2018: 40 more records worth listening to (part IV)


Αντί λίστας με τα «καλύτερα» του 2018 θα ανεβάσω 40 ακόμη δίσκους που μου κέντρισαν το ενδιαφέρον τη χρονιά που μας πέρασε. Ποικιλόμορφοι μουσικά δίσκοι – σε αλφαβητική σειρά – 8 πεντάδες μέχρι να τελειώσει to 2018.

 

Instead of a list with 2018’s “best” records I’ll be posting 40 more recordings that I enjoyed this year. Diverse musical styles – in alphabetical order – in 8 groups of five till the end of 2018.

 

 

16} Howls – Eye to Eye/Brick by Brick (Post hardcore | punk)

Οι Βρετανοί Howls ακούγονται σαν μία πιο punk εκδοχή των Dillinger Escape Plan, με τα καθαρά φωνητικά να θυμίζουν ακόμα και brit rock/pop. Τα δύο κομμάτια που θα ακούσετε εδώ δείχνουν μία αρκετά μεγάλη πρόοδο από το δίσκο “The Headache” του 2017 και καθιστούν το επόμενο full length της μπάντας αναμενόμενο με ενδιαφέρον.

The British band Howls sound like a more punk version of Dillinger Escape Plan, with clear vocals which even sound brit rock/pop – ish. The two tracks you’ll listen to in this single demonstrate the band’s progress from the “The Headache” record of 2017 and solidify our interest for Howls’ next full length release.  

17} In the Woods… – Cease the Day (Atmospheric black)

Θα ήταν πιο «τίμιο» αν τα “Pure” και το “Cease the Day” κυκλοφορούσαν υπό άλλο όνομα μπάντας; Σηκώνει συζήτηση. Το “Pure” ήταν μεν καλό, αλλά δε με είχε ξετρελάνει κιόλας. Το “Cease the Day” το βρίσκω ανώτερο. Μεγάλος όγκος ιδεών, πολλή μελωδία, θαυμάσια φωνητικά, ολοκληρωμένες συνθέσεις. Ίσως να ήθελα ένα «κλικ» παραπάνω focus στο black στοιχείο, αλλά όπως και να έχει ο δίσκος είναι ανέλπιστα καλός.

Would it be more “honest” if “Pure” and “Cease the Day” were released under another band name? This is a topic that could be discussed for hours… “Pure” was good, but it did not excite me all that much. “Cease the Day” is in my ears a superior work. Lots of ideas and melody, wonderful vocals, well-rounded compositions… Maybe I’d yearn for some more focus on the black hints, but, no matter what, the album is unexpectedly good.

18} Ingrina – Etter Lys (Post rock | metal)

Ντεμπούτο για τους Γάλλους που βαδίζουν στα χωράφια του post rock/metal.  Ο ήχος των κιθάρων έχει υποστεί την κλασσική επεξεργασία του είδους. Η δουλειά που έχει γίνει στο όργανο αυτό πάντως συνθετικά είναι φοβερή. Υπάρχει, όμως, μία σχετική ανισορροπία ανάμεσα στη μουσική, που είναι πολύ δυνατή, και στα φωνητικά που είναι πολύ χαμηλά στη μίξη και χρήζουν βελτίωσης. Το “Etter Lys”, πάντως, φανερώνει ότι οι Ingrina έχουν μέλλον μπροστά τους.

This is a debut for the French band which plays post rock/metal. The guitar sound has been processed with the usual effect we listen to in the genre. It is obvious that  the guitarists have invested lots of hours to produce this tremendous work. Still, one can witness an imbalance between the music, which is wonderful, and the vocals, which are low on the mix and could use some refinement. No matter what, “Etter Lys” is a record that presents a band which seems to have great future potential.

19} Julia Holter – Aviary (Experimental art pop)

Ένα μεγάλο μέρος του (90λεπτου) δίσκου αποτελείται από πειραματισμούς με ποικιλία έγχορδων και πνευστών οργάνων, από ασκήσεις ύφους και φόρμας, μουσικές παραδοξότητες, πολυφωνίες και avant-garde art pop στροβιλισμούς. Δεν προορίζεται για τους πολλούς. Το αρχικό άκουσμα με άφησε παγωμένο και μουδιασμένο. Πλέον, πιστεύω ότι πρόκειται για ένα θαυμάσιο υπερρεαλιστικό έργο τέχνης που μπορεί να αποτιμηθεί μόνο ως σύνολο και όχι ως ξεχωριστά μουσικά κομμάτια.

A big part of the (90-minute) recording consists of vast experimentation with a variety of string and wind instruments, of exercises in form and style, musical paradoxes, polyphonies and avant-garde art pop swirling. This is not music for the masses. The first spin left me frozen and numb. Now, I think this is a wonderful surrealist work of art that can only be valued as a whole and not as separate pieces of music.

20} Kasper Bjørke Quartet – The Fifty Eleven Project (Ambient)

Ένα κολληματάκι το έχω φάει τελευταία με το ambient όσο να πεις. Η μουσική που έγραψε ο Δανός Kasper Bjørke περιγράφει με μουσικούς όρους τα συναισθήματα που βίωσε ο συνθέτης κατά την 5ετή (με αίσια κατάληξη) μάχη του με τον καρκίνο. Συνοδοιπόροι του (εξ ου και ο όρος quartet στο όνομα), ο Δανός κιμπορντίστας Claus Noreen, ο Ιταλός συνθέτης Davide Rossi που επιμελήθηκε τα κλασσικά έγχορδα και ο Δανός πιανίστας Jakob Littauer. Λιτή, ατμοσφαιρική μουσική, αλλά εντόνως συναισθηματικά φορτισμένη.

Ι’m quite obsessed lately with ambient music one might say. The music written by the Dane Kasper Bjørke describes -in terms of music- the feelings experienced by the composer during his 5-year (luckily with a happy ending) battle with cancer. His “companions” (hence the “quartet” in the title) were the Dane keyboardist Claus Noreen, the Italian composer Davide Rossi who wrote the classic string instruments’ parts and the Danish pianist Jakob Littauer. Austere, atmospheric music, but highly emotionally charged. 

5948total visits,38visits today