφορία που δείχνει γλαφυρά μία από τις νέες  τάσεις του αμερικάνικου ακραίου ήχου (κακά τα ψέματα, η αμερικάνικη σκηνή είναι με διαφορά η πιο ενεργή στην προσπάθεια να παρουσιάσει νέα πράγματα στη μουσική -κάτω από τον τεράστιο χώρο του mainstream που με την αρωγή των μμε ευελπιστεί να συνθλίψει τα πάντα- και αυτό ισχύει και για τον metal χώρο).

A new generation of extreme American acts is in fermentation at the moment creating music that is described as emoviolence, blackened screamo and other variations, depending on the individual characteristics of each one (hardcore, crust, etc.). Although this scene has my unlimited respect for its fundamental stance pro human rights and freedoms, environmental protection and their general opposition to the extreme right-wing agenda, which is, unfortunately, on the rise over the last few years, it seems to me relatively difficult to find releases that keep me engaged from start to finish. “Even A Worm Will Turn” is one of those cases. Their sound is very aggressive, the structure of the compositions complex, the tricks they pull are plenty and keep the tension unabated until the end. What I liked most of all, however, was the general melancholic mood of the record that lurks under the aggression. This is a fluent release that showcases brilliantly one of the new trends in American extreme sound (to tell the truth, the American scene is by far the most active in trying to present new things in music – under the vast mainstream that, with the help of the mass media, tries το quench everything – and that’s the case in the metal scene too).  

fb page:

1515total visits,9visits today