Superfjord – All Will Be Golden

All Will Be Golden by Superfjord Έχω αρχίσει να πιστεύω…

Έχω αρχίσει να πιστεύω ότι στη Svart Records υπάρχει κάποια «αδελφή ψυχή» που υπογράφει μπάντες και κυκλοφορεί μουσική! Δε μπορώ να εξηγήσω αλλιώς το γεγονός ότι αυτή είναι η τρίτη κυκλοφορία της δισκογραφικής που ανεβάζω μέσα σε 10 μέρες. Οι Superfjord, λοιπόν, είναι ένα σεξτέτο από τη Φινλανδία και η μουσική τους κινείται στο χώρο του progressive/psychedelic rock. Το γεγονός ότι σχεδόν όλοι είναι πολυοργανίστες δίνει το περιθώριο στην μπάντα να δημιουργεί τραγούδια με πολύ βάθος και πολυεπίπεδες μουσικές διαστρωματώσεις. Τα ψυχεδελικά πλήκτρα, τα σημεία με το σαξόφωνο, το πολυποίκιλο percussion που συνοδεύει τις συνθέσεις είναι μερικά από τα χαρακτηριστικά  της ποικιλομορφίας των Φιλανδών. Τα δε standard όργανα της ροκ μουσικής (μπάσο, κιθάρα, τύμπανα) έχουν τον ήχο και την υφή των κλασσικών prog/psych μπαντών (late 70s – early 80s), θυμίζοντας σχήματα όπως οι Camel ή οι King Crimson.  Οι συνθέσεις χωρίζονται σε δύο κατηγορίες, Τα πρώτα 4 κομμάτια βρίσκονται στο χώρο του κλασσικού prog/psych rock, όπως είπαμε, ενώ τα δύο τελευταία διαφέρουν αρκετά, έχοντας έντονες ethnic επιρροές, το μεν “Parvati Valley” από ινδική μουσική και το “Rainha da Floresta” από λατινοαμερικάνικη. Το μόνο που με προβλημάτισε κάπως είναι τα φωνητικά. Είναι κατανοητό ότι οι μπάντες που έχουν επηρεάσει τους Superfjord στηρίζονται σε «γήινες», χαμηλού εύρους φωνές – εδώ όμως νομίζω ότι η έλλειψη μελωδικότητας υπερβαίνει τα δέοντα. Αξίζουν το χρόνο σας – νομίζω ότι και οι ζωντανές εμφανίσεις τους θα αποτελούν ξεχωριστή εμπειρία.

 

I am starting to think that in Svart Records there is a “soul-mate” who signs bands and releases music! I cannot otherwise explain the fact that this is the third release of the record label that I present within 10 days. Superfjord, therefore, is a sextet from Finland and the music they play is progressive/psychedelic rock. The fact that almost every bandmember is a multi-organist offers the band the chance to create songs with profound and multi-layered music. The psychedelic keys, the saxophone parts, the varied percussion that accompanies the compositions are some of the characteristics of the diversity produced in the Finn’s music. The standard instruments of rock music (bass, guitar, drums) have the sound and texture of the classic prog/psych bands (late 70s – early 80s), bringing in mind Camel and King Crimson, mostly. The songs are divided into two categories. The first 4 are in the classical prog/psych rock area, as mentioned before, while the last two are somewhat different, with strong ethnic influences, “Parvati Valley” by Indian music and “Rainha da Floresta” by Latin American. The only thing that somewhat troubled me is the vocal part. It is understandable that the bands that have influenced Superfjord are based on “earthly”, low-range voices – but here I think that the lack of melodiousness is just over the top. This recording deserves your attention – I think their live appearances will also be a special experience.

