Ανταπόκριση: Poem | Allochiria | Stoned Spirit


Μετά από αρκετό καιρό εσωστρέφειας αποφάσισα να κάνω μία εξόρμηση σε live και να φτιάξω και μία ανταπόκριση. Το πακέτο της ημέρας ήταν πολύ ελκυστικό, ειδικά για εμάς τους «ανώμαλους» που μας αρέσουν πολλές ετερόκλητες εκφάνσεις της σκληρής μουσικής. Ο Θωμάς τα κάνει αυτά, βάζει στις βραδιές του μπάντες από διάφορα είδη και αυτό σε άλλους αρέσει και σε άλλους όχι. Όσοι ασχολούμαστε με τη μουσική πάντως επειδή γουστάρουμε, χωρίς να βγάζουμε χρήματα σχεδόν ποτέ από τη φάση (bloggers/webziners, διοργανωτές, φωτογράφοι ακόμη και μουσικοί) έχουμε την τάση να είμαστε «ξεροκέφαλοι» με ό,τι αυτό συνεπάγεται. Διάολε, αφού κάνουμε κάτι για την καύλα μας, θα το κάνουμε όπως μας αρέσει – έτσι έχουν τα πράγματα. Και μια που αναφέρθηκα σε αυτά, να επισημάνω και κάτι που προκύπτει σαν συνάρτηση. Η friendlist μου έχει αυξηθεί εκούσια πολύ και είχα τη δυνατότητα να εντοπίσω πολλές οικείες φυσιογνωμίες στο live από τη λίστα αυτή στο Stage. Γιατί το αναφέρω αυτό; Η σκηνή στην Ελλάδα έχει γιγαντωθεί και δείχνει σημάδια Σκανδιναβοποίησης – όπου δηλαδή ένα υπερβολικά μεγάλο ποσοστό ασχολούνται με τη σκηνή από κάποιο πόστο εντός της και όχι ως οπαδοί (όχι ότι και οι οπαδοί δεν είναι μέρος της σκηνής, αλλά νομίζω ότι καταλαβαίνετε τι εννοώ). Νομίζω ότι θα ήταν απόλυτα θεμιτό να παραμείνουμε πάνω και πρώτα από όλα οπαδοί (προς θεού όχι με ποδοσφαιρικούς όρους) πριν από οτιδήποτε άλλο και ανεξαρτήτως θέσης – εννοείται ότι βάζω και τον εαυτό μου μέσα σε αυτό. Αρκετά με τον πρόλογο, όμως…

Παρόλο που ήθελα να παραβρεθώ από την αρχή του live δυστυχώς η μετακίνηση από μία πόλη στην άλλη έχει τις καθυστερήσεις της και έτσι έχασα την πρώτη μπάντα, τους Stories to Tell. Κρίμα, ήθελα να είναι πλήρης η ανταπόκριση, αλλά τι να κάνουμε… Να επισημάνω εδώ ότι δεν είχα ως σύμμαχο μου την απόλυτη τήρηση του χρονοδιαγράμματος, κάτι το οποίο φυσικά είναι θετικότατο και τιμά τη διοργάνωση….

Οπότε η πρώτη μπάντα που είδα ήταν οι Stoned Spirit, μία μπάντα από την Άρτα. Μπήκα σε πειρασμό να τους ακούσω πριν το live αλλά τελικά επικράτησε η λογική «θα τους ακούσω στο live πρώτη φορά για να υπάρχει και το ελκυστικό στοιχείο του άγνωστου». Βασικά, περίμενα να ακούσω stoner, αλλά δεν θα έλεγα ότι η μπάντα είναι η τυπική του ιδιώματος. Υπάρχουν πολλά στοιχεία της 90s σκηνής του Seattle. Μιλάω κυρίως για τη χροιά του τραγουδιστή τους που θυμίζει Kevin Martin (Candlebox) και τον πρόωρα χαμένο Andy Wood (Mother Love Bone). Μιλάμε δηλαδή για την χαρακτηριστική glam χροιά που έκανε την εμφάνισή της σε αρκετές από τις μπάντες της grunge σκηνής των early 90ς. Λοιπόν, η μπάντα μου άρεσε πολύ. Ακούγοντας τώρα την στούντιο δουλειά τους μπορώ να πω ότι στο live ακούγονται πολύ καλύτεροι (βιντεάκια από όλες τις μπάντες θα βρείτε στον πάτο της δημοσίευσης). Ξεχωρίζει η καλή τεχνική στην κιθάρα, θαυμάσια φωνή και η καλή σκηνική παρουσία χωρίς υπερβολές. Να επισημάνω εδώ κάτι που ίσχυσε για όλη τη βραδιά. Πρώτη φορά ακούω τόσο καλό ήχο στο Stage. Ισορροπημένος, διαυγής και σε υποφερτή ένταση (καμία σχέση, δηλαδή, με την τελευταία φορά που πήγα). Στα των Stone Spirit, να πω την αποψάρα μου (όπως πάντα, χαχα), θα μου άρεσε αν αφήναν κατά μέρος το stoner εστιάζανε περισσότερο στα υπόλοιπα στοιχεία τους. Νομίζω ότι σε κάποιο βαθμό στα νέα κομμάτια συμβαίνει αυτό, πάντως.

