Live Report: Inquisition | Embrace Of Thorns | The Dead Creed | Mandragoras, Trikala, 17.11.2016


 

14713668_554832914705857_1990466192295975547_n

Όταν μία μπάντα του βεληνεκούς των Inquisition έρχεται σε μία μικρή πόλη, όπως τα Τρίκαλα, και από τη στιγμή μάλιστα που δεν παίξανε στη νύφη του Θερμαϊκού, αναμενόμενο είναι να στηθεί ένα μικρό πανηγυράκι, με εκδρομές από πολλές πόλεις της Θεσσαλίας, ακόμη και από Θεσσαλονίκη. Εντάξει καιρός ήτανε να συμβεί το αντίστροφο, καθώς μια ζωή όλους εμάς από επαρχία μας έχουν φάει τα χιλιόμετρα για να δούμε live. Πέρα από την πλάκα, αυτά τα σκηνικά με τις εκδρομές, τα τσίπουρα πριν και το κάψιμο κατά τη διάρκεια και μετά το live είναι τα καλυτερότερα… Δεν πιστεύω να διαφωνεί κανείς;

_dsc4804

Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή. Με πολύ μικρή καθυστέρηση από την προγραμματισμένη ώρα έναρξης, η σεμνή τελετή των Dead Creed άνοιξε την εκδήλωση. Το σκηνικό λιτό, ένα τραπεζάκι με μανουάλια και κεριά, ένα θυμιατό αναμμένο, και ένας μαυροφορεμένος άντρας με την ακουστική κιθάρα του. Μία ασκητική και μοναστηριακή ατμόσφαιρα ενέσκηψε στο Μανδραγόρα (φωτογραφικό υλικό στο τέλος της ανταπόκρισης). Οι ψαλμωδίες με τη συνοδεία της κιθάρας, σε συνδυασμό με το άρωμα του θυμιατού, το χαμηλό φωτισμό και τη σιγή από τη μεριά του κοινού μας μετέφεραν νοητά σε κάποιο απομονωμένο μοναστήρι (όσο παράταιρο και «βλάσφημο» μπορεί να ακούγεται αυτό σε μία black metal συναυλία). Δεν ξέρω πόσο αμφιλεγόμενη ήταν τελικά η επιλογή ενός σχήματος όπως οι Dead Creed να ανοίξουν το live, αλλά προσωπικά σχημάτισα μία πολύ θετική εικόνα για το project αυτό και αν κρίνω από την ανταπόκριση του κοινού νομίζω ότι η πλειοψηφία αποκόμισε θετικότατες εντυπώσεις.

_dsc4896Ώρα για τους Αθηναίους Embrace of Thorns  και το scourging black/death metal τους. Μετά τη μυσταγωγία που προηγήθηκε ήταν απαραίτητο να ανάψουν λίγο τα αίματα πριν τους Inquisition. Η πεντάδα «γέμισε» τη σκηνή του Μανδραγόρα και εξαπέλυσε την ανίερη μουσική της για 45 περίπου λεπτά. Από άποψη εκτέλεσης και σκηνικής παρουσίας θα μπορούσε κανείς να τους χαρακτηρίσει άψογους, με άνεση, δέσιμο και μπόλικη ενέργεια. Υπήρχε, όμως,  ένας παράγοντας που τα επισκίαζε όλα… ο μετριότατος ήχος. Εντάξει, τα επιχειρήματα περί true και cult  ήχου μου φάνηκαν επαρκή κατά τη διάρκεια της εμφάνισης των Embrace, αλλά η εμφάνιση των Κολομβιανών  στη συνέχεια τα κατέρριψε με χαρακτηριστική άνεση. Φυσικά δεν ευθύνεται η μπάντα για το χαοτικό ηχητικό αποτέλεσμα, το έχουμε αντιμετωπίσει και άλλες φορές στο Μανδραγόρα – το μαγαζί δεν έχει φτιαχτεί για metal συναυλίες. Πέρα από αυτά, πάντως, ο κόσμος ήρθε κοντά στη σκηνή και όσο περνούσε η ώρα τα κεφάλια και οι σβέρκοι ίδρωναν όλο και περισσότερο καθιστώντας την εμφάνιση των Embrace Of Thorns επιτυχημένη…

Η εμφάνιση των Inquisition καθυστέρησε κάπως, με τις προσπάθειες των τεχνικών να πετύχουν όσο το δυνατόν καλύτερο ήχο να είναι έντονες και εμφανείς. Και τα κατάφεραν! Οι Inquisition ήρθαν, είδαν και κατέκτησαν. Ήχος και φωτισμός –δεδομένων των αντικειμενικών δυσκολιών-, στήσιμο, παρουσία, εκτέλεση, δεν υπάρχει κάποιος τομέας στον οποίο η μπάντα να πήρε κάτω από άριστα. _dsc5043Φυσικά θα υπάρχουν πάντα οι απογοητεύσεις «γιατί δεν παίξανε το τάδε ή το δείνα κομμάτι» – δύσκολο να χωρέσεις μία τόσο μεγάλη και ποιοτική δισκογραφία σε 70 λεπτά. Ξεπερνώντας τον σκόπελο της παρουσίας στη σκηνή με τα δύο μικρόφωνα που επέτρεπαν στον Dagon να κινείται και στις δύο πλευρές της σκηνής και να έχει επαφή με όλο τον κόσμο (σε απόσταση αναπνοής) και με τον Incubus να εντυπωσιάζει με το ιδιαίτερο, μοναδικό του στυλ στα ντραμς, οι Κολομβιανοί δεν νομίζω να άφησαν κανέναν παραπονεμένο. Μαθήματα για το πώς η ασυμβίβαστη σε μόδες στάση μουσικά και η πιστή εφαρμογή του λιτού concept της μπάντας μπορεί να συμπορευτεί με τον απόλυτο επαγγελματισμό και να μετατραπεί σε θρίαμβο μέσω αυτού. Και επειδή τίποτα δεν είναι τυχαίο στο χώρο μιλάμε για μία μπάντα που η εμφάνισή της στα Τρίκαλα ήταν η 30η  σε 31 ημέρες (και ακολουθούν και άλλες τρεις καπάκι σε Φινλανδία και Ουκρανία παρακαλώ)!!!  

Πολλά συγχαρητήρια στους διοργανωτές, φυσικά. Ένα πολύ τολμηρό και απαιτητικό αλλά και συνάμα φιλόδοξο εγχείρημα στέφθηκε με επιτυχία. Ελπίζω να είναι αυτή η αρχή κι άλλων εξίσου τολμηρών προσπαθειών και στο μέλλον. Άλλωστε όπως λένε και οι Bolt Thrower: ”No Guts, No Glory”.

_dsc4804

_dsc4823

_dsc4838

_dsc4896

_dsc4889

_dsc4910

_dsc4947

_dsc4964

_dsc5043

_dsc5062

_dsc5074

_dsc5077

_dsc5095

_dsc5106

_dsc5109

_dsc5113

_dsc5126

_dsc5150

711total visits,3visits today