Deafheaven – Ordinary Corrupt Human Love


 Τους Deafheaven τους γνώρισα όταν έκαναν το “μπαμ” με το δεύτερό τους άλμπουμ “Sunbather” το 2014.  Ο όρος blackgaze είχε αρχίσει να στήνει αρκετά ιντερνετικά πηγαδάκια εκείνη την περίοδο, και όχι άδικα κατά τη γνώμη μου, από τη στιγμή που επρόκειτο για ένα από τα (λίγα κατά γενική ομολογία) ρεύματα στη μέταλ μουσική που έδιναν -και συνεχίζουν να δίνουν- ένα φρέσκο αέρα στη μάλλον προβλέψιμη κατεύθυνση που έχει πάρει ο σκληρός ήχος την τελευταία δεκαετία. Εκτός από εκείνο το εντελώς αντισυμβατικό ροζ εξώφυλλο και το αποκαλούμενο “hipster” image, ανακάλυψα μια μπάντα που είχε πράγματα να πει με έναν εντελώς δικό της τρόπο, ενσωματώνοντας τον, κυρίως αμερικάνικης αισθητικής, black metal ήχο της μέσα στα πλαίσια μιας wall of sound προσέγγισης, που έφερναν στο μυαλό εκτός από τους Wolves In The Throne Room και τους Krallice (στα πιο ατμοσφαιρικά τους) σχήματα σαν τους My Bloody Valentine (αν δεν έχεις ακούσει το ιστορικό “Loveless”, μη χάνεις χρόνο) και τους Swans.
 Αισίως η μπάντα έχει φτάσει στον τέταρτο δίσκο της που ονομάζεται “Ordinary Corrupt Human Love” και κυκλοφόρησε στις 13 Ιουλίου από την Anti Records. Έχω την αίσθηση πως ο ήχος, η αισθητική και το μήνυμα που ήθελαν από πάντα να περάσουν οι Deafheaven έχουν πάρει την πιο άρτια μορφή τους σε αυτό το άλμπουμ. Το πρώτο κομμάτι “You Without End”, με τις ξεκάθαρα 00s post rock καταβολές του, τα αισθαντικά bends στις κιθάρες, το πιάνο και το εκπληκτικό spoken word passage να λειτουργούν σαν προοίμιο για το πρώτο ξέσπασμα του πάντα παθιασμένου George Clarke στα σχιστά φωνητικά, συνιστά μια ιδανική εισαγωγή στο δίσκο. Το “Honeycomb” που ακολουθεί ήταν και το πρώτο single που έδωσε η μπάντα στη δημοσιότητα. Σε πρώτη φάση δείχνει να λειτουργεί σαν ένας συγκερασμός ανάμεσα στην αισθητική του Sunbather και του (3ου δίσκου τους) New Bermuda. Αυτό συμβαίνει μέχρι να ξεσπάσουν τα σχεδόν rock n’ roll leads του Kerry McCoy, τα οποία μου έφεραν στο μυαλό μέχρι και Dinosaur Jr. επιρροή. Το κομμάτι κλείνει με έναν ξεκάθαρα post rοck νοσταλγικό επίλογο που αποτελεί και ένα εκ των highlights του δίσκου. Το “Canary Yellow” στη συνέχεια είναι ίσως το πιο χαρακτηριστικό σύγχρονο Deafheaven κομμάτι, καθώς συνδυάζει όλα τα στοιχεία του άλμπουμ σε απόλυτη αρμονία. Καταπραϋντική εισαγωγή που οδηγεί σε ένα post black metal ξέσπασμα με τις, γνωστές  πια, ματζόρε μελωδίες και αρμονίες, τα blastbeats και τον Clarke να συνεχίζει να ερμηνεύει ακάθεκτος. Τα καθαρά, σχεδόν χορωδιακά, φωνητικά στο επικό ending είναι το πρώτο πράγμα που ίσως “ξενίσει” τον, ως τότε συνηθισμένο μόνο στα screams, Deafheaven ακροατή.  