Besvärjelsen – Frost

Πέρασαν κιόλας σχεδόν τρία χρόνια από όταν πρωτοξεκίνησα το blog και έχει αρχίσει να φαίνεται αυτό και στις παρουσιάσεις. Αυτό που θέλω να πω είναι ότι όλο και πιο συχνά έρχονται δίσκοι από μπάντες που έχουμε παρουσιάζει στο παρελθόν και, φυσικά, πάντα έχει ενδιαφέρον να παρακολουθείς την εξέλιξη μπαντών ανατρέχοντας και στις σκέψεις σου στις προηγούμενες δουλειές τους. Το “Vallmo”, λοιπόν, πριν ένα χρόνο και κάτι, μου είχε φανεί πολυδιάστατο μουσικά, αλλά και κάπως ακατέργαστο. Οι Besvärjelsen, λοιπόν, στη νέα τους κυκλοφορία έχουν κατασταλάξει και αφαιρούν σε μεγάλο βαθμό τα progressive και folk στοιχεία, προκρίνοντας τα stoner/doom. Την ίδια στιγμή δείχνουν να έχουν αποφασίσει να εστιάσουν στη δημιουργία μικρών σε διάρκεια κομματιών, με θετική διάθεση και αύρα και με πιασάρικες μελωδικές γραμμές στα φωνητικά. Τα δεύτερα ανδρικά χορωδιακά φωνητικά έχουν μειωθεί αρκετά, ενώ η Lea Amling Alazam κάνει όλο το παιχνίδι στον τομέα των φωνητικών σε ένα πιο bluesy μοτίβο, κερδίζοντας σίγουρα τις εντυπώσεις. Το 2018 είχε ευχηθεί το συγκρότημα να πάρει μία πιο progressive στροφή, αλλά ακούγοντας το “Frost” δεν μπορώ παρά να παραδεχθώ ότι αυτό που αποφάσισε να κάνει η μπάντα το κάνει πολύ καλά. Όλα τα κομμάτια τους είναι πολύ εύληπτα, εθιστικά και διασκεδαστικά. Δροσερός δίσκος….

It’s been almost three years since I first started the blog and this has begun to show in the album presentations. What I mean is that more and more often we present albums from bands that we’ve hosted in the past, and of course, it’s always interesting to watch the bands evolve as you recollect back on your own thoughts regarding their previous works. So “Vallmo”, more than a year ago, seemed to me multidimensional, but also a bit raw. Besvärjelsen, therefore, in their new release have suppressed and largely removed the progressive and folk elements, advancing the stoner/doom ones. At the same time, they seem to have decided to focus on creating smaller songs with a positive mood and aura and catchy melodic lines on the vocals. The second male chorus vocals have dropped quite a bit, with Lea Amling Alazam doing almost all the vocal work, in a more bluesy motif, definitely being the center of the band. In 2018, I wished the band took a more progressive turn in the future, but listening to “Frost” I can only admit that what the band decided to do, is carried through very good. All of their songs are very intuitive, addictive and fun. A refreshing record….

facebook page:

112total visits,29visits today