Live Report: Horns Up Festival III. Day 2. Suita. Trikala. 12.05.2018


Μετά κόπων και βασάνων κατάφερα να στριμώξω στο πρωί και το μεσημέρι του Σαββάτου ανταπόκριση, μίνι ξεψάχνισμα φωτογραφιών της Παρασκευής, οικογενειακές υποχρεώσεις κλπ…. Με τη βοήθεια καφέδων και αναλγητικών και πλήρως εξοπλισμένος σκάω μύτη στις 17:45 στη Σουίτα. Το drum clinic είχε αρχίσει φυσικά (σιγά που θα καθυστερούσε!), οπότε η δεύτερη ημέρα του Horns Up ξεκινά!

Είναι το πρώτο drum clinic το οποίο παρακολουθώ. Στην επαρχία είναι σπάνιο φαινόμενο και αξίζουν συγχαρητήρια στο Χρήστο για την πρωτοβουλία αυτή. Να θυμίσω ότι πέρσι υπήρχαν στο φεστιβάλ δύο guitar clinics. Και φυσικά όταν έχουμε να κάνουμε με έναν τόσο θαυμάσιο καλλιτέχνη, όπως ο Vorskaath, τότε εννοείται ότι το ενδιαφέρον είναι τεράστιο… Το γεγονός ότι to clinic έγινε με τη συνδρομή του μπασίστα και του κιθαρίστα που συμμετέχουν στους Zemial (τους οποίους είχα παρακολουθήσει και θαυμάσει για την τεχνική τους στο live στα Τρίκαλα πριν από ένα χρόνο και κάτι) δείχνει πόση σημασία δώσανε στην ολοκληρωμένη και εμπεριστατωμένη παρουσίασή του. Ο Vorskaath παρουσίασε τεχνικές, μέσα από αποσπάσματα κομματιών των Zemial, Agatus, αλλά και από κλασσικές hard rock και heavy metal μπάντες. Υπάρχει, φυσικά, υλικό (όπως πάντα και από όλες τις μπάντες) στο τέλος της δημοσίευσης για να πάρετε μία γεύση όσοι (πολλοί δυστυχώς) δεν παρευρεθήκατε. Η παρουσίαση ήταν θαυμάσια, άρτια οργανωμένη και κατανοητή και η τεχνική του Vorskaath ξεδιπλώθηκε αμεσότερα και πιο εστιασμένα σε σχέση με τις ζωντανές εμφανίσεις. Συγχαρητήρια… τίποτε άλλο!

Ακραιομεταλλικό ξεκίνημα μας επιφύλαξε η δεύτερη ημέρα, με τους Synteleia. Old school black με αρκετά στοιχεία από ελληνικές κλασσικές μπάντες του είδους… Αν και το υλικό τους δεν μου πολυαρέσει, δεν μπορώ παρά να παραδεχθώ ότι ο ήχος και απόδοση της μπάντας ήταν εξαιρετική, με αποκορύφωμα τις επιδόσεις του Nick Samios στα τύμπανα, ο οποίος ήταν αλάνθαστος. Αν και αρκετά νωρίς ο κόσμος ήταν αρκετός (βασικά είχαν πλακώσει οι φίλοι του extreme χώρου όπως κατάλαβα). Σίγουρα αν η εμφάνισή τους γινόταν κανένα δίωρο αργότερα θα έπεφτε πολύ «ξύλο», αλλά ακόμη και έτσι ο κόσμος το ευχαριστήθηκε και η μπάντα απέσπασε ζεστό χειροκρότημα.

Στους The Temple έλαχε να εκπροσωπήσουν το doom ιδίωμα στο φεστιβάλ. Όταν λέμε doom, όμως, εννοούμε traditional doom και όχι τις μοντερνιές που σκάνε τελευταία :p. Ο θαυμάσιος ήχος, η σκοτεινή σκηνή (που με «σκότωσε» – φωτογραφικά μιλώντας), και οι πένθιμες συνθέσεις έστησαν ένα ερεβώδες τοπίο. Μία καταιγίδα μόνο έλειπε για να ολοκληρωθεί το ντεκόρ! Το θορυβώδες fan club του συγκροτήματος έκανε πολύ αισθητή την παρουσία του. Έχοντας δει άλλες δύο φορές την μπάντα, αισθάνομαι ότι αυτή ήταν η πιο «απελευθερωμένη» τους εμφάνιση – περνάμε καλά και αυτό φαίνεται όπως λένε… Νομίζω ότι το πνεύμα του φεστιβάλ, της εκπροσώπησης δηλαδή των περισσοτέρων ιδιωμάτων του heavy metal, τιμήθηκε με τους άξιους πρεσβευτές του Doom metal,  The Temple…

