Oak – False Memory Archive

Οι Νορβηγοί Oak κυκλοφορούν το δεύτερο δίσκο τους κινούμενοι, ξεκάθαρα, συνθετικά και ηχητικά στη σφαίρα επιρροής του Steven Wilson (ο οποίος έχει φυσικά «πατήσει» σε δεκάδες άλλους – αλλά έτσι είναι η ζωή, έχει καταστεί αυτός εκ των πραγμάτων πλέον κομβικό σημείο αναφοράς). Δύσκολο μονοπάτι διάλεξαν, λοιπόν, όταν θα πρέπει να συγκριθούν άμεσα με έναν από τους μεγαλύτερους συνθέτες του 21ου αιώνα. Τολμηροί, αλλά αν δεν ήταν και συνάμα ικανοί δεν θα κατάφερναν να ανταπεξέλθουν με τόση επιτυχία. Ναι, το “False Memory Archive” είναι πολύ πετυχημένο. Σε ταξιδεύει, έχει όμορφες μελωδίες, είναι αρκετά progressive, αλλά όχι περίπλοκο και κουραστικό και έχει τη θαυμάσια, γλυκιά και ζεστή φωνή του Simen Valldal Johanessen (φανταστική η ομοιότητα με τον Marco Benevento των The Foreshadowing) ως πυλώνα. Μία φωνή που σε συνδυασμό που με τη μουσική δημιουργούν ένα ταξιδιάρικο και μελαγχολικό μουσικό καμβά. Το μικρό φλερτ της μπάντας πότε με τη jazz, πότε με την ηλεκτρονική μουσική, πότε με το art rock προσδίδει στο σύνολο μια απαραίτητη (για το εύρος της διάρκειάς του) ποικιλομορφία. Η μπάντα εστιάζει στο ακουστικό και ατμοσφαΑν και δεν εισάγει καινά δαιμόνια, η εξαιρετική ποιότητα των συνθέσεων της την καθιστά ως μία από τις σημαντικότερες κυκλοφορίες της χρονιάς.

The Norwegian band Oak is releasing its second album, moving clearly, in terms of songwriting and sound into the sphere of influence of Steven Wilson (who has, of course been influenced dozens of others artists himself – but that is how life goes, his music has now become de facto a significant point of reference). Oak chose a slippery path, as they have to be compared directly with one of the greatest composers of the 21st century. They have guts, but if they had not the matching abilities at the same time they would not be able to complete this task with such success. Yes, “False Memory Archive” is very successful. It makes your mind travel, it has beautiful melodies, it is progressive enough, but not complex and tiresome and has the wonderful, sweet and warm voice of Simen Valldal Johanessen (the similarity with the voice of Marco Benevento by The Foreshadowing is amazing) as a pillar. A voice which, combined with the music, creates a trippy and melancholic “canvas”. The band’s flirtation with jazz, electronic music and art rock in various parts hopefully offers diversity (taking into account the long duration of the album). Although this recording is not innovatory by any means, the exceptional quality of its compositions renders it one of the most important releases of the year.

fb page: https://www.facebook.com/oakinoslo/

3203total visits,5visits today