Live Report: Horns Up Festival III. Day 1. Suita. Trikala. 11.05.2018


Horns Up III. Το μεγαλύτερο φεστιβάλ της Θεσσαλίας (μαζί με Svenfest και Rock Music Festival, τα αγαπάμε όλα!.!). Πότε φτάσαμε στην τρίτη χρονιά που διεξάγεται το Horns Up; Πώς περνάει έτσι τάχιστα ο χρόνος; Και να ήθελα να γράψω κατεβατά για την πρώτη μέρα δεν προλαβαίνω, καθώς σε δύο ώρες πρέπει να είμαι πίσω στη Σουίτα! Οπότε πάμε να δούμε τι χαμούλης έγινε την Παρασκευή!

Στη Σουίτα έχω να ανέβω από το 2010, όταν και είχαν παίξει οι Rotting Christ, στην περιοδεία του “Aealo” (και με το ψάξιμο διαπίστωσα ότι εκείνη ήταν η πρώτη από τις 6-7 φορές που έχω δει ζωντανά τους Show Your Face – φαντάσου πόσο πιωμένος ήμουν που δεν το θυμόμουνα καν). Εντάξει, τον χώρο (την μπουάτ δηλαδή) τον μεταμόρφωσε ο Χρήστος μαζί με τα άλλα παιδιά που «τρέχουν το fest. Μαύρα πανιά από πίσω, πάγκοι για merch, ανυψωμένη σκηνή, πολλά ηχεία και διάφορες άλλες λεπτομέρειες… Νομίζω ότι η επιλογή του χώρου, όσο κι αν κόστισε ή κούρασε για να σουλουπωθεί ήταν πολύ επιτυχημένη, καθώς έβλεπες από παντού αρκετά καλά, ήταν πιο «μαζεμένη» και «ζεστή». Να πούμε κι ένα μπράβο στο μαγαζί για τις χαμηλές τιμές που έβαλε. Δεν περνάνε απαρατήρητα αυτά από κανέναν…

Ξεκίνημα στις 6 ακριβώς ( μη σας πω και νωρίτερα!) με τις δύο βιβλιοπαρουσιάσεις. Πρώτος ο Γιώργος Χατζηκυριάκου μας παρουσίασε το βιβλίο του «Το Ταξίδι του Βάρδου», το οποίο έχει αρκετές αναφορές σε αγαπημένες Heavy Metal μπάντες. Το βιβλίο απέσπασε το πρώτο βραβείο στο διαγωνισμό «Ασημένια Σελίδα ΙΙ» και εκδόθηκε από τις εκδόσεις Μωραϊτης. Φαίνεται ενδιαφέρον και θα το αποκτήσω σήμερα (καιρό έχω να ανοίξω βιβλίο – όλος ο χρόνος «φεύγει» στο blog). Δεύτερη παρουσίαση από μία μορφή της ελληνική metal σκηνής, η οποία έχει συνδέθει, θέλοντας και  μη, με τις θρυλικές βιντεοκασέτες του έντυπου Metal Invader “Fire and Ice vol I & II”. Μιλάμε, φυσικά, για τον Άγγελο Γεωργιόπουλο και το βιβλίο του είναι μια καταγραφή προσωπικών εμπειριών και σκέψεων μέσα από προσωπικά βιώματα δεκάδων ετών, αλλά και μία προσπάθεια ανάλυση εις βάθος του όλου φαινομένου που ονομάζεται Heavy Metal. Αυτά τα δρώμενα δίνουν αλατοπίπερο σε ένα φεστιβάλ. Δυστυχώς ο κόσμος ήταν λίγος και δεν υπήρξε καμία αλληλεπίδραση μεταξύ συγγραφέων και κοινού που θα έκανε την παρουσίαση λίγο πιο ζωντανή. Δεν βγάζω τον εαυτό μου απέξω βέβαια, καθώς αμέλησα παντελώς να προετοιμαστώ για να κάνω καμία ερωτησούλα… Όσο ζούμε μαθαίνουμε…

