Master Boot Record – Virus.DOS

Virus.DOS by MASTER BOOT RECORD New Wave of Synthesized Heavy…

New Wave of Synthesized Heavy Metal – η επιστροφή…. μόλις 4 ½ μήνες από την παρουσίαση του “Direct Memory Access” ο Ιταλός Victor Love ξαναχτυπά με το ep “Virus.DOS”. Τα φωνητικά που είχαν ξενίσει αρκετούς στο προηγούμενο άλμπουμ έχουν εγκαταλειφθεί εδώ και θα ακούσετε αμιγώς μουσική. Ηλεκτρονική μουσική, βεβαίως-βεβαίως, αλλά άκρως ιδιαίτερη και ενδιαφέρουσα. Chipwave και horrorwave (80ς ηλεκτρονικοί ήχοι δλδ) μπλεγμένοι με thrash metal και πλήκτρα που παίζουν κλίμακες κλασσικής μουσικής, ως επί το πλείστον της μπαρόκ τεχνοτροπίας (ναι, καλά διαβάζετε – δεν είναι hoax). Η ανταπόκριση που βλέπω ότι συναντά η επικείμενη εμφάνιση των Perturbator στην Αθήνα αποδεικνύει ότι η νέα αυτή μουσική τάση έχει αρχίσει να αποκτά κοινό και στη χώρα μας. Νομίζω ότι οι MBR είναι μία από τις μπάντες που αξίζει να ανακαλύψετε, αν δεν το έχετε κάνει ήδη. Να πω και για την Blood Music (κυκλοφορίες της οποίας φιλοξενούμε πολύ συχνά τελευταία) ότι βλέπει πολύ μπροστά…

New Wave of Synthesized Heavy Metal – The Return… just 4 ½ months after the presentation of “Direct Memory Access”, Italian Victor Love is back with the ep “Virus.DOS”. The vocals that were introduced in the previous recording and received mixed feedback have been abandoned, so here you will only listen to music. Electronic music, to be exact – very individualistic and interesting… Chipwave and horrorwave (80s electronic sounds) tangled with thrash metal and keyboards playing classical music scales, mostly of Baroque style (no, this is no hoax). The high level of interest that the impending appearance of Perturbator in Athens seems to be attracting proves that this new musical genre has begun “building” an audience in our country too. I think MBR is one of the bands that is worth discovering, if you have not already done so. I’d also like to mention that Blood Music (whose releases we host very often lately) is a label with very broad horizons… 

fb page: https://www.facebook.com/masterbootrecordmusic/

Read more

King Buffalo – Longing To Be The Mountain

Longing To Be The Mountain by King Buffalo Δεύτερη κυκλοφορία…

Δεύτερη κυκλοφορία για την μπάντα μέσα στον ίδιο χρόνο (τον Ιανουάριο είχαμε φιλοξενήσει το e.p. “Repeater”). Δεν αποτελεί ιδιαίτερη έκπληξη το γεγονός ότι οι King Buffalo συνεχίζουν από εκεί που σταμάτησε η προηγούμενη δουλειά τους. Ατμοσφαιρικό, σχεδόν meditative, ψυχεδελικό rock με μεγάλα σε διάρκεια τραγούδια. Δεν μπορώ να σταματήσω να σκέφτομαι πόσο τα φωνητικά του Sean McVay θυμίζουν Kevin Moore – εδώ που τα λέμε γενικότερα υπάρχουν ομοιότητες στη μουσική των Buffalo με O.S.I..  Κάποια από τα κομμάτια οδηγούνται σε κορυφώσεις όπου την ένταση ανεβάζουν τα stonerικά riffs και τα fuzzy σόλο της κιθάρας. Δεν θα με ενοχλούσε καθόλου αν τα solo υπήρχαν σε μεγαλύτερο βαθμό (καθώς όπου υπάρχουν είναι φανταστικά), αλλά περί ορέξεως…. Τέλος, να αναφέρω ότι το “space” artwork  ταιριάζει πολύ με τη μουσική και είναι χάρμα οφθαλμών.  Οι Νεοϋορκέζοι συνεχίζουν να φτιάχνουν πολύ ωραία μουσική…

