Hoth – Astral Necromancy

Το ντουέτο από το Seattle στην τρίτη του κυκλοφορία (δεν έχω ακούσει τις δύο πρώτες τους) μας προσφέρει ένα ιδιαίτερα ιδιόμορφο αποτέλεσμα που μπλέκει το κλασσικό, majestic black metal με heavy/power στοιχεία. Στα μεν black σημεία έχουν φανερά τα ίχνη των κλασσικών του είδους, με κύρια επιρροή θα τολμούσα να πω τους Windir και εκφράζεται τόσο με τη χρήση αμιγώς black θεμάτων στις ρυθμικές κιθάρες αλλά και τον majestic τόνο στα πλήκτρα. Τα δε heavy/power εκφράζονται μέσα από τις κιθάρες (όπου έχουν κάνει ομολογουμένως θαυμάσια δουλειά), τόσο στις κλίμακες των lead, όσο και στα solos, αλλά και στα επικά, χορωδιακά φωνητικά φέρνοντας στο νου ενίοτε, φυσικά, τους Wintersun. Σα να μην έφταναν όλα αυτά, υπάρχουν και σημεία όπου το thrash παίρνει τη σκυτάλη, προσθέτοντας λίγη ακόμη ποικιλομορφία. Οι Αμερικανοί δεν ενδιαφέρονται ιδιαίτερα για την επιθετικότητα της μουσικής τους και προσπαθούν να δημιουργήσουν μία επική ατμόσφαιρα στο μεγαλύτερο κομμάτι του “Astral Necromancy”, χρησιμοποιώντας γερές δόσεις μελωδίας. Ο πολύ καθαρός ήχος και η θεματική τους -σε στίχους και artwork- που καταπιάνεται με science fiction  (αναμεμιγμένα με μαγεία) θέματα ολοκληρώνει το πολύ ενδιαφέρον concept του δίσκου. Σαν σύνολο, το “Astral Necromancy” είναι σίγουρα μία από τις καλύτερες black metal κυκλοφορίες της χρονιάς ως τώρα και πιστεύω ότι οι φίλοι της σκηνής πρέπει να τον ακούσετε.

The duet from Seattle in its third release (I have not heard the first two ) offers us a particularly peculiar mix that blends classic, majestic black metal with heavy / power elements. At the black metal parts there are obvious hints of the classic bands of the genre, with the main influence, I would dare to say, being Windir and are expressed both by the use of pure black metal themes on rhythm guitars and the majestic tone on the keys. On the other hand the heavy / power hints are showcased through the lead guitars (where they have done admirably wonderful work), on the scales that accompany the rhythm ones and the solos, as well as in the epic, choral vocals, sometimes bearing in mind (who else?) Wintersun. Moreover, there are passages where thrash riffs sprout, offering to the album even more diversity. The Americans are not particularly interested in the aggressiveness of their music and try to create an epic atmosphere in the biggest part of “Astral Necromancy,” using plenty of melody. The very clear sound and the themes – used on lyrics and artwork – that deal with science fiction (mixed with magic) complete the very interesting –overall- concept of the album. As a whole, “Astral Necromancy” is definitely one of the best black metal releases of the year so far and I believe that the fans of the scene should listen to it.

fb page:

3304total visits,1visits today