Big|Brave – A Gaze Among Them

Οι Big|Brave είναι από τις μπάντες αυτές τις μπάντες που στηρίζουν πολλά στην frontwoman τους, καθώς η παρουσία της Robin Wattie είναι καταλυτική. Τόσο η «εφηβική» φωνή της με την 90ς αισθητική, όσο και ο τρόπος που χτίζει τα κομμάτια γύρω από τις φωνητικές μελωδίες με το ιδιόμορφο, επηρεασμένο από τη μουσική της Ινδιάνικης φυλής από την οποία κατάγεται (αγνοώ ποια είναι) στυλ της, αλλά ακόμη και ή θετική αύρα που μου βγάζει η φυσιογνωμία της είναι, κατά τη γνώμη μου, ο πυλώνας των Big|Brave. Όλα αυτά, βέβαια δεν θα είχαν νόημα αν δεν είχε άξιο συνοδοιπόρο δίπλα της τον Mathieu Ball, να χτίζουν με τις κιθάρες τους ένα χαοτικό ηχητικό τείχος «θορύβου». Οι Καναδοί έχουν κυκλοφορήσει 4 full length σε πέντε χρόνια και, ακούγοντας σταδιακά τις παλιότερες δουλειές τους, παρατηρώ ότι έχουν ελαφρώς μειώσει τα noise/experimental στοιχεία και ειδικά στο “A Gaze Among Them” έχουν εστιάσει περισσότερο στα post/drone ενώ έχουν προσθέσει και μερικά ήπια harsh noise (καθόλου τυχαίο που περιόδευσαν πρόσφατα με The Body και Lingua Ignota – ονειρικό line-up!), διατηρώντας πάντα τον μινιμαλιστικό χαρακτήρα τους και το αργό χτίσιμο των κομματιών τους. Σίγουρα έχουν προσωπικότητα ως μπάντα και οσμίζομαι ότι είναι από τις περιπτώσεις όπου ισχύει το δίπολο love/hate έντονα. Προσωπικά μου άρεσαν όλες οι δουλειές τους και ελπίζω να αρέσουν και σε κάποιους από εσάς.  

Big|Brave is one of those bands that is based a lot on its frontwoman, as Robin Wattie’s presence is catalytic. Both her “teenage-like” voice with the 90s aesthetics and the way she builds the songs around her vocal melodies that are influenced in some parts by the musical tradition of the Indian tribe she is descended from (I am not aware which one that is), even the positive “aura” of her figure (I can’t help receiving this kind of vibes from her), in my opinion, are the pillars of Big|Brave. All of this, of course, would be pointless if Mathieu Ball was not next to her, building together with their guitars a chaotic sound noise wall. The Canadians have released 4 full-length albums in five years and, gradually listening to their earlier work, I notice that they have slightly reduced the noise/experimental hints and, especially in “A Gaze Among Them”, have focused more on post/drone and have also added some mild harsh noise ones (no wonder BB toured recently with The Body and Lingua Ignota – what an orgasmic line-up!), always preserving their minimalistic character and the slow build-up of their songs. This is a band with solid personal style and my guess is that it evokes a strong love/hate dipole among the listeners. I personally liked all of their work and I hope this will also be the case with some of you.

fb page:

band site:

2617total visits,8visits today