Είναι όμως μέχρι να μπει το “Near”. Ένα ξεκάθαρα shoegaze-dream pop κομμάτι με κιθάρες βυθισμένες στο reverb και το delay, μουρμουριστές διφωνίες (μιλάμε ΜΟΝΟ για καθαρά φωνητικά εδώ) που κλείνουν το μάτι στους Slowdive, τους  Ride και τους Sway (ακούστε το “The Millia Pink And Green” EP και θα με θυμηθείτε). Έπειτα, έρχεται το “Glint”, ένα κομμάτι στα χνάρια του “Cannary Yellow”, με τον Clarke να δίνει ίσως την πιο έντονη φωνητική του ερμηνεία μέσα στο δίσκο και τον McCoy να ξεσπάει πάλι με ένα εξαιρετικό lead part στο τελείωμα.  Η επόμενη έκπληξη βρίσκεται στο “Night People”. Ένα gothic-chillwave κομμάτι με την Chelsea Wolfe στα lead φωνητικά, ηλεκτρισμένη ατμόσφαιρα και αισθητικές πινελιές που πρώτη φορά βλέπουμε τους Deafheaven να υιοθετούν. Ξαφνιάζει μάλλον ευχάριστα! Τέλος, το ending track “Worthless Animal” μας επαναφέρει στην πραγματικότητα και φέρνει την ισορροπία που χρειαζόταν ο δίσκος για να “δέσει” σαν σύνολο. Post black metal με ουσία, χαρακτήρα και άλλο ένα εθιστικό ending section.
 Πρέπει βεβαίως να επισημανθεί η απολύτως ταιριαστή δουλειά που έχει γίνει στον ήχο και την παραγωγή. Τα τύμπανα έχουν τον “τενεκεδένιο” χαρακτήρα που είχαν και στο New Bermuda, οι κιθάρες είναι πλούσιες, χωρίς υπερβολές, με τα κατάλληλα εφέ να εμφανίζονται εδώ κι εκεί, όπου ακριβώς χρειάζεται. Το μπάσο δένει ιδανικά, και ξεχωρίζει με τα γεμίσματά του όταν πρέπει. Άξιο παρατήρησης είναι το γεγονός πως το mastering δεν είναι πιεσμένο στο βαθμό υπερβολής που ήταν στις προηγούμενες κυκλοφορίες της μπάντας (χωρίς αυτό να σημαίνει πως είναι χαμηλό), πράγμα που αφήνει τις δυναμικές του δίσκου να “αναπνεύσουν” και να αναδειχθούν.
 Η απόδοση της μπάντας είναι στα υψηλότερα επίπεδα που έχουν φτάσει μέχρι τώρα. Με καινούριο μπασίστα στη σύνθεσή τους να δίνει το δικό του χρώμα, τον ογκόλιθο πίσω από τα τύμπανα με το όνομα Daniel Tracy να επιβεβαιώνει για άλλη μια φορά πως πρόκειται για έναν από τους καλύτερους ντράμερ στο είδος του (το στρώσιμο που κάνει στα κομμάτια είναι για σεμινάριο) και βεβαίως τους McKoy και Clarke να δίνουν τις σωστές κατευθυντήριες γραμμές ως masterminds, το παίξιμο αποκτά μια πραγματική αίσθηση δεσίματος και δουλεμένου συνόλου.
 Επιλογικά, αν πιάσετε από την αρχή όλη τη δισκογραφία αυτής της μπάντας, θα διαπιστώσετε την ποικιλομορφία που την χαρακτηρίζει καθώς και την εξέλιξη που δείχνουν σε κάθε τους δουλειά, και εύκολα θα δικαιολογήσετε τον ντόρο που γίνεται γύρω από το όνομά τους. Μπάντες που ανοίγουν τον ορίζοντα της σκληρής μουσικής και ενσωματώνουν ετερόκλητα μεταξύ τους στοιχεία όπως το black και το indie-alternative, χρειάζονται σήμερα για να δώσουν αέρα φρεσκάδας, να προκαλέσουν αντιδράσεις, και εν τέλει να πάνε τη μουσική λίγα βήματα παραπέρα. Κατά την ταπεινή μου γνώμη το OCHL είναι μια από τις κυκλοφορίες της χρονιάς, είναι τουλάχιστον ισοδύναμο με το Sunbather και ο χρόνος μένει να δείξει αν θα μείνει το ίδιο κλασικό…

