Monte Luna – Monte Luna

Το ομώνυμο ντεμπούτο των Αμερικανών από το Austin είναι το άλμπουμ που αν σε πετύχει στην κατάλληλη στιγμή πεσιμισμού θα γίνει το σάουντρακ της μιζέριας σου. To ντουέτο σου σερβίρει εφιαλτικό sludge doom με τεράστια κομμάτια, με αργόσυρτους ρυθμούς και μονολιθικά riff στην κιθάρα, με υπνωτική, μινιμαλιστική δομή κομματιών βουτηγμένη κατά διαστήματα στη drone ψυχεδέλεια, με φωνητικά που είναι πότε μελωδικά, πότε βγάζουν μία έντονη θλίψη στα όρια του blues και πότε άκρατη επιθετικότητα με κραυγές και ουρλιαχτά. Ο ήχος των Monte Luna είναι φοβερά ογκώδης (ειδικά το ταμπούρο είναι ανυπέρβλητο) και φέρνει στο νου την ανυποχώρητα βάρβαρη ηχητική προσέγγιση των Bongripper. Οι Monte Luna επιχειρούν μέσω της υπνωτιστικής μουσικής τους να σε οδηγήσουν σε στην υπέρβαση του συνειδητού. Τα εβδομήντα λεπτά της διάρκειας του “Monte Luna” είναι μία βασανιστική εμπειρία εν είδη αυτοτιμωρίας η οποία νομοτελειακά οδηγεί από τη σύνθλιψη στην κάθαρση και την ανύψωση.

This debut by the Americans from Austin is the kind of album that, if it finds you in the right pessimistic mood, will become the soundtrack of your misery. The duet serves nightmarish sludge doom with enormous in duration songs, with slow paced rhythms and monolithic guitar riffs, with hypnotic, minimalistic song-structure soaked at times in drone psychedelia, with vocals that are part melodic, part melancholic with a bluesy vibe and part extremely aggressive transformed into screams and howls. Monte Luna’s sound is packed with volume (especially the snare is massive) and brings in mind the unyielding, barbaric sound by Bongripper. Monte Luna is aiming through this hypnotic music to guide one in a trip to his unconscious mind. The seventy minutes of the album are a harrowing experience in some kind of self torturing form which by cause and effect leads from devastation to catharsis and uplifting.

fb page:

1623total visits,2visits today