This is the second release for the band in the same year (in January we had presented the e.p. “Repeater”). It is not surprising that King Buffalo continues from where its previous work has ended. Atmospheric, almost meditative, psychedelic rock with lengthy songs… I cannot stop thinking how much Sean McVay’s vocals remind me of Kevin Moore – I’d say that one can probably find a lot of other similarities between Buffalo’s and O.S.I.’s music. Some of the tracks are peaking with intense “stonery” riffs and fuzzy guitar solos. I’d wish the use of guitar solos would be more extensive (as these few solos played in the album are amazing), but that’s just me… Finally, I’d like to mention that the “space” artwork is very much fitting with music and a treat for the eyes. The New Yorkers continue to deliver tasty music…

fb page: https://www.facebook.com/kingbuffaloband/
buy at : https://kingbuffalo.bigcartel.com/

Read more

Concerts Disconcerted (What makes a good gig?)

by Stelios Tigkas What makes a good gig? Here, we…
by Stelios Tigkas
What makes a good gig? Here, we have come to conclude that many of the qualities we appreciate at gigs are completely irrelevant to the music itself. Use the following innovative rate-a-gig questionnaire to find out what makes great gigs. Share this with your friends, go crazy!
For each “yes” answer, add 1 point: 
1. People
===
Own mood
***
* Am I uptempo for reasons unrelated to the gig?
* Am I celebrating something?
* Am I planning to get drunk and/or stoned?
* Is it Friday/Saturday/weekday before bank holiday?
* Do I look forward to a particular band?
* Do I look forward to meeting/seeing people?
* Are many friends joining?
Crowd
***
* Is the crowd having a good time?
* Is the crowd communicative?
* Are there more than 50 peeps attending?
* Any cool shirts?
* Any dancing?
* Is there a good mixture of boys and girls?
* Is there a good mixture of (sub)cultures?
2. Bands
===
* Are the bands communicative?
* Are the bands passionate?
* Are they having a good time?
* Do they actually know how to play?
* Is each set less than 40′?
* Are there more than two bands playing?
* Are the bands running on time?
* Is the gig international?
3. Venue
==
* Is the venue small? (less than 500 peeps)
* Is it a DIY space?
* Is it smoke free/properly ventilated?
* Are there LPs/cassettes/tees for sale?
* Does the beer cost 3 Euros tops in/near the venue?
* Is the beer cold?
* Is there a functional toilet?
* Is there a good hangout space outside the venue?
* Is it a cool neighbourhood?
* Is the venue easily reachable by public transport?
* Is the gig free/donation-based?
4. Sound: 
===
Way too many people will talk about the sound, usually bitching. How the sound was muffled, how you couldn’t hear the bass from this particular angle, how the drums were too high in the mix. 
We normally do not give two shits about the sound, except for two extreme cases: We’ll get in a trance if the sound is extremely good for whatever reason: crystal clear, suitably deafening, extremely dirty (in a way that’s matching the band’s style) or otherwise very noticeable and memorable. On the other extreme, there are a few gigs (maybe 1 out of 30) in which the sound is so completely rotten that hearing and appreciating the music becomes practically impossible. Therefore: 
* Is the sound absolutely incredible? [Add 10 points]
* Is the sound absolutely atrocious? [Subtract 10 points]
5. The gig itself
==
Finally, there’s something to be said about the show itself. Sometimes, the band on stage simply slays and this is the only thing that matters.
* Does the the band on stage simply slay? [Add 20 points]
Read more

