Hazy Sea – Cargo Incognito


Όταν ακούς ένα δίσκο και γράφεις για αυτόν εν μέσω μίας επίμονης πυρετώδους ίωσης είναι στιγμές που υποπτεύεσαι ότι η κατάστασή σου σε οδηγεί σε μία στρεβλή θεώρηση των πραγμάτων… Θα το ρισκάρω, πάντως, και θα γράψω για το δίσκο που με συντρόφεψε τις προηγούμενες παρακατιανές ημέρες. Για τους Αθηναίους Hazy Sea δεν έχω καμία περαιτέρω πληροφορία πέραν του τόπου στον οποίο δραστηριοποιούνται και του γεγονότος ότι μέσα σε 12 μήνες κυκλοφόρησαν τρεις ολοκληρωμένους δίσκους. Αυτό το τελευταίο τους τοποθετεί λίγο κάτω από την κατηγορία King Gizzard από άποψη παραγωγικότητας. Το αν είναι προτιμότερο για μία μπάντα να προχωράει σε μεγαλύτερο φιλτράρισμα των συνθέσεών της ή να ενδίδει στην αποτύπωση της μουσικής της όταν βρίσκεται σε δημιουργικό οίστρο είναι κάτι που σηκώνει πολλή συζήτηση… Ας πάμε παρακάτω, η μουσική της μπάντας χαρακτηρίζεται από τα Μέσα αλλά και από την ίδια την μπάντα ως stoner, κάτι που σε καμία περίπτωση δεν ισχύει στο “Cargo Incognito”. Μπορώ να υποθέσω ότι το γεγονός ότι οι δύο προηγούμενες κυκλοφορίες της μπάντας είχαν πολύ μεγαλύτερη συνάφεια με το stoner ιδίωμα σε συνδυασμό με την ταχύτατη εξέλιξη του ήχου των Hazy Sea οδήγησε σε αυτή τη στρέβλωση. Έχουμε κάποια ψήγματα Southern Rock ήχου, βέβαια, σε τραγούδια όπως το “The Mexican” ή το “Odyssey”, αλλά έχουμε και τον ήχο του Satriani (προς θεού όχι και την τεχνική) σε συνθέσεις όπως τα “And Heaven Cried the Rain” και “Window to the Soul”, ενώ οι Socrates θα είναι περήφανοι σίγουρα για τα “Hometown” και “Odyssey”. Νομίζω καταλάβατε όλοι ότι το εγχείρημα των Hazy Sea είναι πολύ φιλόδοξο και απαιτητικό, ειδικά αν αναλογιστούμε σε πόσο λίγο χρονικό διάστημα μονταρίστηκε.  Κι όμως έχουμε να κάνουμε με θαυμάσια μουσική, συναισθηματική – μελαγχολική και ταξιδιάρικη. Αναρωτιέμαι που μπορεί να φτάσει αυτό το σχήμα… Θαυμάσιος δίσκος!

When you hear a record and write about it in the midst of a persistent feverish virus, there are times when you fear that your situation leads you to a distorted view of things … I’ll risk it, though, and write about the album that accompanied me in the past few wearing days. For the Athenians Hazy Sea, I have no further information besides their place where of origin and the fact that within 12 months they released three full-length recordings. This last fact places them just below the King Gizzard level in terms of productivity. Whether it is preferable for a band to filter out its compositions or to record its music right away when it goes through a creative phase, this is a huge topic… Let’s move on, the music of the band is characterized by the media and by the band itself as “stoner”, which in no way applies in “Cargo Incognito”. I can assume that the fact that the two previous releases of the band were much more relevant to the stoner genre, combined with the rapid evolution of Hazy Sea’s sound has led to this inaccurate labeling. We get some Southern Rock hints, no doubt, in songs like “The Mexican” or “Odyssey”, but we also have Satriani’s sound (for god’s sake not the technique) in songs such as “And Heaven Cried the Rain” and “Window to the Soul,” while Socrates band will be proud for “Hometown” and “Odyssey”. I think you all understand how ambitious and demanding Hazy Sea’s venture is, especially considering how quickly everything has been assembled. Still this is nothing less than wonderful music, emotional – melancholic and trippy. I wonder where the limit for this band is… Wonderful album!  

fb page: https://www.facebook.com/Hazy-Sea-104943806722415/

2835total visits,3visits today