A Swarm of the Sun – The Woods


Το συγκρότημα που παρουσιάζουμε σήμερα αποτελείται από δύο μέλη, τους Σουηδούς Erik Nilsson (κιθάρες και πιάνο) και τον Jakob Berglund στα φωνητικά. Εκτός από αυτούς τους δύο όμως υπάρχουν και αρκετοί session μουσική που συμμετέχουν στο “The Woods”: Anders Carlström (μπάσο), Karl Daniel Lidén (τύμπανα),  Minna Heimo  (Pipe organ) και Samuel Lundström (βιόλα). Αυτή είναι η τρίτη full-length δουλειά της μπάντας και αξίζει την προσοχή σας, κατά τη γνώμη μου. Το πρώτο κομμάτι “Blackout” ξεκινά με έναν αργό ρυθμό στο πιάνο. Σιγά-σιγά μπαίνει η βιόλα με το organ στο κάδρο, η ηλεκτρική κιθάρα με τον κλασσικό post ήχο, αλλά και ένα αργόσυρτο percussion σε σταθερό ρυθμό. Τα πρώτα 8 λεπτά μοιάζουν με ένα πένθιμο εμβατήριο σε μία μουσική την οποία έχει επικρατήσει (αρκετά απλουστευτικά είναι η αλήθεια) να ονομάζουμε «σινεματική». Από κει και μετά μέχρι το τέλος του όπου σταδιακά φτάνει σε κορύφωση συνεχίζει να είναι ένα πένθιμο εμβατήριο απλά με ηλεκτρικούς post rock όρους. Στο “The Woods” ερχόμαστε για πρώτη φορά σε επαφή με τα φωνητικά του Jakob με τη συνοδεία του organ. Θέλετε να τα αποκαλέσετε νανούρισμα, απαγγελία, μελαγχολικό μουρμουρητό, προσευχή… κανένα πρόβλημα. Η «αντήχηση»  στο βάθος που αντανακλά τα φωνητικά κάνει το όλο αποτέλεσμα ακόμη πιο στοιχειωμένο. Και πάλι η δομή είναι ίδια, το κομμάτι στο μέσον του γίνεται ηλεκτρικό και φτάνει σε επαναλαμβανόμενες κορυφώσεις. Δεν υπάρχει καμία χαραμάδα ελπίδας και ανύψωσης στην μουσική των A Swarm of the Sum και ειδικά στο “The Woods”. Νομίζω ότι πρόκειται για τεράστιο κομμάτι και δεν εννοώ σε διάρκεια. Το μοτίβο στο “An Heir to the Throne” είναι ένα μίγμα των δύο πρώτων στο πρώτο μισό, με τη μουσική να μοιάζει σινεματική (φέρνει στο νου μπάντες όπως οι Fever Ray ή οι Sigur Ros στις πιο μελαγχολικές στιγμές τους), ενώ στο δεύτερο έρχεται η γνωστή ηλεκτρική απογείωση. Αυτό είναι και το πρόβλημα με τη μουσική των ASFTS. Ενώ είναι καταπληκτική σε όλες τις εκφράσεις της αυτοπεριορίζεται δομικά στο ίδιο μοτίβο και δεν αφήνεται να περιπλανηθεί. Το γιατί η μπάντα βάζει χαλινάρι στον εαυτό της δεν το γνωρίζω, Επίσης, σε τέτοιου είδους κυκλοφορίες με την ουσιώδη, μη περιεκτική αλλά υπομονετική ανάπτυξη τα 38 λεπτά δεν αρκούν για να σε καλύψουν μουσικά. Όταν τελειώνει ο δίσκος ένιωσα μη κορεσμένος, ήθελα κάτι παραπάνω. Συνοψίζοντας, το “The Woods” είναι ένας πάρα πού καλός δίσκος, αλλά με άφησε με ανάμικτα αισθήματα γιατί απείχε πολύ λίγο από το να είναι ένα αριστούργημα και έχασε την ευκαιρία.

The band we present today consists of two members, the Swedes Erik Nilsson (guitar and piano) and Jakob Berglund on vocals. Apart from these two, however, there are several session musicians participating in  “The Woods”: Anders Carlström (bass), Karl Daniel Lidén (drums), Minna Heimo (Pipe organ) and Samuel Lundström (viola). This is the band’s third full-length work and it’s worthy of your attention, in my opinion. The first song, “Blackout” starts at a slow pace on the piano. Slowly the viola with the organ get in the frame, the electric guitar with the classic post sound, as well as a slow-moving percussion at a constant pace. The first 8 minutes resemble a mourning march in a music that has prevailed (quite simplifying to tell the truth) to be called as “cinematic”. From here on until the end the song gradually reaches a climax which continues to sound like a mourning march simply with electric post rock terms. In “The Woods” we first come in contact with Jakob’s vocals accompanied with the organ. You want to call this a lullaby, a reciting part, a melancholic murmur, a prayer … no problem. The “reverb” vocals at the back that reflect the main vocals make the whole thing sound even more “haunted”. The structure here is similar to the previous one, the electric instruments kick in at the middle and reach repetitive peaks… There are no crumbs of hope or “ascension” in the music of A Swarm of the Sum and especially in “The Woods”. I think this is a huge song and I do not mean in duration. The motif in “An Heir to the Throne” is a mix of the first two in the first half, with the music look like a cinematic (it brings to mind bands such as Fever Ray or Sigur Ros in their most melancholic moments), while at the second comes the known electric take-off. That’s one problem with ASFTS music. While it is amazing in all its expressions, the band restrains itself structurally on the same motif and does not let itself become more adventurous. I am not sure why this happens. Also, in such releases with substantial, non-inclusive but patient song build-up, 38 minutes are not enough to cover me. When the record ended I felt “unsaturated”, I wanted some more. Summing up, “The Woods” is a great album, but it left me with mixed feelings because it was a bit short of being a masterpiece and I fell like it missed a great opportunity.

fb page: https://www.facebook.com/aswarmofthesun

2020total visits,6visits today