2018: 40 more records worth listening to (part V)


Αντί λίστας με τα «καλύτερα» του 2018 θα ανεβάσω 40 ακόμη δίσκους που μου κέντρισαν το ενδιαφέρον τη χρονιά που μας πέρασε. Ποικιλόμορφοι μουσικά δίσκοι – σε αλφαβητική σειρά – 8 πεντάδες μέχρι να τελειώσει to 2018.

 

Instead of a list with 2018’s “best” records I’ll be posting 40 more recordings that I enjoyed this year. Diverse musical styles – in alphabetical order – in 8 groups of five till the end of 2018.

 

 

21} Ison – Andromeda Skyline (Ambient blackgaze)

Ο δίσκος αυτός μπήκε στις καθυστερήσεις στη λίστα γι’ αυτό και δε βρίσκεται στη σωστή αλφαβητική σειρά. Το “Andromeda Skyline” μοιάζει σαν μία συνεργασία της Julee Cruise με τους Midnight Odyssey και 90ς ηλεκτρονική μουσική (Underworld, Apollo 440).  Ένα space ambient ταξίδι που γεφυρώνει την απόσταση ανάμεσα στο ανάμεσα στο blackgaze και την ηλεκτρονική μουσική – την εκδοχή της που ονομάζουμε chill out ή sofa lounge. Σίγουρα ενδιαφέρουσα μουσική πρόταση!

This album has entered this list in the 11th hour, so this explains why it’s not in the correct alphabetical order. “Andromeda Skyline” looks like a Julee Cruise collaboration with Midnight Odyssey and 90s electronic music (Underworld, Apollo 440). A space ambient journey that bridges the distance between blackgaze and electronic music – the version of which we call chill out or sofa lounge… This is definitely an interesting project! 

22} Khruangbin – Con Todo El Mundo (Funk rock)

Το τρίο από το Τέξας παίζει funk, πότε μελαγχολικό, πότε ταξιδιάρικο και πότε ξεσηκωτικό. Αν και δεν λείπουν οι μανιερισμοί και υπάρχουν μοτίβα που επαναλαμβάνονται, η μουσική που παράγει η μπάντα μπορεί να αποτελέσει ένα θαυμάσιο soundtrack σε πολλές ευχάριστες δραστηριότητές σας. Αν και ο χειμώνας μόλις ξεκίνησε κάπου στο βάθος αχνομυρίζει θαλάσσιο ιώδιο κι αλάτι.

The trio from Texas plays funk, at times melancholic, or tripping or even uplifting. Although the mannerisms are not missing and there are repeating motifs, the music produced by the band can become a wonderful soundtrack of your fun times. Although the winter has just begun I can detect a distant scent of sea iodine and salt. 

23} Mildlife – Phase (Progressive jazz/funk rock)

Άλλο ένα πολύ δυνατό ντεμπούτο και μία πολλά υποσχόμενη μπάντα έχουμε εδώ. Οι Αυστραλοί μας προσφέρουν ένα υβρίδιο progressive/fusion rock με jazz-funk με 80’ς vibe. Πολύ σπάνιος δίσκος, πραγματικά, καθώς δύσκολα βρίσκεις σήμερα μπάντα να παίζει τέτοια μουσική σε αυτό το συνθετικό επίπεδο.  

Another very strong debut and a promising band we have here. The Australians offer us a progressive / fusion rock – jazz-funk hybrid with an 80s vibe. A very rare album, really, as it is hard to find nowadays a band playing this kind of music at this level.

24} Misotheist – Misotheist (Black metal)

Ένας από τους λιγότερο προβεβλημένους δίσκους και από τους καλύτερους στο είδος του είναι το ομώνυμο ντεμπούτο των Νορβηγών Misotheist. Η άρνησή τους να προσφέρουν οποιοδήποτε στοιχείο για την μπάντα (φωτογραφία, βιογραφικό) σε οποιαδήποτε πλατφόρμα και να διαφημίσουν τη δουλειά τους με οποιονδήποτε τρόπο (η μουσική τους αποτελεί την καλύτερη διαφήμιση για την μπάντα),  συνάδει με την έννοια του παραδοσιακού black metal, η οποία έχει ευτελιστεί σε μεγάλο βαθμό τη σήμερον ημέρα. 

One of the less prominent albums and one of the best in its kind is the homonymous debut of the Norwegian band Misotheist. Their refusal to offer feedback for the band (photo, biography) on any platform and to advertise their work in any way (their music is the best advertisement for the band) is consistent with the very essence of traditional black metal, which has been greatly debased with the passing of the years.

25} Mournful Congregation – The Incubus of Karma (Funeral doom)

Από τους καλύτερους funeral doom δίσκους της χρονιάς. Για κάποιο λόγο άργησα αρκετά να τον εκτιμήσω (είχες δίκιο, Στέλιο..). Τεράστια κομμάτια με απολύτως αργή ροή και πένθιμη ατμόσφαιρα. Το ομώνυμο είναι μία εξαίρεση στον κανόνα και ένα επιεικώς άψογο instrumental ατμοσφαιρικό  κομμάτι. Μαζί με τους Un οι καλύτεροι στο είδος τους για το 2018 (το “Hypnagogia”των  Evoken δυστυχώς δε με ενθουσίασε).

Of the best funeral doom albums of the year. For some reason, I didn’t appreciate it at first spin. Lengthy songs with absolutely slow flow and bleak atmosphere… The homonymous song is an exception to the rule and an instrumental, atmospheric masterpiece. Together with Un, MC released the best albums in the genre in 2018 (Evoken’s “Hypnagogia” unfortunately did not excite me). 

1687total visits,27visits today