2017: 30 Favourite Albums


Η λίστα που ακολουθεί δεν είναι οι απαραίτητα οι καλύτερες κυκλοφορίες της χρονιάς. Είναι οι 30 κυκλοφορίες που ξεχώρισα προσωπικά και με συντρόφεψαν τον περισσότερο χρόνο μέσα στο 2017. Και μιας και το blog δημιουργήθηκε με αυτόν ακριβώς το σκοπό, δηλαδή να γεμίζω τον ελεύθερο χρόνο μου γράφοντας για την καινούρια μουσική που βρίσκω απολαυστική, δεν είναι περίεργο που για τις περισσότερες από αυτές έχω γράψει μερικά λόγια ήδη… Η σειρά είναι αλφαβητική.

The list below does not necessarily feature the best releases of the year. It’s just the 30 releases that I personally liked and listened to the most in 2017. And since the blog was created for that purpose, to fill my spare time by writing about new music I like listening to, it is no wonder that I have already written a few words for most of the albums… The list is alphabetical.

Akercocke – Renaissance In Extremis

Αν και δεν σαν σύνολο δεν είναι από τις καλύτερες στιγμές της μπάντας, υπάρχουν στιγμές που οι Akercocke ξεδιπλώνουν απλόχερα τη μουσική ιδιοφυία τους.

Although as a whole this release is not one of the band’s best moments, there are times when Akercocke unfolds generously its musical genius.

Archspire – Relentless Mutation

Εξωφρενική τεχνική κατάρτιση και πολύ ιδιαίτερα φωνητικά που προσωπικά με εντυπωσίασαν.

Outrageous technical skills and very unique vocals that impressed me without a question…

Bell Witch – Mirror Reaper

Επιμνημόσυνη δέηση για τον πρόωρα χαμένο Adrian Guerra. Δυσβάσταχτο μουσικά, αλλά σίγουρα αξίζει μία θέση στις καλύτερες κυκλοφορίες της χρονιάς.

Commemorative prayer for the prematurely lost Adrian Guerra… This is almost unbearably sad but definitely deserves a place in the best releases of the year.

Beneath – Ephemeris

Απλό και προβλέψιμο technical death, αλλά όταν βγήκε είχε κολλήσει στο repeat για μέρες και αυτό είναι που μετράει εν τέλει.

Simple and predictable technical death, but when it came out it was stuck in repeat for days and that’s what counts in the end.

Chaotic End Promise

Όπως το single malt ουίσκι, η μπάντα μετά από πολλά χρόνια απουσίας γύρισε ώριμη και απολαυστική με έναν δίσκο που θεωρώ ότι σίγουρα αντάξιος του ονόματος τους και των προσδοκιών που είχαν δημιουργηθεί με το πέρασμα του χρόνου.

Like single malt whiskey, the band after many years of absence has returned with a mature and highly enjoyable record that I think is definitely worthy of their name and the expectations that have been raised over the years.

Chelsea Wolfe Hiss Spun

Η πιο “heavy” κυκλοφορία της Wolfe, σεμιναριακού τύπου δημιουργία γοτθικής και κλειστοφοβικής ατμόσφαιρας…

The most “heavy” release by Wolfe, a seminar-type creation of gothic and claustrophobic atmosphere…

Dool – Here Now, There Then

Δεν ξέρω γιατί αυτός ο δίσκος έχει λάβει διφορούμενες κριτικές, κομμάτια όπως το Vantablack, Oweynagat, She Goat παίζανε ανελλιπώς στον media player όλη τη χρονιά.

I do not know why this album has received ambiguous reviews, songs such as Vantablack, Oweynagat, She Goat stayed on the media player all year round.

Dvne – Asheran

Αν μου έλεγες να βάλω έναν δίσκο στην κορυφή για φέτος σώνει και καλά, μάλλον θα ήταν αυτός. Progressive/sludge με συναίσθημα, μυαλό και μεράκι…

If I had to give on a life-threat this would probably be it. Progressive / sludge full of heart, guts and sophistication…

Elder – Reflections of a Floating World

Με κάθε τους κυκλοφορία ξεφεύγουν όλο και περισσότερο από τα στεγανά του Stoner. Το “Reflections…” είναι ένα ψυχεδελικό ταξίδι φτιαγμένο από φανταστικούς μουσικούς.

With every release Elder moves more and more away from the description “stoner”. “Reflections …” is a psychedelic journey made by fantastic musicians.

