Ocean of Grief – Nightfall’s Lament

Η παρουσίαση του E.p.της μπάντας “Fortress of my Dark Self” ήταν από τις πρώτες που είχα παρουσιάσει όταν πρωτοξεκίνησα το DB και αναρωτιόμουν ενθουσιασμένος πόσο ψηλά μπορεί να φτάσει η μπάντα… Πριν δύο μέρες κυκλοφόρησε το ντεμπούτο full length των Ocean of Grief οπότε η απορία μου απαντήθηκε… και η απάντηση είναι: πολύ ψηλά. Ας πάρουμε τα πράγματα με τη σειρά… Ο προσανατολισμός της μπάντας έχει αλλάξει κάπως, συγκεκριμένα από τα 90ς που υμνούσαν στο E.p. τώρα παρατηρώ μία στροφή προς τον ήχο του νέου millennium. Ήχος, είπα τη μαγική λέξη, καθώς η θαυμάσια και απόλυτα σύγχρονη παραγωγή του “Nightfall’s Lament” είναι ο καταλύτης της αλλαγής αυτής. Και μουσικά, όμως βλέπω μία μικρή μεταστροφή από τις μελαγχολικές φόρμες που παρέπεμπαν σε Saturnus ή πρώιμους Septic Flesh και On Thorns I Lay (έρχεται και από αυτούς πολυαναμενόμενο Lp σε ενάμιση μήνα) στις πιο «ψυχρές» Βορειοευρωπαϊκές μελωδίες των Slumber και Insomnium κυρίως (και δεν το λέω ως κάτι το αρνητικό για να εξηγούμαι). Παίζοντας στο γήπεδο των Βορειοευρωπαίων extreme doomsters, λοιπόν, οι Ocean of Grief τα πάνε περίφημα και, ρίχνοντας μία ματιά στο διεθνή Τύπο, δεν είναι τυχαίο που έχουν αρχίσει και λαμβάνουν την αναγνώριση που τους αξίζει. Ο δίσκος έχει φοβερή ομοιογένεια, είναι μία δουλειά άκρως επαγγελματική σε όλα τα επίπεδα και δεν έχει συνθετικά σκαμπανεβάσματα. Αυτό είναι, φυσικά, το πρώτο σημαντικό βήμα για την μπάντα – τώρα θα πρέπει να παίξει μπάλα στο χώρο του promotion και να επιδιώξει να παίξει σε διοργανώσεις του εξωτερικού, όπου θα πρέπει απαραίτητα να είναι άψογοι. 

The presentation of the band’s E.p. “Fortress of my Dark Self” was one of the first things I wrote when I first started DB and I was wondering how far the OoG could go… Two days ago the band released its full length debut, so my question was answered… and the answer is: very far. Let’s get things in order … The band’s orientation has changed somewhat, specifically from the 90s – which was praised in the E.p.-  I now see a shift towards the sound of the new millennium. Sound, there I said the magic word, as the wonderful and fluently modern production of “Nightfall’s Lament” is the catalyst for this change. When it comes to the music, I also see a small shift from the melancholic forms that referred to Saturnus or early Septic Flesh and On Thorns I Lay (in a month and a half we’ll listen to a long awaited Lp by them as well) to the somewhat “colder” and well calculated Nordic melodies we see in Slumber and Insomnium mainly (to explain myself, this not a negative comment at all). Playing in the field of North European extreme doom bands, Ocean of Grief executed perfectly and, judging by the feedback from the international press, it is no coincidence that the band has begun receiving the recognition it deserves. The album has a tremendous homogeneity, it is extremely professional on every aspect and it has not a single lacking moment. This is, of course, the first important step for the band – now they have to play ball in the field of promotion and seek to perform live in gigs abroad, where they must by any means be perfect onstage. 

fb page: https://www.facebook.com/oceanofgriefgr/

2866total visits,2visits today