Gold – Why Aren’t You Laughing?

Την τέταρτη δισκογραφική δουλειά των Ολλανδών Gold θα φιλοξενήσουμε σήμερα.…

Την τέταρτη δισκογραφική δουλειά των Ολλανδών Gold θα φιλοξενήσουμε σήμερα. Στο “Why Aren’t You Laughing?” οι Gold συνεχίζουν να συνθέτουν κομμάτια που κινούνται ανάμεσα στον post/punk και dark/gothic rock χώρο. Η ευαίσθητη/μελαγχολική φωνή της Milena Eva είναι κομβική για την μουσική της μπάντας. Οι κιθάρες επενδύουν πολύ πάνω στους tremolo-based ήχους. Ο ήχος είναι πιο ογκώδης και καλογυαλισμένος από τις περισσότερες post/punk κυκλοφορίες, χωρίς να υπονοώ ότι αυτό είναι μειονέκτημα. Νομίζω ότι αξίζει να τους ανακαλύψετε…

We will present the fourth studio work of the Dutch band Gold today. In “Why Aren’t You Laughing?” Gold continues to compose music that can be described as somewhere between post/punk and dark/gothic rock. Milena Eva’s sensitive/melancholic voice is a milestone to the band’s music. Guitars invest heavily on tremolo-based sounds. The sound has more volume and is more polished than most post/punk releases, without implying this is a disadvantage. I think it’s worth discovering this band… 

bc page: https://thebandgold.bandcamp.com/album/why-arent-you-laughing

fb page: https://www.facebook.com/thebandGOLD/

Read more

Portrayal of Guilt – Suffering is a Gift

Από το Austin του Τέξας μας έρχεται ετούτη η κυκλοφορία.…

Από το Austin του Τέξας μας έρχεται ετούτη η κυκλοφορία. Η προηγούμενη κυκλοφορία της μπάντας  “Let Pain Be Your Guide” μου άρεσε, αλλά δεν με είχε ενθουσιάσει κιόλας. Εδώ μπορώ να πω ότι η ποιότητα της δουλείας μου μοιάζει πιο σημαντική. Η μπάντα εγκαταλείπει μερικώς τις sludge και screamo επιρροές της και στρέφεται σε μεγάλο βαθμό σε πιο βίαια powerviolence και blackened crust ξεσπάσματα που ενισχύονται από την totally blackened χροιά του τραγουδιστή τους Matt King. Ειδική μνεία χρειάζεται για το ξέφρενο παίξιμό στα τύμπανα από τον James Beveridge. Μοναδικό μειονέκτημα που μπορώ να βρω είναι η μικρή διάρκειά του e.p. – τα 10 λεπτά δεν αρκούν για να σε χορτάσουν. Αναμένω το επόμενο (ελπίζω) full-length να έχει την ίδια ορμή…  

From Austin, Texas comes this release. I liked the previous album by the band “Let Pain Be Your Guide”, but I can’t claim that I was blown away by it. Here, I can say that the quality of the work seems to me more significant. The band abandons partially its sludge and screamo influences and focuses heavily on more violent powerviolence and blackened crust outbursts, reinforced by the totally blackened tone of their vocalist Matt King. I need to make a special mention for the superb drum playing by James Beveridge. The only downside I can find is the short duration of the e.p. – those 10 minutes are not enough to satisfy you. I expect that the next (hopefully) full-length will be as furious…

bc page: https://portrayalofguilt.com/?fbclid=IwAR2Qy_FthLJldUcMAIaocnm841Iz1U-eWDLfSxVeVP8_oqsD8sl7Jhm72yQ

fb page: https://www.facebook.com/portrayalofguilt/

Read more

Tropical Fuck Storm – Braindrops

Braindrops by Tropical Fuck Storm Ένα χρόνο και κάτι μήνες…

Ένα χρόνο και κάτι μήνες μετά το “A Laughing Death in Meatspace” οι Αυστραλοί TFS κυκλοφορούν το “Braindrops”. Μουσικά δεν έχουμε καμία αλλαγή, οι TFS συνεχίζουν να επενδύουν στο ίδιο ιδιόμορφο στυλ τους – και γιατί όχι, εξάλλου, από τη στιγμή που τους καθιστά μοναδικούς ηχητικά; Ξεκούρδιστες κιθάρες, περίεργες αρμονίες, ισότιμα μοιρασμένα φωνητικά ανάμεσα στον Lilliard και την Kitschin, εμπνευσμένα άναρχος τρόπος δόμησης των κομματιών, έντονα μελαγχολική διάθεση που εκδηλώνεται άμεσα ή υποβόσκει και γλαφυροί στίχοι. Σε ότι αφορά τους στίχους, η ιστορία που ξεδιπλώνεται στο “Maria62” και “Maria63” με άγγιξε ιδιαίτερα. Η μπάντα περιοδεύει πολύ, διασκεδάζει και γράφει μουσική. Αυτό βγαίνει ξεκάθαρα και στο “Braindrops”. Θα ήθελα να τους δω ζωντανά κάποια στιγμή…