 

Πάμε στην πρώτη μπάντα, τους Oletir. Το πρόγραμμα τηρήθηκε κατά γράμμα σε όλη την πρώτη μέρα, οπότε δεν θα αναφερθώ ξανά σε αυτό. Τα παιδιά τα έχω δει πολλές φορές, καθώς είναι από τα μέρη μας. Η βελτίωσή τους είναι συνεχής και η παρουσία τους στη σκηνή από νεαρότατη ηλικία τους έχει προσφέρει εμπειρία και αυτοπεποίθηση στη σκηνή αξιοζήλευτη. Και ο ήχος ήταν σύμμαχός τους, νομίζω ότι χθες είχαν τον καλύτερο ήχο από όλες τις φορές που τους έχω ακούσει (υπάρχουν βίντεο από όλες τις μπάντες στο τέλος της δημοσίευσης). Γενικά η παρουσία τους ήταν για μένα η καλύτερη μέχρι σήμερα. Εύχομαι η κυκλοφορία του δίσκου τους να τους δώσει περαιτέρω ώθηση και να τους κάνει ευρύτερα γνωστούς.

setlist: Nocturnal (Νυκτερινός) Nymphic (Νυμφικός) Selestial (Οὐράνιος) Esoteric (Ἐσωτερικός) Symmetrical (Συμμετρικός) Astral (Ἀστρικός) Euphoric (Εὐφορικός)

Δεύτερη μπάντα οι Dendrites που είχαν το (δύσκολο;) έργο να εκπροσωπήσουν τον heavy/stoner ήχο εν μέσω σχημάτων του ευρύτερου ακραίου ήχου. Παρότι δεν έκαναν ολοκληρωμένο soundcheck λόγω υποχρεώσεων, παρά μόνο ένα βιαστικό λίγο πριν ξεκινήσουν, ο ήχος τους ήταν αρκετά καλός. Με πολύ δυνατή σκηνική παρουσία και τραγούδια που έχουν την ικανότητα να σε ξεσηκώνουν, κατάφεραν να κερδίσουν το χειροκρότημα του κόσμου (που είχε πληθύνει αρκετά). Ήταν η τρίτη φορά που τους βλέπω και κάθε φορά μου αρέσουν όλο και περισσότερο. Νομίζω ότι γενικά βρίσκονται σε φάση που γίνονται ευρύτερα γνωστοί και χαίρομαι για αυτό γιατί και το αξίζουν και είναι και ωραίοι τύποι! Να τα λέμε κι αυτά! Εις το επανιδείν!

setlist: The Wheel, How Many Times, Killer Smile, River, Devilshead, Whiskey Preachin’ Motherfucker, Get the F

Οι Show Your Face είναι η μπάντα που έχω δει τις περισσότερες φορές στη ζωή μου ζωντανά. Αυτό δείχνει πόσο γουστάρουν αυτό που κάνουν και πόσο τους αρέσει το σανίδι. Και όχι, δεν τους έχω βαρεθεί καθόλου, και ναι, ήταν για μία ακόμη φορά γαμάτοι. Το κοινό, που είχε ζεσταθεί για τα καλά, συμμετείχε αρκετά ενεργά και αρκετά κεφάλια κουνήθηκαν δυναμικά κατά τη διάρκεια του live set των Καρδιστανών. Ο ήχος ήταν επίσης πολύ καλός, αλλά αυτό δεν είναι νέο για τους SYF, το συνηθίζουν αυτό. Γενικά, πολύ καλή εμφάνιση που φυσικά βοηθήθηκε και από  το γεγονός ότι η «ροή» του Festival είχε αρχίσει να αποδίδει και το κέφι να μεγαλώνει.

setlist: Proud for nothing, Madness,Allies in mud, Fatality, I,the one, Empty Thrones,Drift away,Born dead die alive, Buing time

