Hath – Of Rot and Ruin


Αυτό είναι το ντεμπούτο των Αμερικανών Hath και ο τύπος και το κοινό το έχουν υποδεχθεί με πολύ θετική ανταπόκριση, στα όρια της υπερβολής κατά τη γνώμη μου. Ας δούμε όμως τι συμβαίνει εδώ. Η μπάντα παίζει death metal πότε λοξοκοιτώντας προς το ευρωπαϊκό, πότε προς το deathcore και πότε προς το μελωδικό death. Νομίζω ότι πρέπει να κατασταλάξουν περισσότερο ως προς την κατεύθυνσή τους. Πάμε στον ήχο… Όχι ιδιαίτερα θετική εντύπωση προξενεί ο ήχος της κιθάρας, όπου η μπάντα μοιάζει να αδυνατεί να αποφασίσει αν θα επιδιώξει να πετύχει djent ή κλασσικό death ήχο και τελικά βγάζει ένα συνονθύλευμα. Τα δε μπάσο έχει πραγματικά θαφτεί κάτω από τον τεράστιο όγκο των κιθάρων και των ντραμς. Κρίμα. Τα φωνητικά κι αυτά μοιάζουν να μην ξέρουν τι θέλουν να κάνουν. Σίγουρα δεν είναι αμιγώς death και πιστεύω ότι τους λείπει βάθος, ενώ τα χορωδιακά δε θα με χαλούσε και να μην υπήρχαν καθόλου. Και κάπου εδώ αναρωτιέστε αν για πρώτη φορά παρουσιάζω δίσκο που δεν μου άρεσε… Βασικά όχι, παρά τις εμφανείς αδυναμίες τους, οι Hath έχουν δύο τρομερά προσόντα που επισκιάζουν όλα τα αρνητικά. Γράφουν riffάρες και είναι τρομεροί εκτελεστικά. Οπότε το πόρισμα για τους Hath είναι το εξής: πρόκειται για μία μπάντα με τρομερό ταλέντο που χρειάζεται να πάρει αποφάσεις και να δουλέψει πάνω σε συγκεκριμένες κατευθύνσεις στο μέλλον.

This is the debut of the American band Hath, and the press and the audience have welcomed it with a very positive response, on the verge of exaggeration in my opinion. But let’s see what’s going on here. The band plays death metal when at times leaning towards European bands, other times to deathcore and then to melodic death. I think they have to settle down more in the direction they want to follow. Let’s go to the sound … The guitar sound is not very pleasing, as the band seems to be unable to decide whether to try to achieve a djent-ish or classic death sound and eventually produce a mediocre mix of both. And the bass has actually been buried under the huge volume of the guitars and drums. Such a pity… The vocals also are definitely not pure death and I think they lack depth, while the choral ones better off not exist at all if you ask me. So now you are wondering if for the first time I present in the blog a record that I did not like … Basically the answer is no, despite their apparent weaknesses, Hath have two tremendous skills that overshadow all the negatives. They write awesome riffs and have excellent executive skills. So the conclusion for Hath is this: it’s a band with a tremendous talent that needs to make decisions and work on specific directions in the future.

fb page: https://www.facebook.com/HathNJ/

2615total visits,10visits today