Evilfeast – Elegies of the Stellar Wind

Black Metal φτιαγμένο με τα πιο απλά και βασικά υλικά. Επιστροφή που ξεπέρασε και τις προσδοκίες μου και είναι ο πιο πλήρης black metal δίσκος της χρονιάς.

Black Metal made with the simplest and most basic materials. A come-back that surpassed my expectations and is the most complete black metal record of the year…

Ex Eye Ex Eye

Αρκετοί -από την άλλη πλευρά του Ατλαντικού κυρίως- προσπαθούν να δημιουργήσουν έναν δίσκο στηριζόμενοι σχεδόν εξ ολοκλήρου σε πειραματικά στοιχεία. Οι Ex Eye το έκαναν για μένα καλύτερα από όλους.

Several bands – on the other side of the Atlantic mostly – try to create a record based almost entirely on experimentation. Ex Eye did it better than everyone else in my book.

Godflesh – Post Self

Ακόμη ένα κεφάλαιο σε μία σχέση που κρατάει 25 χρόνια. Αν και ο μισός περίπου είναι μη metal τον βρήκα απολαυστικό.

Another chapter in a relationship that lasts for 25 years… Although half of the album is practically non metal, I found it delightful.

Havukruunu Kelle Surut Soi

Τη λατρεύω αυτή την μπάντα και χαίρομαι για την ανάδειξή τους ιδιαίτερα. Ο ήχος τους θα μπορούσε να είναι καλύτερος, αλλά τα κομμάτια τους είναι όπως πάντα καταπληκτικά.

I love this band and I am particularly glad for its success. The production on “Kelle Surut Koi” could have been better, but the songs are as amazing as ever.

Lör In Forgotten Sleep

Πολύ power για τους extremάδες και πολύ extreme για τους powerάδες το “In Forgotten Sleep”, φυσιολογικά άργησε να αναδειχθεί. Η μπάντα αυτή έχει πολύ μέλλον πιστεύω…

Too “power” for the extreme fans and too “extreme” for the power metal fans perhaps, “In Forgotten Sleep” is gaining reputation very slowly imo. I believe this band has a lot of potential…

Monte Luna – Monte Luna

Πολύ προσωπικό κόλλημα. Συνθετικός παραλογισμός και μινιμαλισμός σε stoner/sludge υπόβαθρο. Θαυμάσια φωνητικά.

An obsession of mine… Absurd songwritting and minimalism – in a stoner / sludge background. Wonderful vocals.

Morrow Fallow

Στο τελευταίο λεπτό των καθυστερήσεων το κάρφωσαν οι Morrow. Το ότι θα ήταν στη λίστα με τα αγαπημένα ήταν ψιλοστανταράκι, απλά η χρονιά έπαιζε…

At the last minute of the match Morrow nailed it. It goes without say that this would be in my list of favourite albums, I just wasn’t quite sure about the year…

Mother of Millions Sigma

Δεν έχω αποφασίσει ακόμη αν το “Sigma” ή το ξαδερφάκι του “Dreaming of Sleep” των Tetrafusion μου άρεσε περισσότερο, αλλά θα «χωρέσω» τους Αθηναίους στην 30άδα. Μία απόλυτα σύγχρονη, ηχητικά και συνθετικά, progressive δουλειά.

I have not decided yet whether I liked Sigma or “Dreaming of Sleep” by Tetrafusion the most, but I will “squeeze” the work by the Athenians in this list. An absolutely modern, in terms of sound and songwriting, piece of progressive music…

Procrastinate – Procrastinate

Η καλύτερη κυκλοφορία στο είδος της, φέρνει έναν έντονο αέρα φρεσκάδας. Μεγάλη καύλα να βλέπεις μία μπάντα που την «έζησες» τα τελευταία χρόνια να εκτοξεύεται…

The best release in its kind brings a fresh air of vividness in the genre imo. It is a great pleasure to see a band that you have grown with side by side the last few years lift off…

Rebirth of Νefast Tabernaculum

Το σύγχρονο black είχε πολλές ενδιαφέρουσες κυκλοφορίες (Aosoth, Desolate Shrine, Bestia Arcana, Nightbringer, Dodecahedron κ.α.), αλλά τούτο δω με τράβηξε περισσότερο. Όταν δε έπιασα στα χέρια και το artwork του βινυλίου έμεινα παγωτό. Άψογο!

