Mother of Millions – Sigma


Δεν είχα ακούσει μέχρι σήμερα το ντεμπούτο των Mother of Millions, για να είμαι ειλικρινής, αν και μου άρεσαν αρκετά οι Poem. Αναφέρω τις δύο μπάντες καθώς έχουν ως κοινό σημείο τον τραγουδιστή τους Γιώργο Προκοπίου, αλλά και μουσικά βρίσκονται σε γειτονικά χωράφια. Οι Poem, λοιπόν, έχουν εξελίξει πολύ τον ήχο τους με το “Skein Syndrome” και το ίδιο συμβαίνει στο “Sigma” με τους Mother of Millions. Σε σχέση με το ντεμπούτο τους “Human” η μπάντα έχει κάνει όχι ένα, αλλά πολλά βήματα μπροστά και καταφέρνουν να ακούγονται ογκώδεις και επιθετικοί όπου χρειάζεται χωρίς να υπονομεύουν τα πλήκτρα, τα οποία παίζουν βασικότατο ρόλο στις συνθέσεις και δίνουν έναν πιο συναισθηματικό, σχεδόν μελαγχολικό τόνο. Οι συνθέσεις έχουν εστιάσει πλέον περισσότερο στην ατμόσφαιρα και τη μελωδία, αφήνοντας κατά μέρος τα δαιδαλώδη, επιθετικά, α λα Tardive ξεσπάσματα της ρυθμικής κιθάρας και των φωνητικών του “Human” (αυτό πιθανόν να ξενίσει κάποιους) και δίνοντας το περιθώριο στα φωνητικά να ξετυλίξουν το εύρος της εκφραστικότητας και της θεατρικότητας τους στο μέγιστο βαθμό. Ίχνη από post και synth pop-rock υπάρχουν διάσπαρτα, ενώ κάποια σημεία (όπως η χρήση των χορωδιακών φωνητικών) παραπέμπουν ελαφρώς σε 30 Seconds To Mars. Αν και δεν είναι άσκηση τεχνικής, ο δίσκος δεν απευθύνεται σε ευρύ κοινό, καθώς δεν έχει κομμάτια με δομή και ρεφρέν επιφορτισμένα με την επιταγή να γίνουν επιτυχημένα single. Δε λείπουν και οι πειραματισμοί με την φόρμα, όπως πχ στο “Their Passage, The Light”  με την oriental αισθητική ή στο “Collision” με τη σχεδόν pop δομή και το στιχουργικό-φωνητικό τρυκ της συνομιλίας του πρωταγωνιστή-τραγουδιστή με τον εαυτό του. Από τους καλύτερους δίσκους στο progressive για φέτος, μία χρονιά καθόλου άσχημη για το είδος, καθώς είχαμε πολύ καλούς δίσκους από Tetrafusion και Voyager (τους παρουσιάσαμε στο DΒ)  και φυσικά από Soen και Leprous. Θεωρώ απίθανο να μην ξεχωρίσει και γίνει γνωστός αυτός ο δίσκος σε παγκόσμιο επίπεδο.

I had not listened to the debut of Mother of Millions up to this day, to be honest, although I liked Poem. I mention these two bands together as they share singer Giorgos Prokopios to begin with, but also their music travels in neighboring paths. So, as Poem band has developed its sound in “Skein Syndrome” so has Mother of Millions in “Sigma”. In connection with their debut “Human”, in terms of sound, the band has made not just one, but many steps ahead and managed to sound massive and aggressive where needed without underwhelming the keys, which play a major role in the songwriting and give a more emotional, almost melancholic tone. The songs are more focused on atmosphere and melody, leaving aside the labyrinthial, aggressive, Tardive-ish outbursts on the rhythm guitar and vocals as viewed in “Human” (this twist may disappoint some) and give the vocals a chance to unravel the range of their expressiveness and theatricality to the maximum. Hints of post and synth pop-rock can be found here and there, while some parts (such as the use of choral vocals) are slightly referring to 30 Seconds to Mars. Although this album is not an exercise in technique, it is not aimed at a wide audience, as it does not have tracks with “catchy” structure and choruses, aiming to become a hit-single. There is also some experimentation with form done here, for example in “Their Passage, The Light” with the oriental aesthetics or in “Collision” with the somewhat pop structure and the lyrical-vocal trick of the character-singer conversing with himself. This is without a doubt one of the best progressive records in 2017, a year that was not bad at all for the genre, as we had very good records by Tetrafusion and Voyager (we presented them in DB) and of course by Soen and Leprous. I find it most unlikely that this album will not stand out and become known worldwide.

fb page: https://www.facebook.com/motherofmillionsband/

2074total visits,5visits today