Convulsing – Grievous


Το γεγονός ότι το “Errata” δε με είχε ενθουσιάσει (μάλλον αποτελούσα τη μειοψηφία σε αυτό) με απέτρεψε από το να ακούσω νωρίτερα το “Grievous”. Ετοιμάζοντας μία λίστα από ενδιαφέρουσες κυκλοφορίες που διέφυγαν της προσοχής μας μέσα στη χρονιά άκουσα και το νέο πόνημα του Αυστραλού  Brendan Sloan. Και αποφάσισα να το παρουσιάσω αυτόνομα και όχι σε λίστα. Πολύ καλύτερο και ισορροπημένο κατά τη γνώμη μου, ισορροπεί ανάμεσα στο death, το black και το doom (με το death να κερδίζει στα σημεία), αλλά και ανάμεσα στην επιθετικότητα και τη μελαγχολία. Ναι, δεν πρόκειται για παραδρομή των δαχτύλων κατά τη δακτυλογράφηση – ο δίσκος μου άφησε μία υποδόρια αίσθηση απελπισίας, κενού και μελαγχολίας που όμως κάθε άλλο παρά ανεπιθύμητη ήταν. Ένα αίσθημα υπερφυσικού δέους, όσο τραβηγμένο κι αν ακούγεται αυτό… Η ονοματοδοσία, τελικά, του άλμπουμ μόνο τυχαία δεν ήταν. Μουσικά, η σχέση της μπάντας με τους «κοντοχωριανούς» Ulcerate  υπάρχει, απλά οι Convulsing δεν το τραβάνε στα άκρα με τη δυσαρμονία και την πολυπλοκότητα των ρυθμών. Μερικές τελευταίες λεπτομέρειες που συνεισφέρουν στην θετικότατη αποτίμηση του δίσκου: η πολύ καλή τεχνική κατάρτιση που επιδεικνύει σε όλα τα όργανα ο Brendan Sloan (εμείς που δεν καταφέραμε ποτέ να παίξουμε ποτέ ούτε ένα όργανο αντιμετωπίζουμε τους πολυοργανίστες σχεδόν σαν «υπερφυσικά» όντα, χαχα!), η θαυμάσια παραγωγή και το (προσωπική γνώμη – δεν άρεσε σε μεγάλη μερίδα) δυνατό εξώφυλλο. Μοναδικό μελανό σημείο του δίσκου αποτελεί η αδιάφορη διασκευή στο “Sleep of No Dreaming” των Porcupine Tree, αλλά ο δίσκος είχε “γράψει” ήδη 40 λεπτά καταπληκτικής μουσικής, όποτε “no harm done” (στο bc player δεν υπάρχει ούτως ή άλλως)…

The fact that I didn’t really get excited with “Errata” (I’m probably the minority in this) prevented me from listening to “Grievous” earlier. Preparing a list of interesting releases that have escaped our attention during the year I gave a spin at Australian Brendan Sloan’s new work. And I was so hooked that I decided to present it separately and not on a list. Much better and balanced than its predecessor, in my opinion, “Grievous” balances firmly between death, black and doom music (with the death-ish hints dominating), but also between aggression and melancholy. Yes, it is not a typing error – the album triggered a subcutaneous sense of despair, emptiness and melancholy that was all but undesirable. A feeling of supernatural awe I’d say, no matter how weird that sounds… So, I guess that the name of the album was not random at all. When it comes to the music itself, the relationship with the “neighbors” Ulcerate is evident, though Convulsing does not go all the way with the dissonance and complexity of the rhythms. Some of the last details that contribute to the very positive evaluation of the album are: the very good technical skill that Brendan Sloan showcases in all the instruments (we, who never managed to play even one instrument in our lives, we view at multiorganists almost as “supernatural” beings, haha!), the wonderful production and the (personal opinion – some do not agree) solid cover. The unique black spot on the album is the weak adaptation of Porcupine Tree’s “Sleep of No Dreaming”, however the album had already offered us 40 minutes of amazing music, so “no harm done” (it’s not featured on the bc player anyway)…  

fb page: https://www.facebook.com/convulsing/

1302total visits,5visits today