fb page: https://www.facebook.com/superfjord/

Read more

Mass Infection – Shadows Became Flesh

Shadows Became Flesh by MASS INFECTION 4ο άλμπουμ για τη…

4ο άλμπουμ για τη μπάντα από τη Λιβαδειά. Κάθε δίσκος τους δείχνει να αποτελεί ένα μικρό μεν, αλλά σταθερό βήμα προς τα εμπρός, τόσο τεχνικά όσο και συνθετικά. Κάθε νέα τους δουλειά μοιάζει με μία βελτιωμένη ανασύνθεση της προηγούμενης. Η δομή και η φιλοσοφία των κομματιών τους είναι σχεδόν η ίδια πάντοτε. Το “Shadows Became Flesh” θυμίζει σε μεγάλο βαθμό Hate Eternal. Οι Mass Infection δείχνουν την ίδια ανυποχώρητη μανία και επιμονή στην τεχνική βαρβαρότητα με τους Αμερικάνους. Οι συνθέσεις είναι ταχύτατες, ανελέητες και ζέχνουν επιθετικότητα, ο δε Γιώργος Στουρνάρας είναι μία ασταμάτητη «ριφομηχανή». Η παραγωγή εδώ μου άρεσε πολύ περισσότερο από τις προηγούμενες δουλειές της μπάντας (και του Infected Studio εν γένει), στις οποίες ο ήχος χωρίς να είναι κακός, κατά τη γνώμη μου χώλαινε σε βάθος και όγκο και μείωνε τη δυναμική των συνθέσεων. Εξ ου και η πλάκα που είχα πάθει και τις δύο φορές που είδα ζωντανά τους Mass Infection. Το υλικό έμοιαζε πολύ πιο heavy παιγμένο ζωντανά. Και το artwork, όμως, ξεφεύγει από την ανέμπνευστη πεπατημένη των προηγούμενων δουλειών και δίνει μία φρέσκια πνοή οπτικά. Αν σας θυμίζει κάτι, πρόκειται για δουλειά του Μάξιμου Μανώλη, ο οποίος έχει δημιουργήσει και τα εξώφυλλα της νέας δουλειάς των Rotting Christ (η ομοιότητα τεχνοτροπίας είναι εμφανής). Εν κατακλείδι, θεωρώ πως το “Shadows Became Flesh” αποτελεί την πιο “all around” ποιοτική κυκλοφορία των Mass Infection και θεωρώ ότι θα τους καταστήσει περαιτέρω αναγνωρίσιμους εκτός συνόρων.  

This is the 4th album for the band from Livadia. Each new record shows takes them a small but firm step forward, both technically and synthetically. Every new job looks like an improved reconstitution of the previous one. The structure and philosophy of their tracks is almost always the same. “Shadows Became Flesh” is reminiscent of Hate Eternal. Mass Infection shows the same unyielding fury and insistence on technical barbarity with the Americans. The compositions are fast, merciless and aggressive, and George Stournaras is an unstoppable “riff-machine”. I liked the production on this Lp much more than the previous ones by the band (and Infected Studio in general), in which the sound was not bad, however, in my opinion, it was lacking depth and volume and weakening the dynamic of the compositions. Hence the “shock” I felt both times I saw Mass Infection live. The material sounded so much heavier when played live… And the artwork, however, escapes from the uninspired mannerism displayed on the previous works and offers a fresh breath visually. If it reminds you of something, it is a work of Maximos Manolis, who has created the covers of the new Rotting Christ album (the similarity of style is crystal clear). In conclusion, I think that “Shadows Became Flesh” is the most “all around” quality Mass Infection release and I think it will make the band more recognizable abroad.

fb page: https://www.facebook.com/Mass-Infection-129646357120635/

buy at: https://massinfection.net/store/

Read more

Convulsing – Grievous

Grievous by Convulsing Το γεγονός ότι το “Errata” δε με…

Το γεγονός ότι το “Errata” δε με είχε ενθουσιάσει (μάλλον αποτελούσα τη μειοψηφία σε αυτό) με απέτρεψε από το να ακούσω νωρίτερα το “Grievous”. Ετοιμάζοντας μία λίστα από ενδιαφέρουσες κυκλοφορίες που διέφυγαν της προσοχής μας μέσα στη χρονιά άκουσα και το νέο πόνημα του Αυστραλού  Brendan Sloan. Και αποφάσισα να το παρουσιάσω αυτόνομα και όχι σε λίστα. Πολύ καλύτερο και ισορροπημένο κατά τη γνώμη μου, ισορροπεί ανάμεσα στο death, το black και το doom (με το death να κερδίζει στα σημεία), αλλά και ανάμεσα στην επιθετικότητα και τη μελαγχολία. Ναι, δεν πρόκειται για παραδρομή των δαχτύλων κατά τη δακτυλογράφηση – ο δίσκος μου άφησε μία υποδόρια αίσθηση απελπισίας, κενού και μελαγχολίας που όμως κάθε άλλο παρά ανεπιθύμητη ήταν. Ένα αίσθημα υπερφυσικού δέους, όσο τραβηγμένο κι αν ακούγεται αυτό… Η ονοματοδοσία, τελικά, του άλμπουμ μόνο τυχαία δεν ήταν. Μουσικά, η σχέση της μπάντας με τους «κοντοχωριανούς» Ulcerate  υπάρχει, απλά οι Convulsing δεν το τραβάνε στα άκρα με τη δυσαρμονία και την πολυπλοκότητα των ρυθμών. Μερικές τελευταίες λεπτομέρειες που συνεισφέρουν στην θετικότατη αποτίμηση του δίσκου: η πολύ καλή τεχνική κατάρτιση που επιδεικνύει σε όλα τα όργανα ο Brendan Sloan (εμείς που δεν καταφέραμε ποτέ να παίξουμε ποτέ ούτε ένα όργανο αντιμετωπίζουμε τους πολυοργανίστες σχεδόν σαν «υπερφυσικά» όντα, χαχα!), η θαυμάσια παραγωγή και το (προσωπική γνώμη – δεν άρεσε σε μεγάλη μερίδα) δυνατό εξώφυλλο. Μοναδικό μελανό σημείο του δίσκου αποτελεί η αδιάφορη διασκευή στο “Sleep of No Dreaming” των Porcupine Tree, αλλά ο δίσκος είχε “γράψει” ήδη 40 λεπτά καταπληκτικής μουσικής, όποτε “no harm done” (στο bc player δεν υπάρχει ούτως ή άλλως)…

