Andavald – Undir Skyggðarhaldi

Undir skyggðarhaldi by Andavald Από την εντυπωσιακή, παγωμένη Ισλανδία μας…

Από την εντυπωσιακή, παγωμένη Ισλανδία μας έρχονται τα τελευταία χρόνια πολλές black κυκλοφορίες και οι αγαπημένες μου είναι οι εξής:
– Svartidaudi – Flesh Cathedral
– Misþyrming – Söngvar Elds Og Óreiðu
– Carpe Noctum – In Terra Profundus
– Zhrine – Unortheta
– Draugsól – Volaða Land
– Rebirth of Nefast – Tabernaculum
Σε αυτές προστέθηκε εσχάτως και το “Undir Skyggðarhaldi”. Αν και αποτελώ σίγουρα μειοψηφία, τίποτα από ότι κυκλοφόρησε το 2018 και 2019 στη σκηνή δεν μου άρεσε ιδιαίτερα, καθώς θεωρώ ότι η orthodox, dissonant black metal λογική και ηχητική ταύτιση που έχει επικρατήσει καθιστά τις κυκλοφορίες κάπως προβλέψιμες. Οι Andavald ξεφεύγουν από το momentum της σκηνής τους και μας παρουσιάζουν κάτι διαφορετικό. Αν και είναι πολύ ιδιόρρυθμο για να ανήκει σε αυτή την κατηγορία, οφείλω να το κατατάξω στο depressive black metal. Και ο λόγος απλός…. Είναι εμφανές ότι οι Andavald μέσω της μουσικής τους προσπαθούν να ανασύρουν από τα μέσα μας συναισθήματα απόγνωσης και απελπισίας. Τα «θεατρικά» φωνητικά με τις κραυγές απελπισίας τους, οι χαμηλοκουρδισμένες κιθάρες που θρηνούν κι αυτές και οι αργοί ρυθμοί στα τύμπανα – είναι όλοι ταγμένοι σε αυτό το σκοπό. Αν και ο ήχος και το στυλ της μπάντας είναι θαυμάσια, μία τάση επανάληψης στα μοτίβα χαλάει λίγο το τελικό αποτέλεσμα και έτσι δεν μπορούμε να μιλήσουμε για αριστούργημα. Οι Andavald  θα είναι, πάντως, αναμφίβολα από τις μπάντες που θα παρακολουθούμε στο μέλλον.  

In the last decade we have received many black metal releases from the impressive and frozen Iceland, and my favorites are:
– Svartidaudi – Flesh Cathedral
– Misþyrming – Söngvar Elds Og Óreiðu
– Carpe Noctum – In Terra Profundus
– Zhrine – Unortheta
– Draugsól – Volaða Land
– Rebirth of Nefast – Tabernaculum
“Undir Skyggðarhaldi” was added recently to that list. Although I am definitely a minority, I did not get excited with any album by the scene in 2018 and 2019, as I believe the orthodox, dissonant black metal motif and sound identity that has prevailed makes the releases somewhat predictable. Andavald break through the “momentum” of their scene and offer us something different. Although it is very peculiar to belong to this category, I have to rank it in the depressive black metal genre. And the reason is simple… It is obvious that Andavald through their music try to induce to us feelings of sorrow and despair. The “theatrical” vocals with their cries of despair, the low-tuned guitars who mourn too and the slow paced drums – are all set to this end. Although the sound and style of the band is wonderful, a repetition of patterns slightly spoils the final result and so I cannot characterize the album a masterpiece. Andavald will undoubtedly be one of the bands we’ll be watching closely in the future.

