Live Report: Horns Up Festival III. Day 3. Suita. Trikala. 13.05.2018


Η 3η ημέρα του φεστιβάλ είχε αρχικά προγραμματιστεί να πραγματοποιηθεί στην ύπαιθρο αλλά οι προγνώσεις για πιθανή βροχή (που δεν ήρθε εν τέλει) επέβαλλαν τη διοργάνωσή της στον ίδιο χώρο με τις δύο προηγούμενες. Κάλλιο 5 και στο χέρι, παρά δέκα και καρτέρει… Για είμαι ειλικρινής, μόνο στις εμφανίσεις των Zemial και των Dark Nightmare έπιασα τον εαυτό μου να σκέφτεται πόσο πιο ταιριαστό θα ήταν το συγκεκριμένο σετ να είχε παρουσιαστεί σε ένα όμορφο υπαίθριο σκηνικό (το οποίο είμαι σίγουρος πως μας είχε ετοιμάσει η διοργάνωση, αν και δεν έχω μάθει ακόμα την ακριβή τοποθεσία…). Η κούραση από τις δύο προηγούμενες ημέρες είχε συσσωρευθεί, αλλά με τις πρώτες νότες της πρώτης μπάντας όλα ξεχάστηκαν και η  ίδια μαγεία που μας συμπαρασύρει πολλά χρόνια τώρα σε δεκάδες live αναλαμβάνει δράση.

Η πρώτη, λοιπόν, μπάντα είναι οι Τρικαλινοί Acid Sun, η μόνη sludge μπάντα του φεστιβάλ. Όπως έγραψα και πρόσφατα, είναι αρκετά βραχύβια μπάντα και το setlist της αποτελείται από διασκευές, αλλά και δικά τους κομμάτια (τα οποία μπορείτε να ακούσετε στα βίντεο στο τέλος της δημοσίευσης). Με νέο τραγουδιστή στη σύνθεσή της, η μπάντα μου άφησε και πάλι πολύ καλές εντυπώσεις. Τα κομμάτια τους δείχνουν ότι τα παιδιά έχουν συνθετικές αρετές και η σκηνική τους παρουσία είναι πολύ δυναμική. Θα τους παρακολουθούμε….

Συνέχεια με τους Daffodil, συντοπίτες επίσης, τους οποίους έχω δει φυσικά πολλές φορές και οι οποίοι παρουσιάστηκαν με ένα νέο μέλος στο μπάσο. Ο ήχος και η απόδοση της μπάντας ήταν πολύ καλή, παρά τα μικροπροβλήματα με τα μόνιτορ. Παρουσίασαν και δύο καινούρια κομμάτια από το νέο δίσκο τους που βρίσκεται στα σκαριά και σαν συμπέρασμα από την πρώτη ακρόαση θεωρώ ότι θα αρέσουν πολύ στους οπαδούς της μουσικής τους. Η dark/gothic metal αισθητική τιμήθηκε δεόντως από μία μπάντα που είναι από τις καλύτερες στο είδος της στην Ελλάδα.

 

Τη σκυτάλη παίρνουν οι Reflection, στην ώρα τους, χωρίς χρονικές καθυστερήσεις στο πρόγραμμα. Η μοναδική επαφή μου με την μπάντα χρονολογείται στο 1999, όταν και είχα ακούσει το “The Fire Still Burns” (είπαμε, δεν ακούω heavy/power, να’ ναι καλά το Horns Up που μας γνωρίζει μπάντες του είδους….). Δεν ήξερα τι να περιμένω, λοιπόν, από τους Αθηναίους. Ο ήχος του, λοιπόν, ήταν πολύ μοντέρνος και «γεμάτος», κοντά στον ήχο του περσινού τους δίσκου “Bleed Babylon Bleed”, από τον οποίο έπαιξαν αρκετά κομμάτια. Μου άρεσαν. Είχαν πολύ πάθος και εκτέλεσαν τα κομμάτια άψογα. Highlight της εμφάνισης τα «Ζαρκαδάκια» που πήραν μία γεύση από το φεστιβάλ που οργανώνει (και) ο μπαμπάς (νομίζω πρώτη φορά σε κλειστό χώρο) και αποθεώθηκαν από την μπάντα και το κοινό.

Συνέχεια με τους Zemial, οι οποίοι μας επιφύλασσαν μία έκπληξη με το setlist τους, το οποίο ήταν σαφώς πιο εστιασμένο στις παλιότερες δουλειές τους, αφήνοντας εσκεμμένα εκτός τα πιο progressive κομμάτια τους. Υπήρχε, λοιπόν, μεγάλη διαφοροποίηση με το setlist που είχαν παρουσιάσει πριν ένα περίπου χρόνο στα Τρίκαλα. Και η διάθεση των μελών της μπάντας ήταν τελείως διαφορετική. Χωρίς όρεξη για πολλές κουβέντες, το μάτι τους «γυάλιζε» και βρίσκονταν σε ευθυγράμμιση με την επιθετικότητα του υλικού. Υπήρχαν στιγμές που ανατσουτσούριασα (ειδικά το βίντεο του “Eclipse” που παίχτηκε την έσχατη ώρα το βλέπω στο ριπίτ από προχθές). Μετά από λαϊκή απαίτηση ξεπέρασαν το χρόνο που τους είχε δοθεί και έπαιξαν περίπου μία ώρα, η οποία εν τέλει μας φάνηκε και λίγη. Τσεκάρετε βίντεο, οι Zemial απλά απογείωσαν το παλιό υλικό με τον ήχο και τη διάθεσή τους και το έκαναν να μοιάζει φρεσκότατο. Έπος!!!!