The fact that I didn’t really get excited with “Errata” (I’m probably the minority in this) prevented me from listening to “Grievous” earlier. Preparing a list of interesting releases that have escaped our attention during the year I gave a spin at Australian Brendan Sloan’s new work. And I was so hooked that I decided to present it separately and not on a list. Much better and balanced than its predecessor, in my opinion, “Grievous” balances firmly between death, black and doom music (with the death-ish hints dominating), but also between aggression and melancholy. Yes, it is not a typing error – the album triggered a subcutaneous sense of despair, emptiness and melancholy that was all but undesirable. A feeling of supernatural awe I’d say, no matter how weird that sounds… So, I guess that the name of the album was not random at all. When it comes to the music itself, the relationship with the “neighbors” Ulcerate is evident, though Convulsing does not go all the way with the dissonance and complexity of the rhythms. Some of the last details that contribute to the very positive evaluation of the album are: the very good technical skill that Brendan Sloan showcases in all the instruments (we, who never managed to play even one instrument in our lives, we view at multiorganists almost as “supernatural” beings, haha!), the wonderful production and the (personal opinion – some do not agree) solid cover. The unique black spot on the album is the weak adaptation of Porcupine Tree’s “Sleep of No Dreaming”, however the album had already offered us 40 minutes of amazing music, so “no harm done” (it’s not featured on the bc player anyway)…  

fb page: https://www.facebook.com/convulsing/

Read more

Antimatter – Black Market Enlightenment

Black Market Enlightenment by Antimatter Συνεπέστατος δισκογραφικά, ο Μick Moss…

Συνεπέστατος δισκογραφικά, ο Μick Moss επιστρέφει τρία χρόνια μετά το “The Judas Table”, με την ίδια συνταγή που χαρακτηρίζει σχεδόν το σύνολο της δισκογραφίας των Antimatter. Ατμοσφαιρικό/gothic metal, alternative rock και ηλεκτρονικά στοιχεία δηλαδή… Ένα νέο (και πολύ ταιριαστό στοιχείο) είναι η εισαγωγή διαφόρων πνευστών, όπως σαξόφωνο και φλάουτο σε κάποια από τα κομμάτια. Η γνωστή μελαγχολία είναι φυσικά παρούσα, όπως σε όλη τη μουσική που έχει φτιάξει ποτέ ο Mick, ενώ οι (ενίοτε τολμηροί εκφραστικά) στίχοι συμβαδίζουν άψογα με τη μουσική, εκτυλίσσοντας με γλαφυρότητα τα ερωτικά, υπαρξιακά ή ακόμη και κοινωνικά θέματά τους. Πάρτε ένα δείγμα από την κομματάρα “Wish I Was Here”:

All in all I don’t know what to believe
But I told my friends I’m not sure if they’re real
And I’m peering in mirrors for proof that I’m here

Half in, half out of this broken machine
Sick to the bone with some spectral discease
Came back from the void with the void still in me

Oh, how I wish I was here

Τα φωνητικά δεν έχουν αλλοιωθεί από τον πανδαμάτορα χρόνο και εξακολουθούν να βγάζουν ατόφιο συναίσθημα πόνου, θλίψης, μελαγχολίας, αλλά και ελπίδας ενίοτε… Αυτό που απογειώνει όμως το δίσκο είναι η δύναμη των συνθέσεων. Δεν υπάρχει κανένα filler εδώ. Όλα τα κομμάτια βρίσκονται σε υψηλότατο επίπεδο. Ως εκ τούτου θεωρώ πως το “Black Market Enlightenment” είναι ο καλύτερος δίσκος των Antimatter από το “Leaving Eden” του 2007.