παρουσίαση: Νικόλας Λουκόπουλος

 I came across Deafheaven for the first time when they blew the roof off with their second album “Sunbather” in 2014. The term blackgaze had begun being discussed in several internet chats and walls at that time, not unjustly in my opinion, since it was one of the (few to speak the truth) trends of metal music that offered – and still continues giving – a breath of fresh air in the otherwise predictable direction that the extreme sound has followed the last decade. In addition to that totally unconventional pink cover and the so-called “hipster” image, I discovered a band that had things to say in a totally personal way, incorporating its aesthetics of American black metal sound within a wall-of-sound approach, which brought in mind Wolves In The Throne Room and Krallice (in their most atmospheric moments) as well as bands like My Bloody Valentine (if you haven’t listened to the classic “Loveless”, do not waste time) and The Swans.
 Years passed by, the band has reached its fourth album called “Ordinary Corrupt Human Love”, which was released on July 13 by Anti Records. I have the feeling that the sound, the aesthetics and the message that Deafheaven always wanted to get through have taken their most perfect form in this album. The first track, “You Without End,” with its definite 00s post rock origins, the sensational bends on guitars, piano and the amazing spoken word passage to work as a prelude to the first outburst of ever-passionate George Clarke in the screaming vocals, is an ideal introduction to the recording. “Honeycomb” that follows was the first single released by the band. On first interpretation it seems to work as a bridge between the aesthetics of Sunbather and their third record, New Bermuda. This is the case until Kerry McCoy’s almost rock n ‘roll leads burst out, making me think that there is even a Dinosaur Jr. influence here. The song closes with a post-rock nostalgic epilogue that is one of the album’s highlights. “Canary Yellow” is perhaps the most distinctive contemporary Deafheaven song, combining all the elements of the album in perfect harmony. A soothing introduction that leads to a post black metal outburst with the well-known major key melodies and tunes, the blastbeats and Clarke, who continues to perform undeterred. The clear, almost choral, vocals in the epic ending are the first thing that may “puzzle” the, so far only used to screams, Deafheaven fan. But this lasts only until “Near” comes along. A shoegaze – dream pop song with full reverb and delay on guitars, mumbling double vocals (ONLY clear vocals here) that glances into Slowdive, Ride and Sway (listen to “The Millia Pink And Green” EP and you will find out for yourselves). Then “Glint” comes, a track on the same path with “Canary Yellow,” with Clarke probably giving his most intense vocal performance in the album and McCoy exploding again with an excellent lead part on the finish. The next surprise comes with “Night People”. A gothic – chillwave track with Chelsea Wolfe on the lead vocals, electrified atmosphere and aesthetic touches which Deafheaven adopts for the first time. A nice surprise! Finally, the ending track “Worthless Animal” actually takes us back to reality and brings the balance that the recording needed to become solid. Post black metal with substance, character and another addicting ending section.
Of course, it is worth highlighting the perfectly fitting work that has been done on sound and production. The drums have the same “tin” sound that they had in New Bermuda, the guitars are rich, without exaggeration, with the right effects appearing here and there where it is needed. The bass ties in perfectly, and stands out with its fills when it is needed. It is worth noting that the mastering is not “compressed” to the degree of exaggeration as it was in the band’s previous releases (without this meaning this time is low), leaving room for the dynamics of the album to “breathe” and emerge.
 The band’s performance is at the highest level so far. With the new bassist in their ranks offering his own touch, the “monolith” behind the drums named Daniel Tracy who once again confirms that he is one of the best drummers of his kind (the built up he performs in the tracks is seminar) and McKoy and Clarke, of course, giving the right guidelines like the masterminds they are, the band performs with a really solid and tight character.
 In conclusion, if you listen to all the band’s recordings from the beginning, you will come to realize the diversity that characterizes them and the evolution the band shows in each of its work, easily justifying the whole fuss around Deafheaven. Bands that break ground in extreme music and embody diverse elements such as black and indie – alternative, are substantial nowadays, giving a breath of fresh air, dragging the waters, and ultimately pushing the boarders of music a few steps further. In my humble opinion, OCHL is one of the best releases of the year, it is at least equivalent to “Sunbather” and time will show if it will become as classic…  

by Nikolas Loukopoulos

fb page: https://www.facebook.com/deafheaven

1868total visits,2visits today