Sadness – Rain

Όταν πριν ένα μήνα ανέβασα το “Leave” δεν είχα γνώση ότι επρόκειτο να κυκλοφορήσει ο διάδοχός του λίαν συντόμως, όχι ότι θα άλλαζε κάτι… Ας γράψω μερικά πράγματα για την μπάντα, λοιπόν, καθώς τότε το τραγικό κλίμα δε σήκωνε πολλές κουβέντες. Πρόκειται για το project του Damian Anton Ojeda με πάρα πολλές κυκλοφορίες (13 full length) μέσα σε 4 μόλις χρόνια. Το γεγονός, πάντως, ότι από την τελευταία κυκλοφορία του, το Ep “Sun Into Water” μέχρι την κυκλοφορία του “Rain” μεσολάβησαν 10 μήνες, οι περισσότεροι ως τώρα ανάμεσα από δύο κυκλοφορίες της μπάντας δείχνει ότι λειτούργησε θετικά. Έτσι, το νέο αυτό πόνημα είναι, για μένα, ξεκάθαρα η καλύτερη δουλειά του Μεξικανού. Ο τύπος εξακολουθεί να επιδεικνύει θάρρος και επιμονή, καθώς επιλέγει να διατηρεί τον αντιεμπορικό, «πρωτόγονο» ήχο που χαρακτηρίζει το σύνολο της δισκογραφίας των Sadness, καθώς και τα -χαμηλά στη μίξη- χαοτικά φωνητικά. Η μουσική είναι σε μεγάλο ποσοστό ανελέητα μελαγχολική και καταθλιπτική, με κάποια (μανιοκαταθλιπτικά και αυτά) ξεσπάσματα να αλλάζουν εδώ κι εκεί το mood. Πολλές οι ατμοσφαιρικές στιγμές, όπου κυριαρχούν τα πλήκτρα. Φοβερός δίσκος στο σύνολό του, αν και απίστευτα σκοτεινός, απαισιόδοξος και καταθλιπτικός.  

When I presented “Leave” a month ago, I did not know that his successor was going to be released very soon, not that it would make any difference… Let me write a few things about the band, then, as I was in no mood for words back then with all these tragic events… This is the project of Damian Anton Ojeda with many (13 full length) releases within just four years. The fact, however, that 10 months have passed since its last release, the Ep “Sun Into Water”, until the release of “Rain”, this being the longest period of the time between two releases of the band, seems to have worked in favor of the quality. So, this new work is, for me, clearly the best music the Mexican has ever written. The man continues to exhibit courage and persistence as he chooses to preserve the anti-commercial, “primitive” sound that characterizes the band’s entire discography, as well as the -low in the mix- chaotic vocals. The music is mostly relentlessly melancholy and depressive, with some (manic-depressive too) outbursts changing the tempo and the mood, here and there. There are plenty of atmospheric moments with the keys playing a significant role. An amazing recording as a whole, though incredibly dark, pessimistic and depressing…  

fb page:

become a patreon here:

1542total visits,5visits today