One year and a few months after the release of “A Laughing Death in Meatspace”, Australian band TFS releases “Braindrops”. There are no changes in the band’s music, TFS continue to invest in their own peculiar style – and why not, after all, having such a unique sound? Out of tune guitars, weird harmonies, evenly split vocals between Lilliard and Kitschin, inspired anarchic songwriting, intensely melancholic mood that is manifested directly or lurks under the surface and vivid lyrics. In terms of lyrics, the story unfolding in “Maria62” and “Maria63” touched me. The band tours a lot, has fun and writes music. This is clearly evident in “Braindrops”. I’d like to see them play live sometime in the future…   

fb page: https://www.facebook.com/tropicalfstorm/

buy vinyl: https://flightlessrecords.com/collections/Tropical-Fuck-Storm

Read more

Bobby Krlic – Midsommar

Ο Βρετανός Bobby Krlic μέχρι πρότινος κυκλοφορούσε μουσική με το…

Ο Βρετανός Bobby Krlic μέχρι πρότινος κυκλοφορούσε μουσική με το όνομα The Haxan Cloak. Έχει κυκλοφορήσει προσωπικού δίσκους, με πιο γνωστό το “Excavation”. Επίσης έχει συνεργαστεί με μουσικούς όπως οι Atticus Ross, Bjork, The Body ως παραγωγός ή προγραμματιστής. Νομίζω ότι με το “Midsommar” κάνει ένα αρκετά μεγάλο βήμα προς τα εμπρός. Σίγουρα καθιερώνεται ως ένας ικανότατος συνθέτης film score, ενώ ταυτόχρονα και μουσικά σπρώχνει τα όριά του αρκετά πιο μακριά. Οι μέχρι τούδε αναζητήσεις του ήταν εστιασμένες σχεδόν αποκλειστικά σε drone/ambient/noise πλατφόρμες. Εδώ, ενώ σίγουρα υπάρχει ένα υπόβαθρο πάνω στους προαναφερόμενους ηλεκτρονικούς ήχους, η χρήση φυσικών οργάνων, και δη κλασσικών έγχορδων, είναι καταλυτική. Ο συνδυασμός φυσικών και ηλεκτρονικών ήχων είναι απίστευτα αρμονικός και επιτυχημένος, η δε ατμόσφαιρα που επιτυγχάνεται με την αρμονική συνύπαρξη των δύο αυτών κόσμων δημιουργεί μία ατμόσφαιρα που μπορεί να περιγραφεί με μία λέξη: εφιαλτική. Τα δε αποσπάσματα και samples από την ταινία ενισχύουν το ανατριχιαστικό πνεύμα της ηχογράφησης. Δεν έχω παρακολουθήσει την ταινία του Ari Aster, αλλά κρίνοντας από το σκοτεινό και νοσηρό ύφος του “Hereditary” και την παγανιστική / αποκρυφιστική θεματολογία του “Midsommar” οδηγούμαι στο συμπέρασμα ότι η μουσική του Bobby Krlic διαδραματίζει ουσιαστικό ρόλο στη διαφαινόμενη καλλιτεχνική επιτυχία της ταινίας. Το soundtrack του “Midsommar” συνδυάζει δύο τάσεις που έχουμε ασχοληθεί αρκετά στο blog –  της ηλεκτρονικής μουσικής και της νεοκλασσικής / chamber μουσικής. Φυσικά, δεν είναι η πρώτη φορά που γίνεται αυτή η μίξη και, αδιαμφισβήτητα όχι η τελευταία, ο Bobby Krlic πάντως έχει συνθέσει, ενορχηστρώσει και δομήσει πάνω στην ταινία ένα θαυμάσιο film score.