Read more

Dendrites – Grow

Grow by Dendrites Μία από τις πιο αξιόλογες μπάντες του…

Μία από τις πιο αξιόλογες μπάντες του Κάμπου είναι οι Dendrites. Μου έκαναν τρομερά καλή εντύπωση από την πρώτη φορά που τους είδα ζωντανά και η αλήθεια είναι ότι η ενέργεια που βγάζουν στο σανίδι είναι τόση που δεν μπορεί να αποτυπωθεί επαρκώς στο στούντιο. Η δεύτερη δουλειά τους είναι ένα βήμα μπροστά σε αρκετούς τομείς. Αν και η δομή των κομματιών και η γενικότερη southern/stoner φιλοσοφία είναι παρούσα, η δεύτερη κιθάρα του Γιώργου Αλεξίου πρόσφερε μερικά πολύ δυνατά σολαρίσματα που στο είδος αυτό είναι ότι το πιπέρι στο φαγητό. Ακόμη, ο Θανάσης βγάζει μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση πίσω από το μικρόφωνο και έχει προσθέσει αρκετές μελωδικές πινελιές στον τόνο της φωνής του, που ρέπουν σε κάποια σημεία προς το alternative American rock. Το μπάσο και τα τύμπανα συνοδεύουν ιδανικά, όπως και στο ντεμπούτο. Οι επιρροές τους από Αμερικάνικες μπάντες του ιδιώματος  ( C.O.C., Damageplan, Down, κλπ) είναι εμφανείς, ωστόσο η Alice In Chains αύρα του “Leave Me Behind” μου άρεσε τόσο που θεωρώ ότι θα έπρεπε να είχαν επενδύσει περισσότερο σε αυτό το στυλ. Δε θα βρείτε κάτι που δεν έχετε ξανακούσει στο “Grow” (οκ, τόσο ταιριαστό σαξόφωνο σε southern/blues κομμάτι όπως το “I’m Gonna Fly” δεν ακούς συχνά για να τα λέμε όλα) όμως μπορείτε πολύ ευχάριστα να πιείτε αρκετές μπύρες ακούγοντάς το (τώρα που έσφιξαν και οι ζέστες) και φυσικά μην παραλείψετε να δείτε ζωντανά τους Dendrites αν δεν τους έχετε δει ήδη…

One of the most remarkable bands from the flatland (of Thessaly) is Dendrites. They made one hell of an impression to me the first time I saw them play live and the truth is that the energy they produce onstage is so much that it cannot be imprinted in the studio. Their second work is one step ahead in a number of areas imo. Although the structure of the songs and the general southern / stoner philosophy is present, the second guitar by George Alexiou offered some very strong solos that in this genre are essential and can spice things up a lot. Thanasis also sounds more confident behind the microphone and has added several melodic touches in his tone of voice which, in some parts, is close to alternative American rock. Bass and drums are ideally suited, as in the debut. Their influences from American bands of the genre (C.O.C., Damageplan, Down, etc.) are obvious, but I liked the Alice In Chains aura in “Leave Me Behind” so much, that I think they should have invested more in this style. You will not find anything that you have not listened to before in “Grow”(οk, you cannot often listen to a saxophone more fitting to a southern/blues song like in “I’m Gonna Fly) but you can really enjoy drinking a lot of beers listening to it (now that it’s getting really hot outside) and of course do not forget to watch Dendrites play live – if you have not seen them yet…

fb page: https://www.facebook.com/dendritesband/

buy vinyl at: http://www.vinylmonster.gr

Read more

Monkey3 – Sphere

Τους Monkey3 τους έκανα γούστο πολύ από τη στιγμή που…

Τους Monkey3 τους έκανα γούστο πολύ από τη στιγμή που τους πρωτοάκουσα, πριν μία δεκαετία περίπου… Έχουν το χάρισμα να μένουν σταθερά σε υψηλό συνθετικό επίπεδο σε κάθε τους δουλειά. Κι αν το “ Astra Symmetry” ήταν ελαφρώς φλύαρο, οι Ελβετοί διορθώνουν τα πράγματα με το “Sphere”, όπου κάθε νότα είναι ουσιώδης και απέριττη, κατά τη γνώμη μου. Η Floydιανή ψυχεδέλεια είναι, φυσικά, παρούσα, ο ήχος θαυμάσια ισορροπημένος, τα πλήκτρα αρκετά «διαστημικά» και φευγάτα, η δουλειά στις lead κιθάρες  πολύ δυνατή (ειδικά στο “Prism” το solo τα σπάει) , ενώ κάθε κομμάτι έχει και τουλάχιστον μία γαμάτη riffάρα που κορυφώνει την ένταση. Σας έφτιαξα ένα playlist με τα κομμάτια του δίσκου στη σωστή σειρά (πλην του “Ida” που δεν υπάρχει στο you tube προς το παρόν), καθώς υπήρχαν μόνο διάσπαρτα. Ένας θαυμάσιος ψυχεδελικός, space rock δίσκος με μερικά stoner στοιχεία, φτιαγμένος με μεράκι και αφοσίωση. Προς μεγάλη μου τέρψη θα τους δω (εκτός απροόπτου) στο Los Almiros Festival σε ενάμιση μήνα…   

