2018: 40 more records worth listening to (part VIII)


Αντί λίστας με τα «καλύτερα» του 2018 θα ανεβάσω 40 ακόμη δίσκους που μου κέντρισαν το ενδιαφέρον τη χρονιά που μας πέρασε. Ποικιλόμορφοι μουσικά δίσκοι – σε αλφαβητική σειρά – 8 πεντάδες μέχρι να τελειώσει to 2018.

 

Instead of a list with 2018’s “best” records I’ll be posting 40 more recordings that I enjoyed this year. Diverse musical styles – in alphabetical order – in 8 groups of five till the end of 2018.

 

 

36} Virgin Black – Requiem – Pianissimo (Orchestric operatic)

Οι Virgin Black, για όσους δε γνωρίζουν, είναι μία μπάντα από την Αυστραλία η οποία έχει κυκλοφορήσει τέσσερεις καταπληκτικούς δίσκους avant-garde gothic doom μεταξύ 2001-2008. Τα τελευταία δέκα χρόνια βρισκόταν σε χειμερία νάρκη και πριν λίγες μέρες επανήλθαν με έναν δίσκο που δεν αποτελεί νέο υλικό, αλλά ορχηστρική μουσική που είχε γραφτεί από το 2006 και προοριζόταν να αποτελέσει εισαγωγή στους δίσκους “Requiem – Mezzo Forte” και “Requiem – Fortissimo”. Οπότε σήμερα με το “Requiem – Pianissimo” ολοκληρώνεται η τριλογία «ανάποδα». Κρίνοντας από το πόσο απαιτητική και ακριβή είναι η ηχογράφηση αυτή (συμμετέχει η Adelaide Symphony Orchestra και η Adelaide Stamford Academy Choir), θεωρώ λογικό το ότι η μπάντα δεν μπορούσε να το έχει κάνει το 2006. Ο δίσκος περιλαμβάνει αμιγώς πένθιμη, ορχηστρική, οπερατική, κλασσική μουσική, με ότι αυτό συνεπάγεται. Χωρίς να μπορώ να εκφέρω γνώμη ειδικού, θεωρώ ότι οι Virgin Black έχουν πετύχει αυτό που ήθελαν,  δημιουργώντας ένα σκοτεινό, γοτθικό έργο που αποδίδει απόλυτα την απόγνωση που ανέκαθεν «έβγαζαν» μέσα από τα έργα τους.  

Virgin Black, for those unaware, is a band from Australia which has released four amazing avant-garde gothic doom albums between 2001-2008. The last 10 years the band has been on hiatus, but a few days ago it released this record, which does not contain new material, but orchestral music that was composed before 2006 and was meant to be released as a prelude to the records “Requiem – Mezzo Forte” and “Requiem – Fortissimo”. So, now the trilogy is completed “backwards”. Judging by how expensive and demanding this recording is (Adelaide Symphony Orchestra and Adelaide Stamford Academy Choir took part in the recordings), I think it makes sense that this album could not have been recorded in 2006. So, this recording is solely about depressive, mourning, operatic, classical music, you have been warned… This is by no means an experts opinion, however, I think that Virgin Black have accomplished what they aimed for, creating a bleak, gothic, piece of music which depicts precisely the “despair” that each of their works carried.

37} Vug – Vug (Vintage Rock)

Retro rock από τους Βερολινέζους Vug.  Θες – δε θες το μυαλό σου πάει στους Kadavar. Δε νομίζω να μην το περιμένουν οι Vug, πόσο δε μάλλον όταν και η μουσική τους μοιάζει αρκετά με των Kadavar. Ωστόσο, το ομώνυμο ντεμπούτο τους είναι πολύ καλό και θα αρέσει στους φαν του vintage rock. Η καλή τεχνική τους και ο θαυμάσιος ήχος τους βοηθά σε αυτό τα μάλα, ωστόσο θα χρειαστεί να προσθέσουν κάποιες πιο προσωπικές πινελιές στον ήχο τους για να ξεχωρίσουν περισσότερο στο μέλλον.

The Berliners Vug play retro rock. There is no way that one will not think of Kadavar automatically. I think Vug must be aware of this, moreover when their music itself is quite similar with Kadavar’s. However, this debut is very enjoyable and the fans of vintage rock will enjoy it. Their good technique as musicians and their wonderful sound helps them, still, in the future, in my opinion, the band will need to add a more personal touch to the music in order to become more individual.