Modern black metal has seen a lot of interesting releases in 2017 (Aosoth, Desolate Shrine, Bestia Arcana, Nightbringer, Dodecahedron etc), but this was the one I enjoyed the most. When I first came across the vinyl artwork I was stunned. Excellent!

Resurgency – No Worlds…Nor Gods Beyond

Πριν γράψω τη λίστα έριξα μία ακρόαση σε δίσκους που για κάποιους λόγους παρέλειψα να ακούσω νωρίτερα. Οι Resurgency έχουν φτιάξει έναν αξιοπρεπέστατο δίσκο που ξεχωρίζει στο χώρο του old-school death metal, ο οποίος (για να τα λέμε όλα) δεν μου πρόσφερε και ιδιαίτερες συγκινήσεις φέτος!

Before I started writing this list I gave a spin to releases that for some reasons I failed to hear earlier. Resurgency has crafted a decent album that stands out in old-school death metal, which (to set the record straight) did not offer me many special thrills this year!

Ruby the Hatchet – Planetary Space Child

Τρομερά πιασάρικα κομμάτια, θαυμάσια φωνή, έργο τέχνης το εξώφυλλο του Adam Burk. Enough said…  

Absolutely catchy songs, wonderful vocals, amazing artwork on the cover by Adam Burk… Enough said…

Slow – V – Oceans

Τρομερός όγκος και εκκωφαντικά πένθιμη μουσική. Αν βγάλεις από την εξίσωση τους Bell Witch αυτός ήταν για μένα ο κορυφαίος funeral doom δίσκος της χρονιάς.

Huge volume and relentlessly mournful music. If I take Bell Witch out of the equation, this was for me the top funeral doom record of the year.

Spaceslug Time Travel Dilemma

Κανένα δίλλημα αν θα μπει ο δίσκος στην 25άδα. Τέρμα φευγάτη δημιουργία από τους Πολωνούς.

No dilemma if the record is gets in the 25. Absolutely trippy creation by the Poles.

Spectral Voice – Eroded Corridors of Unbeing

Η συμμορία των Blood Incantation χτυπάει για δεύτερη συνεχή χρονιά αναμιγνύοντας το doom με το death άψογα.

The Blood Incantation gang hits for the second consecutive year mixing doom with death metal perfectly.

The Hazytones The Hazytones

Δεν μπορώ να ακούσω heavy metal. Αυτό ήταν ότι πιο κοντινό σε heavy metal κατάφερε να παραμείνει στον player για καιρό φέτος. Φυσάει.

I cannot listen to heavy metal. That was that closest to heavy metal that managed to stay on the player for such a long time this year. Kicks ass.

The Ruins of Beverast – Exuvia

Διαφορετικός – σε σχέση με προηγούμενες δουλειές – ο “Exuvia”. Υπνωτιστική και σχεδόν τελετουργική μουσική.

“Exuvia” is quite different – compared to the band’s previous releases – .Hypnotic and ritualistic music.

Venenum – Trance of Death

Κάθε χρόνο είναι νόμος να υπάρχει ένα progressive death άλμπουμ στη λίστα μου. Φέτος τη θέση πήραν επάξια οι Venenum με τη θαυμάσια κυκλοφορία τους.

Every year there is an unwritten law that a progressive death album must be on my list. Venenum’s release earns the spot for this year with it’s wonderfull release.

Violet Cold – Anomie

Άντε να χαθείτε ξεφτίλες! Που κατάντησε το black metal ρε γαμώτο! Ποιος τα ακούει αυτά τα γλυκανάλατα ήθελα να ήξερα; :p :p :p

Get the f**k out! Where has black metal come to ffs? Who the hell listens to this corny crap, anyway? :p :p :p

WindsweptThe Great Cold Steppe

Ο Roman Shaenko κυκλοφόρησε ένα μινιμαλιστικό συνθετικά, παγωμένο και αρκετά επιθετικό δίσκο. Σίγουρα το απόλαυσα περισσότερο από τις τελευταίες δουλειές των Drudkh.

Roman Shaenko released a minimalistic, frozen and aggressive record. I definitely enjoyed this more than the last of Drudkh’s work.

Wolfbrigade – Run With the Hunted

Τους είναι αδύνατον να βγάλουν μέτριο δίσκο….

It is impossible for Wolfbrigade to release a mediocre album…

2421total visits,3visits today