Sadistic Ritual – Visionaire of Death

Visionaire Of Death by Sadistic Ritual Δεύτερος thrash δίσκος που…

Δεύτερος thrash δίσκος που φιλοξενούμε φέτος μετά το “Fatal Visions” των Inculter. Υπάρχουν ένας-δυο αξιοπρεπείς δίσκοι ακόμη στο ιδίωμα στο 2019, οι οποίοι θα παρουσιαστούν στο τέλος της χρονιάς, οπότε μπορούμε να μιλάμε για μία σχετικά καλή σοδειά. Φυσικά, για να μπορούμε να ευχαριστηθούμε τους σύγχρονους thrash δίσκους (και όχι μόνο) αναγκαστικά πρέπει να σταματήσουμε να συγκρίνουμε το καθετί με τις κυκλοφορίες της χρυσής περιόδου του. Οι Αμερικανοί, λοιπόν, στο “Visionaire of Death” μας προσφέρουν έναν «άγριο» thrash δίσκο που ενίοτε βρίσκεται στις παρυφές του death, κυρίως λόγω των ιδιαίτερα επιθετικών φωνητικών του Charlie Southern. Υπάρχουν, φυσικά, πάρα πολλά riff, αρκετά εκ των οποίων είναι απολαυστικά. To rhythm section είναι πολύ δεμένο και προσφέρει το απαραίτητο groove. Οι επιρροές της μπάντα είναι αμέτρητες και καλύτερα να μην μπούμε στη λογική απαρίθμησης.  Μία καλή thrash κυκλοφορία, αυτό ακριβώς τίποτα άλλο…

This is the second thrash record we host this year, after Inculter’s “Fatal Visions”. There are a couple of decent albums more in the genre in 2019, which will be presented at the end of the year, so we can talk about 2019 being a relatively good year for thrash. Of course, to be able to enjoy modern thrash releases (and not only that) we must stop comparing everything to the releases from its “golden era”. So, the Americans in “Visionaire of Death” offer us a “brutal” thrash record that is sometimes on the threshold of death metal, mainly due to the very aggressive vocals of Charlie Southern. There are, of course, a plethora of riffs, many of which are enjoyable. The rhythm section is very tight and provides the necessary groove. The band’s influences are endless and it’s best not to start piling them up. A good thrash release, that’s what this is – plain and simple…

facebook page: https://www.facebook.com/SadRitATL/

Read more

Lichmagick – Lichmagick

Lichmagick by Lichmagick Punk black με τεράστια καρύδια από τους…

Punk black με τεράστια καρύδια από τους Βόρειο-αμερικανούς Lichmagick…. Εννοείται πώς η παραγωγή είναι ωμή και πρωτόγονη παραπέμποντας σε καμιά τριανταριά χρόνια πίσω, ο ήχος της κιθάρας ξερός, τα riff ξεχειλίζουν από επιθετικότητα, τα φωνητικά ξερνούν λυσσαλέες κραυγές. Πρέπει να ψάξω πολύ πίσω για να βρω κάτι στο είδος που να με ενθουσίασε εξίσου. Απαραίτητο για τους θιασώτες του ιδιώματος και όχι μόνο…  

Punk black with a huge set of balls from the North American Lichmagick we bring you today…. Understandably, the production is raw and primitive, referring to some thirty years back, the sound of the guitar is sharp, the riffs are overflowed with aggression and the vocals are dropping frenzied screams. I have to look far back in time in order to find a release of the genre excited me as much. Essential for enthousiasts of the genre and not only…   

Read more

Malfet – The Way To Avalon

The Way To Avalon by Malfet Σήμερα έχετε τη δυνατότητα…

Σήμερα έχετε τη δυνατότητα να ακούσετε dungeon synth. Αν είστε σε καμία παραλία δε βλέπω λόγο για να το κάνετε, αλλά αν είστε από τους τυχερούς που έχουν τη δυνατότητα να περάσουν μερικές μέρες στα ορεινά θα βολευτείτε μία χαρά. Οι Malfet, λοιπόν, αν και εδρεύουν στις Η.Π.Α., έχουν ξεκάθαρα μία πνοή  ευρωπαϊκού μεσαίωνα στον ήχο τους. Οι συνθέσεις τους, συχνά διανθισμένες με ήχους φύσης είναι γλαφυρά ρομαντικές και διαλέγουν δύο μονοπάτια. Αλλού βλέπουμε να ακολουθούν ένα πιο μινιμαλιστικό και συχνότερα να εμπλουτίζουν τον ήχο τους με πολλά επίπεδα ενορχήστρωσης. Όλα φυσικά γίνονται από πλήκτρα, χωρίς τη συμμετοχή φυσικών οργάνων. Πιστεύω ότι ευρισκόμενοι στην κατάλληλη ψυχική διάθεση θα «ονειροπολήσετε» με το “The Way To Avalon”.  