Ώρα να ζωντανέψουν λίγο τα πράγματα, όμως, με τους ιστορικούς Death Courier. Με τους δύο παιχταράδες σε τύμπανα και κιθάρα να κάνουνε παπάδες, η μπάντα πήρε σκάλπ. Το δέσιμο μεταξύ των δύο και του γερόλυκου Bill ήταν κάτι παραπάνω από εμφανές. Βάλτε στην εξίσωση και τον ήχο – μπετόν αρμέ  και έδεσε το γλυκό. Πολλοί σβέρκοι τεντώθηκαν στη μισή ωρίτσα του σετ της μπάντας και οι οπαδοί του death ιδιώματος αποζημιώθηκαν (δεν υπάρχει και άλλη death μπάντα στο φεστιβάλ τώρα που τα λέμε – τι σκατά, δεν ψηφίζει κανείς ντεθάς στα ερωτηματολόγια;).  Τρομεροί, δεν περιγράφω άλλο.

Και μια που είπα τρομεροί, να σου και οι Hail Spirit Noir. Άνετα από τις πιο «hot» ελληνικές μπάντες αυτή τη στιγμή. Οι προσθήκες των νέων μελών και οι ζωντανές εμφανίσεις έχουν τινάξει τις μετοχές τους στα ύψη. Τους είδα πριν ένα μήνα στο 8ball οπότε ήξερα τι να περιμένω, ήταν η σειρά όσων δεν τους είχαν δει να πάθουν ντουβρουτζά (που λένε και στο χωριό μου). Ο ήχος διαμάντι. Το δέσιμο επί σκηνής τρομερό. Σκηνική παρουσία θεατρική και δυναμικότατη. Ειδικά το “The Mermaid” είναι για μένα το highlight. Μετά το τέλος με άφησαν «γεμάτο» και πολύ κουρασμένο, σε φάση που να σκέφτομαι πώς θα άντεχα άλλη μία ώρα παρακολουθώντας τους Crush (δεν είναι και το φόρτε μου το είδος τους βλέπετε…).

Δεν είχα ιδιαίτερες προσδοκίες, ούτε ιδιαίτερη όρεξη για να δω τους Crush, αλλά η μπάντα με τάπωσε πανηγυρικά και μου υπενθύμισε να μην χρησιμοποιώ ποτέ το «μέσον» που έφτιαξα (σαν χόμπι) για να κράξω, αλλά για να διασκεδάσω. Οι άνθρωποι έδωσαν ρέστα. Τι να πρωτογράψω… τεχνική θαυμάσια, κιθάρα και πλήκτρα βιρτουόζικα, τύμπανα άρτια δομημένα, λιτά και απέριττα και φωνή διαμάντι. Ο χρόνος δεν έχει αφήσει σχεδόν καθόλου τα σημάδια του στο λαρύγγι του Παναγιώτη Κωνσταντινίδη – είναι απίθανο! Να σημειώσω ότι τα νέα κομμάτια είναι πάρα, μα πάρα πολύ καλά και ξεσήκωσαν τον κόσμο εξίσου με τα παλιά. Νομίζω ότι θα κάνουν πολύ ντόρο με την επερχόμενη κυκλοφορία τους. Ήταν εμφανές ότι πολλοί από το κοινό περίμεναν χρόνια –τι χρόνια, δεκαετίες- την εμφάνιση αυτή και φρόντισαν να το δείξουν στην μπάντα, η οποία γνώρισε την αποθέωση. Σίγουρα μία θαυμάσια στιγμή που αφήνει ανεξίτηλο το στίγμα της στο Horns Up Festival.

Όπως έγραψε και ο Χρήστος σήμερα, η χθεσινή ημέρα ήταν μάλλον η πιο πετυχημένη και των τριών ετών του φεστιβάλ. Από άποψη ήχου, οργάνωσης, συμμετοχής, διάθεσης…. Περισσότερα αύριο στην αποτίμηση του τριημέρου..

1164total visits,17visits today