I am into Monkey3 since I first listened to them, about 10 years ago….. This band is gifted with the charisma to always release music at very high level of quality. And even if “Astra Symmetry” was kind of overburdened, the Helvetians with “Sphere”, where every note is to the point and meaningful, set the record straight once again. The Floydian psychedelia is, of course, present in this album as well, the sound is perfectly balanced, the keys are “trippy”, the work on the lead guitars amazing (the solo on “Prism” is sooooo good), while every song has at least one kickass riff which peaks the song’s tension. I made a playlist with the record’s songs in the right order (besides “Ida” which is not yet available on you tube), as one could only find them scattered. This is a wonderful psychedelic, space rock album with some stoner hints, crafted with passion and love. To my delight, I will be watching the band perform live (if everything goes as planned) in Los Almiros Festival in a month and a half…

fb page: https://www.facebook.com/monkey3band/

website: https://www.monkey3official.com/

Read more

Big|Brave – A Gaze Among Them

A Gaze Among Them by BIG|BRAVE Οι Big|Brave είναι από…

Οι Big|Brave είναι από τις μπάντες αυτές τις μπάντες που στηρίζουν πολλά στην frontwoman τους, καθώς η παρουσία της Robin Wattie είναι καταλυτική. Τόσο η «εφηβική» φωνή της με την 90ς αισθητική, όσο και ο τρόπος που χτίζει τα κομμάτια γύρω από τις φωνητικές μελωδίες με το ιδιόμορφο, επηρεασμένο από τη μουσική της Ινδιάνικης φυλής από την οποία κατάγεται (αγνοώ ποια είναι) στυλ της, αλλά ακόμη και ή θετική αύρα που μου βγάζει η φυσιογνωμία της είναι, κατά τη γνώμη μου, ο πυλώνας των Big|Brave. Όλα αυτά, βέβαια δεν θα είχαν νόημα αν δεν είχε άξιο συνοδοιπόρο δίπλα της τον Mathieu Ball, να χτίζουν με τις κιθάρες τους ένα χαοτικό ηχητικό τείχος «θορύβου». Οι Καναδοί έχουν κυκλοφορήσει 4 full length σε πέντε χρόνια και, ακούγοντας σταδιακά τις παλιότερες δουλειές τους, παρατηρώ ότι έχουν ελαφρώς μειώσει τα noise/experimental στοιχεία και ειδικά στο “A Gaze Among Them” έχουν εστιάσει περισσότερο στα post/drone ενώ έχουν προσθέσει και μερικά ήπια harsh noise (καθόλου τυχαίο που περιόδευσαν πρόσφατα με The Body και Lingua Ignota – ονειρικό line-up!), διατηρώντας πάντα τον μινιμαλιστικό χαρακτήρα τους και το αργό χτίσιμο των κομματιών τους. Σίγουρα έχουν προσωπικότητα ως μπάντα και οσμίζομαι ότι είναι από τις περιπτώσεις όπου ισχύει το δίπολο love/hate έντονα. Προσωπικά μου άρεσαν όλες οι δουλειές τους και ελπίζω να αρέσουν και σε κάποιους από εσάς.  

Big|Brave is one of those bands that is based a lot on its frontwoman, as Robin Wattie’s presence is catalytic. Both her “teenage-like” voice with the 90s aesthetics and the way she builds the songs around her vocal melodies that are influenced in some parts by the musical tradition of the Indian tribe she is descended from (I am not aware which one that is), even the positive “aura” of her figure (I can’t help receiving this kind of vibes from her), in my opinion, are the pillars of Big|Brave. All of this, of course, would be pointless if Mathieu Ball was not next to her, building together with their guitars a chaotic sound noise wall. The Canadians have released 4 full-length albums in five years and, gradually listening to their earlier work, I notice that they have slightly reduced the noise/experimental hints and, especially in “A Gaze Among Them”, have focused more on post/drone and have also added some mild harsh noise ones (no wonder BB toured recently with The Body and Lingua Ignota – what an orgasmic line-up!), always preserving their minimalistic character and the slow build-up of their songs. This is a band with solid personal style and my guess is that it evokes a strong love/hate dipole among the listeners. I personally liked all of their work and I hope this will also be the case with some of you.

fb page: https://www.facebook.com/bigbravemusic/

band site: http://www.bigbrave.ca/

Read more

Arboricidio – What We Leave Behind

AA145. Arboricidio – What We Leave Behind by Alerta Antifascista…

Από το Λονδίνο μας έρχονται οι Arboricidio και παίζουν crust punk. Έχουν πολλά στοιχεία από κλασσικές μπάντες του είδους, αλλά και κάποια στοιχεία που τους κάνουν να ξεχωρίζουν. Καταρχάς, η διάρκεια των κομματιών είναι μεγάλη για τα δεδομένα του είδους και η δομή των συνθέσεων αρκετά περιπετειώδης. Τα διπλά φωνητικά της Amy και του Manu είναι πολύ ταιριαστά και δυνατά, οι κιθάρες έχουν πολλές θεματάρες και τα τύμπανα είναι άψογα. Το Μάιο περιόδευσαν μαζί με τους αγαπημένους Morrow, κάτι που δεν μου κάνει εντύπωση καθώς, εκτός του ότι το “What We Leave Behind” είναι μία πολύ δυνατή κυκλοφορία, έχουν αρκετό κοινό έδαφος ηχητικά. Εγγύηση η Alerta Antifascista Records στο είδος, τι να λέμε τώρα…

