Scorched – Ecliptic Butchery

Στην παρουσίαση του “Echoes of Dismemberment” πριν σχεδόν δύο χρόνια είχα γράψει ότι έχει κανείς να περιμένει πολλά καλά πραγματάκια από τους Scorched στο μέλλον. Το μέλλον είναι εδώ και οι προσδοκίες μου επιβεβαιώνονται με το “Ecliptic Butchery”. Η μπάντα έχει απομακρυνθεί κάπως από τον σουηδικό ήχο στις κιθάρες και την ωμότητα και τη νοσηρότητα που έδινε το Autopsy vibe και δείχνει να έχει επικεντρωθεί περισσότερο στις αμερικάνικες 90ς επιρροές της (Morbid Angel, Immolation, Incantation), χωρίς να έχει χάσει σε επιθετικότητα. Τα horror/gore ιντερλούδια που αφθονούσαν στον προκάτοχο έχουν εξαλειφθεί εδώ. Τα έρποντα doom περάσματά τους είναι βαριά και ασήκωτα. Ταυτόχρονα τα solos έχουν τον ήχο, αλλά και την παρανοϊκότητα των (Reign In Blood era) Slayer. Γενικότερα, οι Αμερικανοί έχουν ανεβάσει το δείκτη πολυπλοκότητας και τεχνικότητας στο παίξιμό τους. Να το θέσω απλά σε κινηματογραφικούς όρους, η ωμότητα και βιαιότητα μίας splatter ταινίας αντικαταστάθηκε από τον ψυχολογικό τρόμο με στοχευμένες βίαιες κορυφώσεις. Η μεν είναι fun to watch, αλλά ξεφτίζει σύντομα, η δε σε κυριεύει και σε κάνει να τη θυμάσαι για καιρό. Έτσι και η μουσική του “Ecliptic Butchery” είναι πολυεπίπεδη, αντέχει επαναλαμβανόμενες ακροάσεις και αποτελεί σίγουρα ένα από τα (αρκετά σε αριθμό) highlight του death metal για το 2018.
Υ.γ.: το εξώφυλλο τι φάση;!;!

In the presentation of “Echoes of Dismemberment” almost two years ago I had written that one has to be looking forward to future releases by Scorched. The future is here and my expectations are met with “Ecliptic Butchery”. The band more or less left the Swedish sound in the guitars behind – as well as the cruel and morbid “Autopsy” vibe – and seems to have focused more on American influences (Morbid Angel, Immolation, Incantation) without performing any cutbacks on aggression. The horror / gore interludes, abounding in the predecessor, have been eliminated here. Their crawling doom parts are heavy as fuck. At the same time, the solos have the sound and insanity of those by Slayer (Reign In Blood era). Moreover, the Americans have raised the bar in terms of complexity and technicality in their songwriting. To put it simply in cinematic terms, the brutality and rawness of a splatter film was replaced by psychological horror, with targeted violent outbreaks. The first is fun to watch, but its reminiscence fades fast, while the second gets under your skin and stays with you for a long time. So, the music of “Ecliptic Butchery” is multi-layered, withstanding repetitive listening and is definitely one of the (quite a few) death metal highlights for 2018.
P.s.: What the hell is the cover art about?!?!

fb page:

1881total visits,4visits today