Neperia – Drawing New Worlds

Εντελώς εκτός προγράμματος γράφω σήμερα για τους Neperia, καθώς παρακολουθώντας τους live χθες μου άφησαν πολύ καλές εντυπώσεις και αποφάσισα να πιάσω το δίσκο τους σήμερα. Φυσικά, όσοι διαβάζετε το DB θα έχετε καταλάβει ότι δεν ακούω με πάθος symphonic metal και έχω να παρουσιάσω δίσκο του είδους από το Rejected Gods των Enemy of Reality (στο Invader). Και μια που τους ανέφερα… οι Neperia έχουν αρκετές ομοιότητες με τους Αθηναίους, με βασική διαφορά την λιγότερο οπερατική, πιο «γήινη», αλλά εξίσου θαυμάσια φωνή της Στέλλας και τα brutal φωνητικά του Γιώργου που κάνουν συχνά πυκνά την εμφάνισή τους. Το “beauty and the beast” concept πάντα έκανε τη συμφωνική metal μουσική πιο ευπρόσδεκτη στα δικά μου, τουλάχιστον, αυτιά. Τα παιδιά έχουν πολύ καλή τεχνική κατάρτιση που «φωνάζει» για την ύπαρξη μουσικής παιδείας (σύνηθες για το μουσικό χώρο που κινούνται), κάτι που αποτυπώνεται και στις συνθέσεις με αρκετά νεοκλασσικά στοιχεία, χωρίς να λείπουν οι αναφορές σε σύγχρονες metal τάσεις (atmodeath κυρίως). Η παραγωγή είναι αρκετά καλή, αν αναλογιστεί κανείς ότι πρόκειται για ένα πολύ απαιτητικό ηχητικά είδος. Σίγουρα χρήζουν βελτίωσης στο συνθετικό τομέα, ωστόσο το “Drawing New Worlds” είναι ένα αξιοπρεπέστατο ντεμπούτο μίας πολύ ελπιδοφόρας μπάντας…
Υ.Γ. Αν και με ελάχιστο κόσμο χθες, τα παιδιά το έζησαν το live με ενθουσιασμό και χαμόγελο. Έτσι πας μπροστά!!!!

Completely out of schedule I am writing about Neperia today, after watching them perform live yesterday and leaving with very good impressions. So, I decided to spin their record today. Of course, those who read DB probably have figured out that I do not listen passionately to symphonic metal and I haven’t reviewed a record of the genre since Rejected Gods by Enemy of Reality (in Invader). And since I mentioned EoR… Neperia have a lot of similarities with the Athenians, the main difference being Stella’s less operatic, but equally breathtaking voice and George’s brutal vocals. “Beauty and the beast” concept has always made symphonic metal music more intriguing, at least in my ears. These boys and girls exhibit very good technical skills that are indicative of their musical studies (this is more than common in this genre) and are reflected in the compositions as well with several neoclassical hints, without lacking the references to modern metal trends (mainly atmodeath). Production is good enough, considering that symphonic metal has very demanding quality standards. Surely the band could use some improvement in songwriting, still “Drawing New Worlds” is a decent debut of a very promising band…
Ps: Though the crowd was too few these youngsters were really happy and enthousiastic. To me this is the attitude that can get you stepping up!!

fb page:

961total visits,1visits today