Phrenelith – Ornamented Dead Eyes

Ornamented Dead Eyes by Phrenelith Ένα παρεάκι που αγαπά το…

Ένα παρεάκι που αγαπά το death metal φαίνεται πως έχει σχηματιστεί στη Δανία, δημιουργεί διαρκώς μπάντες (Hyperdontia, Phrenelith, Undergang, Taphos) και φροντίζει να μας δίνει «διαμαντάκια» ολοένα και πιο συχνά. Μετά, λοιπόν, τους Hyperdontia,τους οποίους φιλοξενήσαμε πριν ένα μήνα σειρά έχουν οι Phrenelith. Δύο μόλις κομμάτια θα ακούσετε εδώ, τα οποία θα μπορούσε να υποθέσει κάποιος ότι είναι leftovers του “Desolate Endscape”, αλλά νομίζω ότι αυτό θα πρέπει μάλλον να αποκλειστεί γιατί είναι ακόμη καλύτερα από ότι έχουμε ακούσει στο δίσκο αυτό (που κάθε άλλο παρά κακό ήταν). Πιστεύω, λοιπόν, ότι πρόκειται για μεταγενέστερες συνθέσεις που δείχνουν την περαιτέρω πρόοδο της μπάντας. Ατόφιο Αμερικάνικο, υποχθόνιο death metal με περίσσια επιθετικότητα και evilness. Δε γνωρίζω τη σκοπιμότητα της κυκλοφορίας – πιθανολογώ ότι θα μπορούσε να αποτελεί κάποιου είδους γέφυρα μεταξύ της προηγούμενης και της μελλοντικής κυκλοφορίας των Δανών. Το σίγουρο είναι ότι αν οι Phrenelith συνεχίζουν να ανεβάζουν το επίπεδό τους με τον ίδιο ρυθμό θα κάνουν μεγάλο κρότο στο επόμενο full length.

A group of friends that loves death metal seems to have been formed in Denmark, constantly creating bands (Hyperdontia, Phrenelith, Undergang, Taphos) and offering us small “gems” more and more often. After Hyperdontia, which we hosted a month ago, Phrenelith are now on. You will listen to just two tracks in this release, and one might guess that they are leftovers of “Desolate Endscape”. I think this should probably be ruled out because these songs are even better than what we have heard on that album (which was already pretty good). So, my guess is that they are later compositions that show the band’s further progress. This is pure American, malicious death metal with extreme aggression and evilness. I do not know what exactly was the purpose of this release – I guess it is meant to be some kind of bridge between the previous and the future release by the Danes. One thing is for sure, if Phrenelith continues to upper its game at the same rate it will make a huge fuss with the next full length.    

fb page: https://www.facebook.com/phrenelith/

Read more

The Exploding Eyes Orchestra – II

II by The Exploding Eyes Orchestra Ο Thomas Corpse, κιθαρίστας…

Ο Thomas Corpse, κιθαρίστας των Jess and the Ancient Ones έγραψε την μουσική για τους δίσκους “Ι” και “II” (δεν γνωρίζω πότε ακριβώς έγινε η σύνθεση) και τους ηχογράφησε το 2015 με τη συμμετοχή της Jess και σχεδόν όλης της main μπάντας του. Το πρώτο μέρος κυκλοφόρησε το 2012 και το δεύτερο πριν λίγες μέρες. Η μουσική των δύο δίσκων έχει πολλές διαφορές από εκείνη των Jess And The Ancient Ones. Από το 70ς Vintage Rock περνάμε σε πιο σύγχρονα μουσικά ακούσματα και σε ένα μεγάλο μουσικό φάσμα της ευρύτερης rock σκηνής της περιόδου από τα 80ς μέχρι και σήμερα. Το βασικό χαρακτηριστικό της μουσικής είναι η μελαγχολική διάθεση που βρίσκεται παρούσα ακόμα και στα uptempo κομμάτια, η γενικότερη ψυχεδελική διάθεση σε κάποια σημεία και η θαυμάσια φωνή της Jess που τα καταφέρνει θαυμάσια στις απαιτήσεις του δίσκου για αισθαντικότητα και μελωδικότητα. Γενικότερα, σε σχέση με το “I”, οι συνθέσεις δείχνουν μία διάθεση πειραματισμού, σαν να θέλει ο Thomas να χωρέσει τις πολυπληθείς επιρροές του σε ένα παράξενο μωσαϊκό. Δύσκολο εγχείρημα, αλλά για εμένα άκρως επιτυχές. Ο δίσκος σε πλημμυρίζει συναισθήματα, πότε νοσταλγικά, πότε μελαγχολικά, πότε μεθυστικά. Παραδοσιακός, αλλά και πολύ φρέσκος, ο δίσκος των The Exploding Eyes Orchestra είναι από τις καλύτερες πρόσφατες δημιουργίες της rock σκηνής.  