Arborocidio is a London based crust punk band. They have a lot of influences from classic bands of the genre, but one can also find some individual characteristics that make this band differ. First of all, the duration of the songs is quite big, for crust punk standards, and the song structure rather “adventurous”. Amy’s and Manu’s double vocals are totally fitting and crushing, the guitars play many quality themes and the drums are flawless. In May the band toured with the beloved Morrow, and that comes as no surprise as, besides the fact that “What We Leave Behind” is a very solid release, the two bands share some common ground in terms of sound. Alerta Antifascista Records is a guarantee for quality crust punk releases year in year out….  

fb page: https://www.facebook.com/arboricidio/

Read more

Hildur Guðnadóttir – Chernobyl

Να ξεκινήσω λέγοντας ότι, σε αντίθεση με την τελευταία φορά…

Να ξεκινήσω λέγοντας ότι, σε αντίθεση με την τελευταία φορά που παρουσίασα film score (Mandy του Jóhann Jóhannsson), αυτή τη φορά έχω παρακολουθήσει το οπτικό μέρος πριν ακούσω ξανά μεμονωμένα τη μουσική επένδυση. Για τη μίνι σειρά Chernobyl δεν έχω να πω κάτι εκτός από το ότι θα σας συμβούλευα να το δείτε. Η συνθέτης της μουσικής, λοιπόν, είναι η Ισλανδή Hildur Guðnadóttir, μία μουσικός που βασικό της όργανο είναι το τσέλο, αλλά υποψιάζομαι πως πρακτικά είναι multintrumentalist. Κοιτάζοντας τον κατάλογο κυκλοφοριών της παρατηρώ αρκετές συνεργασίες με τον εκλιπόντα συμπατριώτη της Jóhann Jóhannsson, κάτι που εξηγεί πολλά πράγματα για την εξέλιξη του ύφους της, όπως επίσης εξηγεί και  το γεγονός ότι η μουσική που δημιούργησε για τη σειρά με έθελξε άμεσα. Συνάμα, διαπιστώνω ότι έχω ακούσει πολύ πρόσφατα ακόμη δυο δουλειές της, παρακολουθώντας την ταινία “Sicario: Day of the Soldado” και την Ισλανδική σειρά ”Trapped”. Και αν στο πρώτο η μουσική υπόκρουση δεν μου έκανε καμία ιδιαίτερη εντύπωση, θυμάμαι ότι στο δεύτερο είχα παρατηρήσει ότι ήταν εντυπωσιακή και ουσιαστικά περισσότερο ατμοσφαιρική και ανατριχιαστική από ότι η ίδια η πλοκή (χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν μου άρεσε το “Trapped”). Στο “Chernobyl”  όλα είναι ιδανικά και απόλυτα ταιριαστά. Ο τρόμος εδώ δεν είναι μεταφυσικός, δεν υπάρχουν jump scares. Το κακό είναι αόρατο, άοσμο, άχρωμο… Δεν μπορείς καν να καταλάβεις αν είναι παρόν ή όχι, τουλάχιστον την ίδια τη στιγμή που σε σκοτώνει. Εν τέλει δεν είναι καν κακό… Είναι ένα φαινόμενο της φύσης του οποίου η ισορροπία διαταράσσεται βιαίως από τον πραγματικό  κακό… Τον άνθρωπο και την άπληστη φύση του… Οι ambient/drone, αλλά και neo-classical ήχοι που δημιουργεί η Hildur είναι λιτοί, απέριττοι, ανατριχιαστικοί, αλλά και συγκινητικοί όπου χρειάζεται. Χρησιμοποιούνται στη σειρά με φειδώ, αφήνοντας το στίγμα τους σε συγκεκριμένες σκηνές της ταινίας και καθιστώντας τες ακόμη πιο συγκλονιστικές. Και εδώ τίθεται στη σκέψη μου το εξής ερώτημα: Μήπως και στο Sicario η δουλειά της ήταν εξίσου καλή, απλά εδώ η απόλυτα συμπαγής ταύτισή της μουσικής με το –συγκλονιστικό- οπτικό αφήγημα  την αποθεώνει υπέρμετρα; Μήπως αυτό συμβαίνει τελικά, έστω και σε μικρή δόση, με κάθε film score που συνοδεύει καταπληκτικές ταινίες; Ίσως να υπάρχει κάποια δόση αλήθειας σε αυτό, αλλά αυτό που μπορώ να πω με σιγουριά είναι ότι το Soundtrack που δημιούργησε η Hildur Guðnadóttir είναι καταπληκτικό, κατά τη γνώμη μου, και θεωρώ ότι την ίδια γνώμη θα είχα ακόμη και αν το είχα ακούσει ως μία δημιουργία αυτόνομη, χωρίς καμία σύνδεση με τη σειρά. 

