2018: 40 more records worth listening to (part ΙΙ)


 

 

Αντί λίστας με τα «καλύτερα» του 2018 θα ανεβάσω 40 ακόμη δίσκους που μου κέντρισαν το ενδιαφέρον τη χρονιά που μας πέρασε. Ποικιλόμορφοι μουσικά δίσκοι – σε αλφαβητική σειρά – 8 πεντάδες μέχρι να τελειώσει to 2018.

 

Instead of a list with 2018’s “best” records I’ll be posting 40 more recordings that I enjoyed this year. Diverse musical styles – in alphabetical order – in 8 groups of five till the end of 2018.

 

6} Crimson Throne – Of Void & Solitude (Black Metal)

Οι Βρετανοί πιστεύω ότι άξιζαν περισσότερης δημοσιότητας από όση έλαβαν. Το “OV&S” είναι ένας καλός δίσκος. Θα έλεγα ότι βρίσκεται στο μέσον της διαδρομής ανάμεσα στο ευρωπαϊκό και το αμερικάνικο black. Είναι αρκετά παραδοσιακοί, αλλά δεν ακούγονται καθόλου παρωχημένοι. Δυνατή παραγωγή, πληθώρα riffs, αρκετά σύνθετη δομή κομματιών με κάμποσα ατμοσφαιρικά σημεία και απόκοσμα φωνητικά.

I believe that these Britts deserved more publicity than they have received. “OV&S” is a solid record. I would say it stands between European and American black metal. Crimson Throne sound quite traditional, but they are not at all outdated. Strong production, plethora of riffs, fairly complex track structure with a few atmospheric passages and unearthly vocals…

7} Dead Now – Dead Now (Heavy Rock)

Από νυν και πρώην μέλη των Torche, Riddle of Steel, Tilts and Day Old Man αποτελείται το νέο αυτό σχήμα. Μόνο τους Torche έχω ακούσει και σίγουρα υπάρχουν μουσικές ομοιότητες ανάμεσα στις δύο μπάντες. Uptempo, feelgood, πιασάρικο, ψιλομεταλλικό alternative rock, ανεβάζει τη διάθεση γρήγορα και άνετα… Πιστεύω ότι θα ασχοληθούμε με τη μπάντα και στο μέλλον.

This band consists of former and present members of Torche, Riddle of Steel, Tilts and Day Old Man. I’ve only listened to Torche so far and there are definitely similarities between the two bands. This is uptempo, feelgood, catchy, kind of “metal-ish” alternative rock – it can uplift your mood fast and effortlessly… Dead Now will stay on our scanner in the future for sure.  

8} Dirge – Lost Empyrean (Atmospheric Sludge)

Φρεσκότατο το “Lost Empyrean”, αδικείται δυστυχώς (καθαρά λόγω timing) από την τοποθέτησή του στη λίστα και όχι σε μία ξεχωριστή ανάρτηση, καθώς πρόκειται για έναν από τους καλύτερους δίσκους της χρονιάς. Οι βετεράνοι Γάλλοι έβγαλαν έναν δίσκο αντάξιο της μεγάλης δισκογραφίας τους. Σχεδόν μία ώρα μουσικής που εμπεριέχει μελωδικότητα, μελαγχολία και επιθετικότητα, Ότι πρέπει δηλαδή να περιέχει, δηλαδή, ένας ποικιλόμορφος sludge metal δίσκος. Απαραίτητο να τον ακούσετε.

“Lost Empyrean” is very fresh, it is sadly unjust (the timing is to blame) that it’s presented on this list and not in a separate post, as it is one of the best records of the year. The veterans from France made an album worthy of their great discography. Almost one hour of music that involves melody, melancholy and aggression, aka more or less all the ingredients, a diverse sludge metal release should contain. You have to listen to it.  

9} Druid – The Seven Scrolls (Phychedelic Rock)

Τρίτο άλμπουμ σε μόλις τρία χρόνια για τους παραγωγικότατους Αμερικανούς. Έχουμε να κάνουμε με ψυχεδελικό/progressive rock. Η μουσική και ο ήχος τους φέρνει στο μυαλό αρκετούς γίγαντες των 70ς. Τα φωνητικά του Kaleb Shaffner (με τις χορωδιακές πινελιές) είναι εξαιρετικά. Η μπάντα έχει μία εμμονή με τη μαγεία θεματολογικά και αυτό αντανακλάται στους στίχους και το εξώφυλλο του δίσκου. Ο ίδιος ο δίσκος είναι ένα “μαγικό” ταξίδι.

This is the third album in just three years for the overproductive Americans. This is old school psychedelic/progressive rock. The music is reminiscent of many giants of the 70s. Kaleb Shaffner’s vocals (with some fine choruses) are great. The band has an obsession with the prectice of magic and this is reflected in the lyrics and the cover of the album. The record itself is a “magical” journey.

10} Dvanov – Дванов (Psychedelic Indie Folk Rock)

Ο χαρακτηρισμός folk για τους Dvanov έχει να κάνει τόσο με τη (διακριτική) ενσωμάτωση παραδοσιακής Ρώσικης μουσικής όσο και με τη χρήση της Ρώσικης γλώσσας στα φωνητικά. Είναι, όπως και να το κάνουμε, μία γλώσσα με έντονη χροιά και προφορά. Άπαξ και το συνηθίσεις όμως ο δίσκος είναι χαριτωμένος. Αρκετά ψυχεδελικός και μελαγχολικός, έχει αρκετά ευρωπαϊκά indie rock στοιχεία, τα οποία αναμεμιγμένα με την παράδοση δημιουργούν μία πολύ ενδιαφέρουσα μουσική πρόταση.  

The label “folk” that follows Dvanov has to do both with the (subtle) incorporation of traditional Russian music, and with the use of Russian language in the vocals. Russian is, de facto, a language with an intense tone and accent. But once you get used to it, the album seems quite enjoyable. Quite psychedelic and melancholic, it has several European indie rock elements, which, mixed with tradition, create a very interesting musical proposition.

2205total visits,26visits today