Στη σκηνή οι Allochiria τους οποίους είχα ξαναδεί πριν σχεδόν 4 χρόνια στο Tera Troira. Να πω την αμαρτία μου, η αλλαγή στον ήχο τους (με τη μείωση στην παραμόρφωση των κιθάρων) και η ενίσχυση του post στοιχείου δεν μου είχε κάτσει καλά όταν είχα πρωτακούσει το “Throes”. Ακούγοντάς το ξανά τώρα (σε μία εποχή που είμαι εντελώς χωμένος στο post rock/metal) μπορώ να πω ότι είναι δισκάρα. Είναι το ρημάδι το timing… Ήχος και εκτέλεση στο live ήταν αψεγάδιαστα, έμοιαζε σαν να άκουγες το δίσκο. Η μπάντα, όπως και αρκετές άλλες, έχει βγει σε μεγάλο βαθμό τα τελευταία χρόνια από τη λογική της αποκλειστικής εμφάνισης σε αυτό-οργανωμένες συναυλίες, στέκια και καταλήψεις και έχει παίξει μέχρι και σε μεγάλα φεστιβάλ του εξωτερικού. Αυτό αντανακλάται στη σκηνή,  νομίζω. Ελπίζω να βαδίζουμε προς μία νέα κυκλοφορία της μπάντας μέσα στο 2019, το γεγονός ότι παίχτηκαν καινούρια κομμάτια στο live μάλλον ενισχύουν αυτή την πιθανότητα. 

Ώρα για τους headliners Poem, των οποίων ο πολύ καλός δίσκος “Unique” είχε παρουσιαστεί στο blog  εδώ. Η καταξίωση για την μπάντα είναι διεθνής, υπάρχει έντονο ενδιαφέρον για τη μουσική τους και υποψιάζομαι ότι η μπάντα σύντομα θα κληθεί να δώσει τα διαπιστευτήρια της απέναντι σε μεγάλες μπάντες στο εξωτερικό. Κρίνοντας από τη χθεσινή τους εμφάνιση νομίζω ότι είναι απόλυτα έτοιμοι για κάθε πρόκληση. Και αυτοί είχαν πολύ καλό ήχο, αν και νομίζω ότι η φωνή έπρεπε να βρίσκεται ένα κλικ πιο τονισμένη στη μίξη (ίσως πάλι να φταίει και το σημείο που καθόμουν). Φυσικά, η μουσική τους είναι αρκετά απαιτητική οπότε η μπάντα στη πρώτη μου επαφή μαζί τους επιβεβαίωσε και επί σκηνής το πόσο καλοί τεχνικά είναι. Ειδικά ο τυμπανιστής (έχω αδυναμία σε δαύτους) είναι μεγάλο χταπόδι. Όχι ότι οι άλλοι πήγαιναν πίσω. Να επισημάνω ότι έπαιζαν εκτάκτως με session μπασίστα το Χρήστο Κόλλια – μεγάλος μάστορας και αυτός – ο οποίος έμαθε τις μπασογραμμές σε μία βδομάδα. Το σετ τους σε συντριπτικό ποσοστό βασίστηκε στο “Unique”, η περιοδεία τους εξάλλου ήταν αφιερωμένη στην προώθηση του δίσκου αυτού.

Συνοψίζοντας το προχθεσινό ήταν ένα από τα live που για να βρεις κάτι να γκρινιάξεις θα πρέπει να ψάξεις πολύ. Τίμιο εισιτήριο, τήρηση χρονοδιαγράμματος, ήχος, διάθεση και απόδοση συγκροτημάτων, προσέλευση κοινού – όλα τέλεια. Και πάλι μπράβο στο Θωμά Βαλάση που το παλεύει αδιάκοπα και χωρίς να πτοείται. Ελπίζω η χθεσινή επιτυχία να οδηγήσει και σε άλλες διοργανώσεις σε πιο συχνή βάση.  

857total visits,12visits today