38} Unreqvited – Mosaic I: l’amour et l’ardeur (Ambient Post Blackgaze)

Δεύτερο άλμπουμ για τον Καναδό μουσικό που βρίσκεται πίσω από το project Unreqvited μέσα στο 2018. Σαφώς καλύτερο κατά τη γνώμη μου από το “Stars Wept to the Sea” που βγήκε τον Απρίλιο και ήταν εστιασμένο στην κλασσική ατμοσφαιρική πλευρά του black metal με κάποιες “post” πινελιές. Εδώ τώρα έχουμε μία αισθητή στροφή σε πιο ambient/blackgaze/post φόρμες και το αποτέλεσμα είναι αισθητικά πιο κοντά στα γούστα μου. Ο αιθέριος ήχος και μουσική, οι δυνατές ενορχηστρώσεις και build-up δημιουργούν στον ακροατή  γλυκόπικρα συναισθήματα.

This is the second album in 2018 for the Canadian musician who is behind the project “Unreqvited”… and clearly better in my opinion than “Stars Wept to the Sea” that came out in April and was focused on the “classic” atmospheric side of black metal with some “post” hints. Here we have a noticeable shift in more ambient/blackgaze/post forms and the result is aesthetically closer to my preferences. The ethereal sound and music, the powerful orchestration and build-up create bittersweet feelings to the listener…

39} Wardruna – Skald (Pagan Folk)

Πολύς ντόρος έγινε για το κατά πόσο αυτός ο δίσκος θα έπρεπε να κυκλοφορήσει με την επωνυμία Wardruna ή με το όνομα Einar Selvik, καθώς είναι συνθέσεις που αποδίδονται από τον ίδιο με τη συνοδεία παραδοσιακών οργάνων των Viking. Και οι συνθέσεις όμως διαφέρουν από εκείνες των Wardruna, καθώς είναι πιο μινιμαλιστικές. Δική μου αποτίμηση: υπάρχει ένα επαναλαμβανόμενο μοτίβο που κουράζει κάπως, αλλά και κάποιες καταπληκτικές συνθέσεις που ξεχωρίζουν και δίνουν την ευκαιρία να θαυμάσουμε πιο εστιασμένα την καταπληκτική φωνή του Einar.    

There was a lot of fuss about whether this record should be released under the name “Wardruna” or “Einar Selvik”, as the compositions in it are performed by him alone, with the help of some traditional Viking instruments. The songs themselves are different as well, for they are more minimalistic. My opinion: there is a pattern in the songwriting which renders the whole quite tiring, however, here we will find some amazing songs that stand out and offer us the opportunity to admire Einar’s amazing voice more in focus.

40} Zinovia – Ivory (Neo-classical)

Η Ζηνοβία Αρβανιτίδη είναι μουσικός και συνθέτης και το “Ivory” είναι ο δεύτερος δίσκος της. Πρόκειται για νέο-κλασσική μουσική με κύριο όργανο το πιάνο, το οποίο ενίοτε συνοδεύεται από άλλα έγχορδα, κυρίως, κλασσικά όργανα. Θεώρησα κατάλληλο ο δίσκος αυτός να αποτελεί τον τελευταίο που θα παρουσιάσω στο 2018 για δύο λόγους. Ο πρώτος είναι γιατί μέσα από τη μουσική του δίσκου γεννήθηκαν μέσα μου διάφορα συναισθήματα, άλλα γλυκά κι άλλα πικρά, αντικατοπτρίζοντας έτσι όλη τη χρονιά που μας πέρασε (και κάθε χρονιά που περνά), όπου η χαρά και η λύπη διαδέχονται η μία την άλλη (ας ελπίσουμε πάντα η ζυγαριά να γέρνει προς το μέρος της πρώτης). Ο δεύτερος έχει να κάνει με το γεγονός ότι είναι κάτι διαφορετικό από ότι παρουσιάζεται συνήθως στο blog – θα έχετε καταλάβει ότι με τον καιρό οι μουσικοί ορίζοντες του blog έχουν διευρυνθεί και στο νέο έτος θα διευρυνθούν κι άλλο.  Καλή χρονιά!

 Zinovia Arvanitidis is a musician and composer and “Ivory” is her second album. This is neo-classical music with piano as the basic instrument, sometimes accompanied by other string, mainly, classical instruments. I found it appropriate that this album should be the last one I present in 2018 for two reasons. The first is because through the music of the album, various emotions, other sweet and other bitter were born within me, thus reflecting the whole year that passed (and every passing year) where joy and sorrow succeed each other (let’s hope that joy always outnumbers sorrow). The second has to do with the fact that it is different from what we usually present in Deep Beneath – you must have already realized that the horizons of the blog have expanded significantly and its going to expand even more.  Happy New Year! 

2030total visits,18visits today