Thomas Corpse, guitarist of Jess and the Ancient Ones, wrote the music for the albums “I” and “II” (I do not know exactly when the songwriting took place) and recorded them in 2015 with the participation of Jess and almost all the members of his main band. The first part was released in 2012 and the second part a few days ago. The music of the two recordings has many differences to that of Jess and the Ancient Ones. From 70s Vintage Rock we now go to more contemporary music and a big range of influences from the broader rock scene from the 80’s until today. The main feature of the music here is the melancholic mood that is present even in the uptempo tracks, the psychedelic mood in various parts and Jess’ wonderful voice that perfectly meets the level of sensuality and melodiousness these songs demand. More generally, compared to “I”, the compositions in this new release lean more towards experimentation, as if Thomas wanted to fit his multiple influences into a strange “mosaic” of music. A difficult endeavor, but very successful imo… The album is overwhelming, with nostalgic, melancholic and intoxicating vibes flowing around. Traditional, but also very fresh, this album by The Exploding Eyes Orchestra is one of the best recent releases in the rock scene.

fb page: https://www.facebook.com/The-Exploding-Eyes-Orchestra-1375153479399278/
buy at: https://www.recordshopx.com/artist/exploding_eyes_orchestra/

Read more

Windhand – Eternal Return

Eternal Return by Windhand Οι  Windhand είναι μία περίπτωση μπάντας…

Οι  Windhand είναι μία περίπτωση μπάντας που αρκετοί την λατρεύουν και άλλοι τόσοι την θεωρούν τέρμα βαρετή. Ήδη με το “Grief’s Infernal Flower” οι Αμερικανοί είχαν αρχίσει να μπολιάζουν λιγάκι την αργόσυρτη, καταθλιπτική μουσική των πρώιμων δίσκων τους με αχτίδες φωτός και μία νότα αισιοδοξίας. Η στροφή αυτή συνεχίζεται και στο “Eternal Return”. Οι συνθέσεις είναι πιο uptempo (με εξαίρεση τα “Eyeshine” και “Feather”), υπάρχουν catchy ρεφρέν και η φωνή της Dorthia  πιο μελωδική και αιθέρια από ποτέ. Θα έλεγα ότι σε κάποια σημεία έχει μία σχεδόν shoegaze χροιά. Επιπλέον, μέχρι και blues επιρροές (“Pilgrim’s Rest”, “Feather”) θα ακούσετε εδώ. Όπως καταλαβαίνετε, λοιπόν, πλέον είναι πολυσύνθετοι και όχι μονολιθικοί όπως παλιά… Αυτό που δεν έχει αλλάξει ποτέ και καθόλου είναι ο ήχος τους και ο τρόπος που συνθέτουν τα riff της κιθάρας. Είμαι πεπεισμένος ότι με το “Eternal Return” θα αποκτήσουν καινούριους fans – θα ήθελα να πιστεύω ότι δε θα χάσουν τους παλιούς, καθώς, αν και έχουν ρίξει μπόλικο νερό στο κρασί τους, εξακολουθούν να γράφουν θαυμάσια μουσική.

Windhand is a case of a band that many adore and others think they are quite boring. With “Grief’s Infernal Flower” the band had already begun to graft rays of light and a touch of optimism contrary to the slow-burning, depressing music of their early albums. This shift continues in “Eternal Return”. The songs are more uptempo (with the exception of “Eyeshine” and “Feather”), there are catchy choruses and Dorthia’s voice is more melodic and ethereal than ever. I would say that in some places it has an almost shoegaze-like tone. In addition, one will even listen to blues influences in this recording (“Pilgrim’s Rest”, “Feather”). As you understand, the Americans are quite complex and diverse and not as monolithic as they used to be… Still, their sound and the way they produce the guitar riffs remains the same as always. I am convinced that Windhand will gain new followers with “Eternal Return” – I would like to believe that the older ones will not turn their backs to them, since, although they have somewhat altered their style, they still write wonderful music.

fb page: https://www.facebook.com/WindhandVA/

Read more

24543total visits,33visits today