Devil Electric – Devil Electric

Εξεγείρεται ο κόσμος για την ουδετερότητα στο διαδίκτυο, ακούω. Δε γνωρίζω πώς ακριβώς θα εξελιχθεί το θέμα, αυτό που γνωρίζω όμως είναι ότι η περίφημη «ουδετερότητα» του διαδικτύου δεν είναι παρά ένας μανδύας για να καλυφθούν οι τεράστιες ανισότητες στην διάδοση της πληροφορίας, ακόμα και στην «εποχή της πληροφορίας», στην οποία ζούμε. Πώς μπορεί να εξηγηθεί αλλιώς η περιφρόνηση των Devil Electric, οι οποίοι ακολουθώντας το παράδειγμα της επίσης αξιόλογης κυκλοφορίας των Ruby the Hatchet έτυχαν ελλιπούς προώθησης στα μέσα; Γράμματα κερδίζω, κεφάλι χάνεις ήταν πάντα η φάση – οπότε και πολύ κράτησε η ελεύθερη διάδοση της πληροφορίας στο διαδίκτυο… αν και ο ορκισμένος μεταλλάς /ροκάς κάποιο παραθυράκι θα βρει όπως πάντα για να μοιράζεται, να ανακαλύπτει και να αποκτά την αγαπημένη του μουσική!!! Αρκετά με τη φλυαρία μου, ας μιλήσω λίγο για τους Αυστραλούς. Με γυναικεία παρουσία πίσω από το μικρόφωνο, τη γλυκιά και ανεπιτήδευτη φυσιογνωμία αλλά και φωνή της Pierina O’Brien… η τάση για γυναικείες φωνές σε heavy/doom rock μπάντες τα τελευταία χρόνια έχει γίνει τόσο ισχυρή που πιθανόν να έχει αγγίζει και το 50-50 με τις αντρικές. Οι Devil Electric επενδύουν πολύ στα doom riffs και δείχνουν να έχουν μία ιδιαίτερη αγάπη στους Witchcraft και τους Blues Pills (και ποιος δεν έχει;). Γενικά η μπάντα μου βγάζει (συνειρμικά τελείως) ένα αίσθημα ότι είναι απλά μία παρέα που περνάει καλά. Στις κιθάρες έχουμε ένα παλικάρι που ακούει στο όνομα Χρήστος Αθανασιάς, οπότε υπάρχει και μία «ελληνική» πινελιά στους Devil Electric. Σίγουρα η μπάντα έχει δρόμο να διανύσει ακόμη ούτως ώστε να αποκτήσει ένα πιο προσωπικό ήχο και να δώσει λίγο περισσότερο «χαρακτήρα» στις συνθέσεις τους, καθώς μοιάζουν να πατάνε πολύ πάνω στα στάνταρ του είδους… Σίγουρα, όμως το “Devil Electric” είναι ένα αξιόλογο ντεμπούτο.

People are furious nowadays about the war on neutrality on the internet, I hear. I do not know exactly how this whole situation will evolve, but what I know is that the famous “neutrality” of the internet is just a cloak covering the huge inequality in the dissemination of information, even inside this “era of information” in which we live. How else can the fact that bands such as Devil Electric and Ruby the Hatchet are so overlooked and lacking promotion in the media be otherwise explained? Tails they win, heads you lose – that was always the thing – so, we might as well just be thankful that the free dissemination of information on the internet has lasted this long … although the sworn fan of heavy / rock will find a loophole, as always, to share, discover and acquire his favorite music!!! Enough with my chattering, let’s talk a little about the Australians. Behind the microphone we find the sweet and unpretentious figure (and voice) that belongs to Pierina O’Brien… the tendency for female voices in heavy / doom rock bands has become so strong in recent years that it has probably reached 50-50 percentage with male vocalists. The band invests a lot in doom riffing and it shows to have a particular love for Witchcraft and Blues Pills (who does not?). Generally, these individuals strike me like a group of friends having fun by making music (just a feeling I get for no special reason). The guitar is played by a guy who listens to the name Christos Athanasias, so there is a “Greek” touch on Devil Electric as well. Surely the band has some miles to do yet in order to establish a more personal sound and to add more “character” to its songwriting, as it seems to be going “by the genre’s book” all the way through… However, “Devil Electric” is a remarkable debut.

fb page:

1568total visits,2visits today