Today you can listen to dungeon synth. If you are on a beach I see no reason why to do so, but if you are one of the lucky ones who can spend a few days in the mountains you will enjoy this without question. So Malfet band, though based in the U.S.A, clearly has a Middle Ages European vibe to their sound. Their compositions, often adorned with sounds of the nature, are vividly romantic and choose two paths. Elsewhere we find them to be more minimalist and more often enriching their sound with many levels of orchestration. Of course everything is produced by keys, without the participation of natural instruments. I believe that, in the right mood, you will “daydream” listening to “The Way To Avalon”.

facebook page: https://www.facebook.com/MalfetDS/

Read more

The Blood Divine – Awaken (records I still dig…)

Year: 1996Country: Great BritainDescription: Melancholic melodic doomdeath

Year: 1996
Country: Great Britain
Description: Melancholic melodic doomdeath

Read more

Besvärjelsen – Frost

Frost by Besvärjelsen Πέρασαν κιόλας σχεδόν τρία χρόνια από όταν…

Πέρασαν κιόλας σχεδόν τρία χρόνια από όταν πρωτοξεκίνησα το blog και έχει αρχίσει να φαίνεται αυτό και στις παρουσιάσεις. Αυτό που θέλω να πω είναι ότι όλο και πιο συχνά έρχονται δίσκοι από μπάντες που έχουμε παρουσιάζει στο παρελθόν και, φυσικά, πάντα έχει ενδιαφέρον να παρακολουθείς την εξέλιξη μπαντών ανατρέχοντας και στις σκέψεις σου στις προηγούμενες δουλειές τους. Το “Vallmo”, λοιπόν, πριν ένα χρόνο και κάτι, μου είχε φανεί πολυδιάστατο μουσικά, αλλά και κάπως ακατέργαστο. Οι Besvärjelsen, λοιπόν, στη νέα τους κυκλοφορία έχουν κατασταλάξει και αφαιρούν σε μεγάλο βαθμό τα progressive και folk στοιχεία, προκρίνοντας τα stoner/doom. Την ίδια στιγμή δείχνουν να έχουν αποφασίσει να εστιάσουν στη δημιουργία μικρών σε διάρκεια κομματιών, με θετική διάθεση και αύρα και με πιασάρικες μελωδικές γραμμές στα φωνητικά. Τα δεύτερα ανδρικά χορωδιακά φωνητικά έχουν μειωθεί αρκετά, ενώ η Lea Amling Alazam κάνει όλο το παιχνίδι στον τομέα των φωνητικών σε ένα πιο bluesy μοτίβο, κερδίζοντας σίγουρα τις εντυπώσεις. Το 2018 είχε ευχηθεί το συγκρότημα να πάρει μία πιο progressive στροφή, αλλά ακούγοντας το “Frost” δεν μπορώ παρά να παραδεχθώ ότι αυτό που αποφάσισε να κάνει η μπάντα το κάνει πολύ καλά. Όλα τα κομμάτια τους είναι πολύ εύληπτα, εθιστικά και διασκεδαστικά. Δροσερός δίσκος….

It’s been almost three years since I first started the blog and this has begun to show in the album presentations. What I mean is that more and more often we present albums from bands that we’ve hosted in the past, and of course, it’s always interesting to watch the bands evolve as you recollect back on your own thoughts regarding their previous works. So “Vallmo”, more than a year ago, seemed to me multidimensional, but also a bit raw. Besvärjelsen, therefore, in their new release have suppressed and largely removed the progressive and folk elements, advancing the stoner/doom ones. At the same time, they seem to have decided to focus on creating smaller songs with a positive mood and aura and catchy melodic lines on the vocals. The second male chorus vocals have dropped quite a bit, with Lea Amling Alazam doing almost all the vocal work, in a more bluesy motif, definitely being the center of the band. In 2018, I wished the band took a more progressive turn in the future, but listening to “Frost” I can only admit that what the band decided to do, is carried through very good. All of their songs are very intuitive, addictive and fun. A refreshing record….

