Godflesh – Post Self

Η νέα δημιουργία των Godflesh επέφερε δυστυχώς το αποτέλεσμα που φοβόμουν… δηλαδή να επιτείνει τον πόνο μου που δεν τους είδα live πριν ένα μήνα. Τι σχέση έχει το ένα με το άλλο θα μου πείτε, από τη στιγμή που οι Godflesh δεν έπαιξαν στο Fuzz κανένα νέο κομμάτι; Απλά, με το “Post Self” οι Άγγλοι «δηλώνουν» εμφατικά για άλλη μία φορά πόσο μεγάλη μπάντα είναι. Οι περίεργα κουρδισμένες κιθάρες και το παραμορφωμένο μπάσο, μαζί με τα samples και τα τελετουργικά, απαγγελτικά φωνητικά του Justin Broadrick είναι παρόντα. Όλα τα σήματα της μπάντας κατατεθέντα, με λίγα λόγια. Τα metal riffs μοιράζονται λιγότερο απλόχερα σε σχέση με τον προκάτοχο “A World Lit Only By Fire”, όμως αυτό κατά τη γνώμη ουδόλως είναι πρόβλημα, καθώς αυτό που προείχε για μένα πάντα στη μουσική των Godflesh, δηλαδή η δημιουργία μίας εφιαλτικής, δυστοπικής ατμόσφαιρας, επιτυγχάνεται στη νέα δημιουργία τους βέλτιστα. Νομίζω ότι η μπάντα εδώ έχει επικεντρωθεί στο industrial, (χωρίς όμως τα dub στοιχεία) και μόνο μέλημά της είναι η δημιουργία μίας αποπνικτικής ατμόσφαιρας, χωρίς κανένα uptempo και groovy κομμάτι. Εν κατακλείδι, το “Post Self” είναι η κυκλοφορία  των Godflesh που απόλαυσα περισσότερο από το καταπληκτικό e.p. “Messiah” και μετά. Το μόνο παράπονό μου είναι η θλίψη που επιφέρει η συνειδητοποίηση ότι δεν θα μπορέσω ποτέ ξανά να νιώσω την ταραχή, την έκπληξη και το δέος που ένιωσα 25 χρόνια πριν όταν πρωτοέβαλα στο πικάπ το “Slavestate” να παίξει.

This new release by Godflesh unfortunately brought about the result that I was afraid of – that is, to exacerbate my pain for not attending to the band’s live show a month ago. What’s this have to do with anything, one might ask, since Godflesh did not play any new tracks in Fuzz? Simply, with “Post Self”, the Brits “emphatically” declare once again how big a band they are. The strangely tuned guitars and the distorted bass, along with Justin Broadrick’s samples and ritualistic, reciting vocals, are present. Well, these are more or less the band’s trademarks showcased here. There’s not much room for heavy guitar riffs, surely far less than in the predecessor “A World Lit Only by Fire”. Still, this is by no means a problem in my book, as what always most impressed me in Godflesh’s music was the creation of a nightmarish, dystopian atmosphere – and that is remarkably achieved in Godflesh’ new creation. I think the band focuses on industrial elements, without almost any use of dub, and it’s just about creating a throbbing atmosphere without any uptempo and groovy track. In conclusion, “Post Self” is the release by the band that I enjoyed most since the amazing e.p. “Messiah”. My only complaint is the sadness provoked by the awareness that I will never again be able to feel the distress, surprise and awe that I felt 25 years ago when I first put “Slavestate” on the turntable.

fb page: https://www.facebook.com/Godflesh-11374368195/

2684total visits,2visits today