2018: 40 more records worth listening to (part VII)


Αντί λίστας με τα «καλύτερα» του 2018 θα ανεβάσω 40 ακόμη δίσκους που μου κέντρισαν το ενδιαφέρον τη χρονιά που μας πέρασε. Ποικιλόμορφοι μουσικά δίσκοι – σε αλφαβητική σειρά – 8 πεντάδες μέχρι να τελειώσει to 2018.

 

Instead of a list with 2018’s “best” records I’ll be posting 40 more recordings that I enjoyed this year. Diverse musical styles – in alphabetical order – in 8 groups of five till the end of 2018.

 

31} The Last Drive – The Last Drive (Garage Rock)

Το “The Last Drive” θα άνηκε στη λίστα “best of 2018” αν έφτιαχνα μία, καθώς για μένα ήταν από τις καλύτερες κυκλοφορίες της χρονιάς. Ο δίσκος δεν περιέχει μέτριο κομμάτι. Δεν ξέρω αν υπάρχει άλλη μπάντα στην Ελλάδα που να κυκλοφόρησε τόσο καλό δίσκο 35 χρόνια μετά την ίδρυσή της. Rock’n’Roll που ξέρει πως να φτιάχνει τη διάθεση με τη θετική αύρα του. Σου αφήνει μία «ζεστασιά» όπως το πεπαλαιωμένο ουίσκι.  

“The Last Drive” would have a place in my “best of 2018” list, if I made one, as this record was, for me, one of the best releases of the year. This recording does not have one single mediocre track. I don’t know if there is another Greek band which, 35 years after its formation, has released such a quality album. This is R’N’R that has its way of lifting your mood up with its positive aura. It leaves a “warm” aftertaste like aged whiskey.

32} Tugdam – Tugdam (Sludge Doom)

Στη μακρά λίστα με αξιόλογες κυκλοφορίες του ευρύτερου sludge ήχου ελληνικών μπαντών (Sadhus, Automaton, Last Rizla, Okwaho, Mass Culture) για το 2018 ανήκουν και οι Tugdam. Το μεγάλο ατού τους είναι τα καταπληκτικά, πολυσχιδή φωνητικά – η μουσική είναι ελαφρώς “generic” αλλά μιλάμε για μία μπάντα πολύ νέα οπότε υπάρχει μεγάλο περιθώριο βελτίωσης και δημιουργίας προσωπικού ήχου.

In the long list with quality releases on the broader sludge genre by Greek bands (Sadhus, Automaton, Last Rizla, Okwaho, Mass Culture) in 2018 we must add Tugdam as well. The band’s highlight are the amazing, diverse vocals –the music is kind of generic, still we are talking about a very new band, which has a lot of room for improving and creating a more individual sound in the future.

33} Tuskar – The Tide, Beneath, The Wall (Sludge Doom)

Δεύτερο e.p. από τους δύο Άγγλους. Για αρχή να πούμε ότι έχουν πολύ σαπίλα και παραμόρφωση στον ήχο. Αλλά και η μουσική τους είναι πολύ αβυσσαλέα και σάπια. Στη ραχοκοκκαλιά τους έχουν sludge/doom ρυθμούς, αλλά τους διανθίζουν με μερικά ξεσπάσματα που αγγίζουν τα όρια του death/black και μερικά αργόσυρτα σημεία που αγγίζουν τα όρια του drone. Πολύ καλοί.

This is the second e.p. for the two Englishmen. For starters we must mention that their sound is packed with distortion and is quite “putrid”. And the music as well is abyssal and putrid. The backbone is consisted of sludge/doom rhythms, however, the band intersperses it with outbursts which reach the limits of death/black and sluggish parts which reach the limits of drone. Very good effort indeed…

34} Veilburner – A Sire to the Ghouls of Lunacy (Experimental Black/Death)

Είχα παρουσιάσει σχεδόν πριν δύο χρόνια το “The Obscene Rite” οπότε χαίρομαι που ο νέος τους δίσκος κυκλοφορεί από την Trancending Obscurity Records και η μπάντα έχει αποκτήσει μεγαλύτερη αναγνώριση. Αν και παραμένουν τρομερά πολύπλοκοι και πειραματικοί και συνεχίζουν να επενδύουν σε δυσαρμονικούς ρυθμούς, ωστόσο δείχνουν να έχουν δουλέψει πάνω σε κάθε λεπτομέρεια του δίσκου ενδελεχώς. Δεν κυριαρχεί η απόλυτη παράνοια, αλλά μία υπολογισμένη και καλοκουρδισμένη παράνοια. Έχουν κάνει σίγουρα το βήμα παραπάνω και το “A Sire to the Ghouls of Lunacy” είναι ο δίσκος που ελπίζαμε ότι θα βγάλει η μπάντα.

I had presented “The Obscene Rite” almost two years ago, so I’m glad that the band’s new album is released by Trancending Obscurity Records and the band has gained a lot of recognition. Although they remain extremely complex and experimental and continue to invest in dissonant rhythms, they seem to have worked on every detail of the album thoroughly. There is no absolute paranoia, but a calculated and well-executed paranoia. They have definitely taken the next step forward and “A Sire to the Ghouls of Lunacy” is the album we hoped the band will release.

35} Vouna – Vouna (Atmospheric Black)

Όταν αποτελείς την πρώτη κυκλοφορία της Arthemisia Records (πέραν των Wolves In The Throne Room), είσαι μία ελληνικής καταγωγής μουσικός στην Αμερική και έχεις συμμετοχή σε μπάντες όπως οι Eigenlicht, τότε σίγουρα ελκύεις την προσοχή. Όμως, αν δεν υπήρχε και σοβαρή μουσική να σε συνοδεύει, όλα πάνε στράφι. Και η Yianna Bekris έχει φτιάξει έναν όμορφο δίσκο. Cascadian black με αρκετά Bathory στοιχεία, αλλά και ατμοσφαιρικό doom, με τα πλήκτρα να παίζουν έναν κυρίαρχο ρόλο και να δίνουν και έναν «ελληνικό» τόνο σε κάποια σημεία. Έχει και ένα 90ς ήχο και vibe που πάντα με εξιτάρει (ήταν η δεκαετία που με σημάδεψε μουσικά).

When your album constitutes Arthemisia Records’ first release (besides Wolves In the Throne Room), when you are a musician of greek ancestry living in U.S.A. and you are a member of bands such as Eigenlicht, then you have our attention. However, if there wasn’t any quality music behind all that, then it would mean nothing. Thank the universe, Yianna Bekris has crafted a beautiful record. Cascadian black with many Bathory hints, together with atmospheric doom and the keys playing a crucial role in the whole and offering, in some parts a “Hellenic” vibe. The recording has a rather 90s sound, something that always intrigues me (this decade’s music has left its mark on me forever).

1577total visits,26visits today