Brit Bobby Krlic was until recently releasing music by the name The Haxan Cloak. He has released personal albums, with “Excavation” being the most prominent. He has also worked with musicians such as Atticus Ross, Bjork, The Body as a producer or programmer. I think with “Midsommar” he accomplishes a pretty big step forward. This will definitely establish him as a capable film score composer, while at the same time, in terms of music, he is pushing his limits far beyond. Until this release he has focused almost exclusively on drone / ambient / noise platforms. Here, while there is certainly a background with the aforementioned electronic sounds, the use of natural instruments, classical string instruments to be exact, is catalytic. The combination of natural and electronic sounds is incredibly harmonious and successful, and the atmosphere created by the naturalistic coexistence of these two worlds creates an atmosphere that can be described in one word: nightmarish. Excerpts and samples from the film reinforce the creepy spirit of the recording. I haven’t watched Ari Aster’s film, but judging by the dark and morbid style of “Hereditary” and the pagan / occult themes of “Midsommar”, I conclude that Bobby Krlic’s music plays an essential role in the film’s emerging artistic success. The soundtrack of “Midsommar” combines two trends that we have dealt with a lot in the blog – electronic music and neoclassical / chamber music. Of course, this is not the first time this mix has been made and certainly not the last, nevertheless Bobby Krlic has composed, orchestrated and implemented on the movie a wonderful film score.  

fb page: https://www.facebook.com/thehaxancloak/

Read more

Eternal Storm – Come the Tide

Come The Tide (Death Metal) by ETERNAL STORM (Spain) Δεν…

Δεν περίμενα πολλά πράγματα από τους Eternal Storm. Γενικά, δεν περιμένω πολλά πράγματα από το μελωδικό death metal. Φταίω εγώ που έχω ψιλοβαρεθεί το είδος (που κάποτε το έλιωνα μέρα-νύχτα), φταίει η ποιότητα των κυκλοφοριών; Πιθανόν και τα δύο. Το “Come the Tide” ξεκινάει με τα “Through the Wall of Light Pt. I & II” και εγώ σκέφτομαι δύο πράγματα: «αυτοί εδώ οι Ισπανοί ξέρουν τι κάνουν» και «δεν μπορεί, κάποια στιγμή ο δίσκος θα κάνει κοιλιά»… Έλα, όμως που δεν κάνει…. Και μιλάμε για δίσκο πάνω από μία ώρα. Οι Eternal Storm ξέρουν να χτίζουν τα κομμάτια τους με υπομονή, έχουν ισορροπία ανάμεσα στις μελωδικές και επιθετικές στιγμές τους , έχουν θαυμάσιες ενορχηστρώσεις, έχουν πολλές ιδέες που δεν σε αφήνουν να βαρεθείς ούτε στιγμή (όπως η χρήση σαξόφωνου ή τα blues σημεία), έχουν extreme φωνητικά που εντυπωσιάζουν με τον όγκο και τη χροιά, έχουν κάποια απολύτως πετυχημένα black ξεσπάσματα. Και το βασικότερο όλων – οτιδήποτε κάνουν, οποιαδήποτε αλλαγή ρυθμού, οποιαδήποτε διαδοχή από μελωδία σε έκρηξη γίνεται με απόλυτα φυσικό τρόπο. Τίποτα δεν μοιάζει παράταιρο ή ασύνδετο… Η μουσική τους θα έλεγα ότι βασίζεται στο σκανδιναβικό μελωδικό μοντέλο, αλλά βλέπω και κάποια ίχνη από Be’lakor. Για μένα, βασικά, το “Come the Tide” είναι ότι καλύτερο έχω ακούσει μετά το “Stone’s Reach” των Αυστραλών (για να σας προλάβω, δεν ήμουν ποτέ μεγάλος φαν των Insomnium – αν και τους σέβομαι απόλυτα για τη συνέπειά τους). Σίγουρα πρόκειται για έναν από τους καλύτερους metal δίσκους της χρονιάς…

I didn’t expect much from Eternal Storm. Overall, I don’t expect much from melodic death metal. Do I blame myself for having been tired of the genre (I used to spend the day and night spinning melodic death albums) do I blame the quality of the releases? Probably both… “Come the Tide” begins with “Through the Wall of Light Pt. I & II” and I think to myself two things: “these Spaniards know what they are doing here” and “ it can’t be, at some point the album will start winding down”… But it didn’t…. And we’re talking about a recording over an hour long. Eternal Storm know how to build their songs with patience, have a tight balance between their melodic and aggressive moments, have wonderful orchestrations, have a lot of ideas that don’t allow you to become bored for a second (such as using saxophone or playing blues themes), have extreme vocals that impress with their volume and tone, they have some very fitting black metal outbursts. And most of all – whatever they do, any change of pace, any burst of rage or any melody sequence is binds perfectly and naturally. Nothing sounds out of place… One could say that the band’s music is close to the Scandinavian melodic model, but I also see some traces of Be’lakor. For me, basically, “Come the Tide” is the best thing I’ve heard since the Australian’s “Stone’s Reach” (I know what some of you are thinking so… I was never a big fan of Insomnium – though I totally respect their consistency). “Come the Tide” is definitely one of the best metal records of the year…

fb page: https://www.facebook.com/eternalstormofficial/

Read more