facebook page: https://www.facebook.com/besvarjelsen/

Read more

Lingua Ignota – Caligula

Πριν από ενάμιση χρόνο είχα παρουσιάσει τις δύο πρώτες κυκλοφορίες…

Πριν από ενάμιση χρόνο είχα παρουσιάσει τις δύο πρώτες κυκλοφορίες της Kristin Hayter. Η μεγάλη έκπληξη που μου είχε επιφυλάξει αυτή η πρώτη επαφή με τη μουσική της ήταν εκ των πραγμάτων αδύνατον να επαναληφθεί στο “Caligula”. Και εννοείται πως οι προσδοκίες πλέον ήταν αρκετά υψηλές. Έχουμε δει άπειρες φορές καλλιτέχνες να λυγίζουν από την γρήγορη άνοδό τους και να τα χάνουν όταν το “hype” γύρω τους αυξάνεται με γεωμετρικούς ρυθμούς. Η Kristin δείχνει όμως ότι δε μασάει και είναι μία καλλιτέχνης αφοσιωμένη στη μουσική της και ένα σκληρό καρύδι και ανταπεξέρχεται με έναν δίσκο αντάξιο των προσδοκιών. Και όχι μόνο αυτό, αλλά καθιερώνει πλέον οριστικά ένα πολύ ιδιαίτερο μουσικό στυλ που την καθιστά αυτόματα αναγνωρίσιμη. Οι θαυμάσιες φωνητικές ικανότητες της αποτυπώνονται είτε σε ημί-αυτοσχεδιαστικά ambient/drone/noise ατμοσφαιρικά μοτίβα είτε με οιμωγές και πολυφωνικές χορωδίες, είτε με κραυγές απελπισίας σε πένθιμα εμβατήρια και όλα αυτά μέσω των αιχμηρότατων, όπως πάντα, στίχων που περιγράφουν γλαφυρά πόνο, προδοσία, κακοποίηση και σκέψεις εκδίκησης. Θα μπορούσα να γράφω κατεβατά ολόκληρα για κάθε κομμάτι, αλλά υπολείπομαι χρόνου, οπότε σταματώ εδώ και αφήνω το δίσκο να μιλήσει.

A year and a half ago I had presented the first two releases of Kristin Hayter. The big shock this first contact with her music gave me was virtually impossible to be repeated in “Caligula”. And it goes without saying that expectations were already high enough. Countless times we have seen artists “breaking down” from their rapid rise of fame and lose it when the “hype” around them grows geometrically. However, Kristin shows that she is too tough to break and is an artist dedicated to her music, and so she came up with an album worthy of our expectations. And not only that, but it definately establishes a very unique musical style that is instantly recognizable. Her wonderful vocal abilities are reflected either in semi-improvised ambient/drone/noise atmospheric motifs within lamentations and polyphonic choruses, or with screams of despair in mournful rumblings shrieks and all these through the sharp, as always, lyrics that reflect on pain, abuse, betrayal and thoughts of revenge. I could write pages for each track, but I don’t have any time, so I’ll stop here and let the album do the talking.

bandcamp page: https://linguaignota.bandcamp.com/album/caligula

facebook page: https://www.facebook.com/linguaignotamusic/

Read more

Park Jiha – Communion & Philos

Communion by Park Jiha Philos by Park Jiha Η Park…

Η Park Jiha είναι μία καλλιτέχνης από την Κορέα. Το κύριο όργανό της λέγεται piri. Μόλις τελείωσε τις μουσικές σπουδές της δημιούργησε με τον Jungmin Jeo την μπάντα [su:m] και κυκλοφόρησαν ένα e.p. το 2010 και ένα full –length το 2014. Μέσα στο 2018 η μουσικός κυκλοφόρησε τις δύο δουλειές που παρουσιάζουμε σήμερα. Σε αυτές γίνεται ένα πετυχημένο (κατά τη γνώμη μου) πάντρεμα της παράδοσης με νέο-μινιμαλιστικούς κλασσικίζοντες ήχους. Κλείνω με μερικά λόγια της: “I play a traditional Korean instrument called piri which is like an oboe. Piri is a double reed bamboo flute so it can be quite loud. But I also choose saenghwang (mouth organ), yanggeum (hammered dulcimer), percussion or vocal according to the type of music I’m composing. Picking an instrument has to do with the voice in which I choose to talk. Just like human voice, every instrument has its own charm.” 

Park Jiha is a Korean artist. Her main organ is called piri. After completing her music studies, she formed the band [su: m] with Jungmin Jeo and released an e.p. in 2010 and a full-length in 2014. In 2018 the musician released these two works we present today. Here we can witness a successful (in my opinion) marriage of tradition with neo-minimalist classic sounds. I’ll close with her words: “I play a traditional Korean instrument called piri which is like an oboe. Piri is a double reed bamboo flute so it can be quite loud. But I also choose saenghwang (mouth organ), yanggeum (hammered dulcimer), percussion or vocal according to the type of music I’m composing. Picking an instrument has to do with the voice in which I choose to talk. Just like human voice, every instrument has its own charm.” 

fb page: https://www.facebook.com/jihasound/

Read more

105986total visits,854visits today