Hildur Guðnadóttir – Chernobyl

Να ξεκινήσω λέγοντας ότι, σε αντίθεση με την τελευταία φορά που παρουσίασα film score (Mandy του Jóhann Jóhannsson), αυτή τη φορά έχω παρακολουθήσει το οπτικό μέρος πριν ακούσω ξανά μεμονωμένα τη μουσική επένδυση. Για τη μίνι σειρά Chernobyl δεν έχω να πω κάτι εκτός από το ότι θα σας συμβούλευα να το δείτε. Η συνθέτης της μουσικής, λοιπόν, είναι η Ισλανδή Hildur Guðnadóttir, μία μουσικός που βασικό της όργανο είναι το τσέλο, αλλά υποψιάζομαι πως πρακτικά είναι multintrumentalist. Κοιτάζοντας τον κατάλογο κυκλοφοριών της παρατηρώ αρκετές συνεργασίες με τον εκλιπόντα συμπατριώτη της Jóhann Jóhannsson, κάτι που εξηγεί πολλά πράγματα για την εξέλιξη του ύφους της, όπως επίσης εξηγεί και  το γεγονός ότι η μουσική που δημιούργησε για τη σειρά με έθελξε άμεσα. Συνάμα, διαπιστώνω ότι έχω ακούσει πολύ πρόσφατα ακόμη δυο δουλειές της, παρακολουθώντας την ταινία “Sicario: Day of the Soldado” και την Ισλανδική σειρά ”Trapped”. Και αν στο πρώτο η μουσική υπόκρουση δεν μου έκανε καμία ιδιαίτερη εντύπωση, θυμάμαι ότι στο δεύτερο είχα παρατηρήσει ότι ήταν εντυπωσιακή και ουσιαστικά περισσότερο ατμοσφαιρική και ανατριχιαστική από ότι η ίδια η πλοκή (χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν μου άρεσε το “Trapped”). Στο “Chernobyl”  όλα είναι ιδανικά και απόλυτα ταιριαστά. Ο τρόμος εδώ δεν είναι μεταφυσικός, δεν υπάρχουν jump scares. Το κακό είναι αόρατο, άοσμο, άχρωμο… Δεν μπορείς καν να καταλάβεις αν είναι παρόν ή όχι, τουλάχιστον την ίδια τη στιγμή που σε σκοτώνει. Εν τέλει δεν είναι καν κακό… Είναι ένα φαινόμενο της φύσης του οποίου η ισορροπία διαταράσσεται βιαίως από τον πραγματικό  κακό… Τον άνθρωπο και την άπληστη φύση του… Οι ambient/drone, αλλά και neo-classical ήχοι που δημιουργεί η Hildur είναι λιτοί, απέριττοι, ανατριχιαστικοί, αλλά και συγκινητικοί όπου χρειάζεται. Χρησιμοποιούνται στη σειρά με φειδώ, αφήνοντας το στίγμα τους σε συγκεκριμένες σκηνές της ταινίας και καθιστώντας τες ακόμη πιο συγκλονιστικές. Και εδώ τίθεται στη σκέψη μου το εξής ερώτημα: Μήπως και στο Sicario η δουλειά της ήταν εξίσου καλή, απλά εδώ η απόλυτα συμπαγής ταύτισή της μουσικής με το –συγκλονιστικό- οπτικό αφήγημα  την αποθεώνει υπέρμετρα; Μήπως αυτό συμβαίνει τελικά, έστω και σε μικρή δόση, με κάθε film score που συνοδεύει καταπληκτικές ταινίες; Ίσως να υπάρχει κάποια δόση αλήθειας σε αυτό, αλλά αυτό που μπορώ να πω με σιγουριά είναι ότι το Soundtrack που δημιούργησε η Hildur Guðnadóttir είναι καταπληκτικό, κατά τη γνώμη μου, και θεωρώ ότι την ίδια γνώμη θα είχα ακόμη και αν το είχα ακούσει ως μία δημιουργία αυτόνομη, χωρίς καμία σύνδεση με τη σειρά. 

Let me start by saying that, unlike the last time I presented a film score (Mandy by Jóhann Jóhannsson), this time I have watched the visual part before listening to the music score alone. For the “Chernobyl” mini-series I have nothing to say except I would advise you to watch it. The composer of the music is Icelandic Hildur Guðnadóttir, a musician whose main instrument is cello, but I suspect that is practically a multintrumentalist. Looking at her list of releases I notice several collaborations with her countryman, the late Jóhann Jóhannsson, which explains a lot of things about the evolution of her style, as it explains as well the fact that the music she created for the series had immediately a grip on me. At the same time, I realised that I have listened to two of her works very recently by watching “Sicario: Day of the Soldado” and the Icelandic “Trapped” series. And if the first one did not make any particular impression to me, I remember that in the second one I noticed that the music was impressive and essentially more atmospheric and creepy than the plot itself (and that does not mean I did not like “Trapped” btw). In “Chernobyl” everything is perfect and perfectly matched. The terror here is not metaphysical, there are no jump scares. Evil is invisible, odorless, colorless… You cannot even see if it is present or not, at least the very moment it kills you. In the end it is not even bad… It is a phenomenon of nature whose balance was violently disturbed by the real evil… Humans and their greedy nature… The ambient/drone, as well as the neo-classical sounds created by Hildur are austere, creepy, but also moving when needed. They are used in the series sparingly, leaving their mark on certain scenes and making them even more shocking. And this is where the following question comes to my mind: Was her work in “Sicario” just as good and, in this one, is it the absolutely solid blending of the music with the visual-narrative really glorifying it? Does this eventually happen, even in a small dose, with every film score that accompanies amazing movies? There may be a certain amount of truth in this, but what I can say with certainty is that the Soundtrack created by Hildur Guðnadóttir is amazing, in my opinion, and I think I would have the same opinion even if I had listened to it as an autonomous creation, with no connection to the series.

Hildur Guðnadóttir facebook page: https://www.facebook.com/Hildur-Gudnad%C3%B3ttir-72600460848/

1897total visits,3visits today