Let me start by saying that, unlike the last time I presented a film score (Mandy by Jóhann Jóhannsson), this time I have watched the visual part before listening to the music score alone. For the “Chernobyl” mini-series I have nothing to say except I would advise you to watch it. The composer of the music is Icelandic Hildur Guðnadóttir, a musician whose main instrument is cello, but I suspect that is practically a multintrumentalist. Looking at her list of releases I notice several collaborations with her countryman, the late Jóhann Jóhannsson, which explains a lot of things about the evolution of her style, as it explains as well the fact that the music she created for the series had immediately a grip on me. At the same time, I realised that I have listened to two of her works very recently by watching “Sicario: Day of the Soldado” and the Icelandic “Trapped” series. And if the first one did not make any particular impression to me, I remember that in the second one I noticed that the music was impressive and essentially more atmospheric and creepy than the plot itself (and that does not mean I did not like “Trapped” btw). In “Chernobyl” everything is perfect and perfectly matched. The terror here is not metaphysical, there are no jump scares. Evil is invisible, odorless, colorless… You cannot even see if it is present or not, at least the very moment it kills you. In the end it is not even bad… It is a phenomenon of nature whose balance was violently disturbed by the real evil… Humans and their greedy nature… The ambient/drone, as well as the neo-classical sounds created by Hildur are austere, creepy, but also moving when needed. They are used in the series sparingly, leaving their mark on certain scenes and making them even more shocking. And this is where the following question comes to my mind: Was her work in “Sicario” just as good and, in this one, is it the absolutely solid blending of the music with the visual-narrative really glorifying it? Does this eventually happen, even in a small dose, with every film score that accompanies amazing movies? There may be a certain amount of truth in this, but what I can say with certainty is that the Soundtrack created by Hildur Guðnadóttir is amazing, in my opinion, and I think I would have the same opinion even if I had listened to it as an autonomous creation, with no connection to the series.

Hildur Guðnadóttir facebook page: https://www.facebook.com/Hildur-Gudnad%C3%B3ttir-72600460848/

Read more

Adrift – Pure

Pure by Adrift Εκ της Μαδρίτης ορμώμενοι οι Ισπανοί με…

Εκ της Μαδρίτης ορμώμενοι οι Ισπανοί με το “Pure” κυκλοφορούν τον 5ο δίσκο τους. Αρκετά παλιά μπάντα γαρ, ενεργή δισκογραφικά από το 2002, ωστόσο λάνθανε της προσοχής μου μέχρι τούδε. Εις τα 52 λεπτά του “Pure” θα ακροαστείτε αρκετά ρυθμικό και uptempo sludge metal. Ο ήχος τους πλήρης όγκο, ειδικά το μπάσο, η ανάπτυξης των κομματιών περιπετειώδης, η πέραν του συνήθους επιθετική προσέγγιση των φωνητικών επαφίεται στην προσωπική αισθητική του καθενός. Συνολικά, ένας ολοκληρωμένος δίσκος που συνίσταται στους θιασώτες του ιδιώματος ασυζητητί και ευελπιστώ να προσκομίσει τα μέγιστα δυνατά οφέλη εις τους συνθέτες του.

Rising from Madrid, these Spaniards with “Pure” release their fifth album. Quite old band, active in discography since 2002, but I didn’t get to know anything about them until a few days ago. In the 52 minutes of “Pure” you will listen to quite groovy and uptempo sludge metal. The sound is full of volume, especially the bass, the development of the tracks is “adventurous” and the -more than usual- aggressive vocal approach is a rather controversial aspect left to all of you to decide whether you like them or not. All in all, this is a complete album, which is highly recommended to the devotees of the genre undoubtedly and I hope will bring the greatest possible benefits to its composers.

fb page: https://www.facebook.com/Adrift666/

order vinyl grey / black: http://templeoftorturous.com/shop/product_info.php?products_id=486 http://templeoftorturous.com/shop/product_info.php?products_id=487

Read more

49015total visits,81visits today