Τους Murder Angels τους παρακολουθώ εδώ και μερικά χρόνια και χαίρομαι για την πρόοδό τους. Έχουν αρχίσει να αποκτούν το fan-base τους, να χτίζουν όνομα και να τους προσφέρονται θέσεις σε σημαντικά live. Όλα αυτά τα κέρδισαν με τη δουλειά τους. Την Κυριακή ήταν πάλι πολύ καλοί. Είχαν «φέρει» μαζί τους και αρκετό κόσμο από Λάρισα που τους ενίσχυσε σημαντικά. Κοινώς, έγινε ο κακός χαμός και πάλι. Είδαμε και τα πρώτα stage diving και crowd surfing στο φεστιβάλ (όχι ότι δεν ήθελε κόσμος και νωρίτερα να κάνει, αλλά ο χώρος δεν ενδείκνυται για τέτοια σπορ). Έπαιξαν και κομμάτια από το καινούριο τους  e.p. που δεν είχα ξανακούσει ζωντανά, καθώς είχα καιρό να τους δω. Στο live ακούγονται πιο δυναμικά από την ηχογράφηση. Γενικά, οι M.A. είναι μπάντα που απογειώνεται στο σανίδι. Άλλη μία θαυμάσια στιγμή για το φεστιβάλ!

Ο κόσμος πλέον έχει λιγοστέψει, η κούραση είναι εμφανής στα πρόσωπα όλων, συνυπάρχοντας με μία αίσθηση πληρότητας. Έχουμε «γεμίσει» τις μπαταρίες, βλέποντας και συζητώντας με ανθρώπους που είχαμε καιρό να βρεθούμε, ακούγοντας φοβερές μουσικές, διασκεδάζοντας…. Το τριήμερο έκλεισε, πολύ ταιριαστά, με ένα ακουστικό σετ των Dark Nighτmare. Μια αγαπημένη μπάντα στο κοινό των Τρικάλων, την οποία και εγώ πλέον θαυμάζω απεριόριστα, αν και μέχρι πριν λίγα χρόνια αγνοούσα την ύπαρξή της.  Το setlist περιελάμβανε δικά τους κομμάτια και μερικές διασκευές σε αγαπημένα κομμάτια του heavy metal. Η απόδοσή τους ήταν πολύ καλή. Η αίσθηση που επικρατούσε, σε μένα τουλάχιστον,  ήταν κάπως περίεργη. Οι επιλογές των κομματιών σε συνδυασμό με την ευαίσθητη εκτέλεση της μπάντας μου έβγαλαν μία μελαγχολία, ένα αίσθημα ότι μεγαλώνεις, μία ανησυχία για το πόσα ακόμη τέτοια τριήμερα σου απομένουν να απολαύσεις  σε αυτή τη ζωή… Μοναδική στιγμή και αυτή για το φεστιβάλ….

Θα γράψω σύντομα μία γενικότερη αποτίμηση από τη δική μου σκοπιά…

Θετικά: Ο χώρος της συναυλίας. Πιο ζεστός και πιο φιλικός (σαν κατασκευή) στη δημιουργία σωστού ήχου. Η ανύψωση της σκηνής έστω για μερικούς πόντους βοήθησε πολύ. Το προσωπικό. Ευγενικοί, φιλικοί και εξυπηρετικοί. Ο ήχος. Μπήκε ψηλά ο πήχης φέτος στο ηχητικό κομμάτι. Η τήρηση του ωραρίου κατά γράμμα. Σταθερή αξία σε αυτό το Horns Up. Οι τιμές. Και τα εισιτήρια και οι μπύρες και τα ποτά ήταν  χαμηλότατα. Ο ορθολογικός καταμερισμός της σειράς των μπαντών και ο χρόνος τους. Είχα γράψει πέρσι ότι 7 μπάντες σε μία μέρα είναι πολλές – φέτος κάθε μπάντα είχε λίγο περισσότερο χρόνο εμφάνισης. Η διάθεση των μπαντών. Όταν έχεις μία τόσο «οικογενειακή», μη απρόσωπη διοργάνωση τότε παίζεις με άλλο κέφι.

Αρνητικά: Η ίδια τουαλέτα για άντρες και γυναίκες. Έπρεπε να υπάρχει από την πρώτη μέρα μεγαλύτερη ποικιλία σε μπύρες. Ο φωτισμός. Μια μπάρα φώτα ακόμη από πίσω θα βοηθούσε (τους φωτογράφους κυρίως). Η μεταφορά της τρίτης μέρας σε κλειστό χώρο (όχι ότι φταίει η διοργάνωση – σαν γενικότερη απογοήτευση το γράφω).  

Ένα καταπληκτικό τριήμερο τελείωσε. Μπράβο σε όλους, μπάντες και διοργανωτές. Η κούραση σας απέδωσε καρπούς. Το φεστιβάλ ήταν απολύτως πετυχημένο. Ραντεβού σε ένα χρόνο. Horns Up!!!

2519total visits,12visits today