Panphage – Jord


                    Η πρώτη κυκλοφορία του 2018 στο blog έμελλε να είναι το “Jord” του Fjällbrandt και της μπάντας του Panphage. Δε νομίζω ότι πολλά λόγια είναι απαραίτητα για τη μουσική του Σουηδού. Είναι απλό, παλιομοδίτικο τόσο ηχητικά όσο και συνθετικά black metal, με μία γενναιόδωρη δόση υποβόσκουσας μελωδίας. Θα έλεγα ότι το καταφέρνει να κινείται στα σύνορα ανάμεσα στο black και το pagan χωρίς να ενδίδει ούτε στην μισανθρωπικά επιθετική πλευρά του μεν ούτε στην εξωστρεφή folk πλευρά  του δε. Σίγουρα, πάντως, είναι λιγότερο επιθετικός από τον προκάτοχό του, αν και αυτό προσωπικά δε με χάλασε καθόλου καθώς τον βρίσκω σίγουρα πιο διασκεδαστικό και άρτιο συνθετικά από το “Drengskapr”. O Fjällbrandt, λοιπόν, αποχαιρετά το project Panphage (έχει δηλώσει ότι αυτή θα είναι η τελευταία του ενασχόληση με τη μπάντα) με τον καλύτερο δίσκο που έχει κυκλοφορήσει, κατά τη γνώμη μου…. And life goes on…

“Jord” by Fjällbrandt and his band of Panphage was destined to be the first release of 2018 on the blog. I do not think many words are necessary for the Swede’s music. It’s simple, old-fashioned -in terms of song-writing and production- black metal, with a generous dose of underlying melody. I would say that he manages to move on the brink between black and pagan metal without giving in either to the misanthropic, aggressive side of the first, nor to the extroverted folk side of the second. Sure thing, this is less aggressive than its predecessor, however, this definitely did not disappoint me at all, because I find “Jord” to be a more fun and altogether complete recording than “Drengskapr”. So, Fjällbrandt bids farewell to the Panphage project (has stated that this will be his work with the band) with the best album he has released, in my opinion …And life goes on…

606total visits,4visits today