Δεύτερη μπάντα του black metal χώρου οι Order of the Ebon Hand, μία μπάντα που έχει συνδεθεί με τα νεανικά μου χρόνια με το “The Mystic Path to the Netherworld”. Έκτοτε, ομολογώ ότι είχα χάσει τα ίχνη τους. Στα πρώτα 2-3 τραγούδια η μπάντα πάλευε να βρει την ισορροπία στον ήχο και επικρατούσε ένα μικρό ηχητικό χάος. Από τη στιγμή που ισορρόπησαν όμως η μπάντα απογειώθηκε. Το νέο τους υλικό είναι, κατά τη γνώμη μου, ότι καλύτερο από ότι έχουν συνθέσει  μέχρι σήμερα. Η σκηνική τους παρουσία ήταν πολύ καλή – σε αυτό συνέβαλε και η ενιαία θεματική των στολών, αλλά και η αποσύνδεση του Merkaal από το μπάσο και η αποκλειστική του ενασχόληση με τα φωνητικά. Η θεατρικότητά του έπιασε κόκκινο, βάζοντας μία έξτρα πινελιά σε μία γενικότερα επιτυχημένη εμφάνιση. Σίγουρα αναμένω το νέο δίσκο.

setlist: Behold the Sign of a New Era, Wings, Αίαντας. The Slow Deathwalk, For Marchosias, Dreadnaught, Knight of Swords, The Skull

Τους Flames τους περίμενε πολύς κόσμος ανυπόμονα. Υπήρχαν άνθρωποι οι οποίοι δεν είχαν δει ποτέ την μπάντα (όπως κι εγώ) και η εμφάνιση αυτή είχε έρθει να καλύψει το απωθημένο αυτό (για να είμαι ειλικρινής με μένα δεν ίσχυε κάτι τέτοιο, δεν είμαι και δεν θα το παίξω φαν). Και οι ίδιοι οι Flames το περίμεναν ανυπόμονα και φάνηκε ξεκάθαρα στο πρόσωπό τους και τις κινήσεις τους. Μετά από ένα σύντομο βίντεο με φωτογραφίες της μπάντες, προβεβλημένο σε πανί μέσω προτζέκτορα, η μπάντα πάτησε το σανίδι για πρώτη φορά μετά το 2012… και επικράτησε χαμός. Πολύ ξύλο, πολλή κλωτσοπατινάδα.!.! Ο ήχος ήταν επιτηδευμένα old school, οι  Flames δε νομίζω ότι θα επιδιώξουν ποτέ να έχουν τον σούπερ γυαλισμένο ήχο, θα αλλοίωνε τον χαρακτήρα τους ως μπάντα. Υπήρχαν στιγμές που η μπάντα έδειχνε λίγο σκουριασμένη (αναφέρομαι κυρίως στον Alex που έχανε τις αναπνοές και είχε κάνει σκονάκι αρκετούς στίχους), και λογικό είναι μετά από τόση αποχή, ωστόσο ο ενθουσιασμός και η γενικότερη αύρα της ημέρας τα υπερκάλυπτε όλα. Οι φίλοι της μπάντας πέρασαν υπέροχα, το σετ ήταν χορταστικό και …τι άλλο να ζητήσει κανείς…

setlist: Intro, Revenge, Red Terror, Deathra, Jesus Christ, Sea of Blood, Never Ending, Remember the Fallen, Agnostic Front, Alcoholic and Beer, Pollution Attack, Legions of Death, Summon the Dead, Eastern Front, Throne of Pain, Slaughterhouse

Το party συνεχίστηκε στο Rising μέχρι τις πρώτες πρωινές ώρες, είμαι σίγουρος. Σήμερα έχουμε πολλές και ωραίες μπάντες πάλι. Ώρα να σηκώνομαι γιατί δεν θα προλάβω το drum clinic. Τα λέμε αύριο τέτοια ώρα με τη δεύτερη μέρα του φεστιβάλ…. Αν κάποιος δεν το πήρε γραμμή στο προηγούμενο post έχω βάλει μερικές φωτογραφίες από την πρώτη μέρα. Τσεκάρετε, αν θέλετε…

1592total visits,6visits today