With his usual consistency in bringing on new records, Mick Moss returns three years after “The Judas Table”, with the same recipe that features almost all of Antimatter’s discography: Atmospheric/gothic metal, alternative rock and electronic elements… A new (and very fitting element) is the introduction of wind instruments, such as saxophone and flute in some of the tracks. The band’s standard melancholy is -as anticipated- present, as in all the music Mick has ever made, while the (sometimes boldly expressed) lyrics fit perfectly with the music, vividly deploying their erotic, existential or even social themes. Here’s a sample from the amazing song “Wish I Was Here”:

All in all I don’t know what to believe
But I told my friends I’m not sure if they’re real
And I’m peering in mirrors for proof that I’m here

Half in, half out of this broken machine
Sick to the bone with some spectral discease
Came back from the void with the void still in me

Oh, how I wish I was here

The vocals are still gorgeous, and they still bring out emotions of pain, sadness, melancholy, and hope sometimes. Still, the strongest aspect of the record is the quality of the songwriting. There is no filler here. All tracks are at the highest level. So I think that “Black Market Enlightenment” is the best album Antimatter has recorded since “Leaving Eden” in 2007.

fb page: https://www.facebook.com/antimatteronline/Alte

band page: http://www.antimatteronline.com/?fbclid=IwAR1BqmhWcLrsFYyvtjINgKH510X0ztDcGuBD4y6Wm-3HNVdcggHYeiifP0g

buy at: https://antimatter.bigcartel.com/

Read more

New Light Choir – Torchlight

Torchlight by New Light Choir Οι New Light Choir είναι…

Οι New Light Choir είναι ένα ντουέτο από την Νότια Καρολίνα και αποτελείται από τους John Niffenegger και Chris Dalton και με το “Torchlight” μας δίνουν τον τρίτο δίσκο τους. Η μουσική τους είναι ένα πολύ ενδιαφέρον “πάντρεμα” proto metal με black. Είναι και αυτή μία τάση από τις πολλές που εμφανίζονται μέχρι σήμερα, με τη διαφορά ότι σε αντίθεση με μπάντες όπως οι Slaegt, οι NLC δεν επενδύουν καθόλου στα black φωνητικά. Πιο συγκεκριμένα, η μουσική είναι ένα μείγμα NWOBHM και black (θα έλεγα ότι οι Primordial είναι μία από τις βασικές επιρροές της μπάντας). Τα φωνητικά είναι βγαλμένα από τη χρυσή αποχή του NWOBHM, δένουν απόλυτα με τη μουσική , δημιουργούν δυνατά refrain, αλλά στερούνται όγκου και δύναμης – για μένα αποτελούν ξεκάθαρα την αχίλλειο πτέρνα του δίσκου. Βέβαια, το γεγονός ότι ποτέ δεν μου άρεσαν αυτού του είδους τα φωνητικά με καθιστά ξεκάθαρα μη αντικειμενικό κριτή – οπότε εικάζω ότι κάποιοι από εσάς μπορεί και να τα λατρέψουν! Γενικά υπάρχει ένα επικό υπόβαθρο σε όλη τη μουσική, το οποίο  εκδηλώνεται  αρκετά διακριτικά. Οι NLC δε δείχνουν αποφασισμένοι να επεκταθούν περισσότερο προς αυτή την κατεύθυνση. Οι στίχοι κινούνται σε θεματολογία του κλασσικού και επικού  heavy. Πολεμιστές, μυθικά βασίλεια, μαγεία κ.ο.κ. Παραθέτω δύο αποσπάσματα από τα κομμάτια “Adamantine” και “Stardust and Torchlight”:

Once a liquid, now composed,
Once on fire, now I glow.
Heavy Metal,
Ohhhh… 

Full moon is rising, gunmetal gray the sky; 
Blackest rider, hoofs are razing, rend asunder night.
Between the space beyond our worlds, the day erupts from dark.
Midnight dancer, you’re the answer, summon forth the dawn
And bring the light.
 

Θα κλείσω γράφοντας πως το θαυμάσιο εξώφυλλο είναι πίνακας του Thomas Moran, με τίτλο “Fiercely the red sun descending/Burned his way along the heavens”.

New Light Choir is a duet from South Carolina,which consists of John Niffenegger and Chris Dalton. With “Torchlight” they offer us their third album. Their music is a quite interesting “marriage” of proto metal and black metal. This mixture is somewhat a trend the last few years, one of the many trends in heavy music that keep emerging, except that, unlike bands like Slaegt, NLC does not invest in black vocals at all. In particular, the band’s music is a mixture of NWOBHM and black (I would say that Primordial is one of the band’s core influences). The vocals come straight from NWOBHM’s golden era, they blend perfectly with music, create strong refrains, but lack the volume and power necessary – they are clearly imo the weakest part of the album. Of course, the fact that I never liked this kind of vocals renders me clearly a non-objective judge – so I guess some of you might as well love those vocals! Generally there is an epic background in all music, which is quite distinctive. NLC do not seem determined to expand further in this direction. The lyrics move on subjects of classical and epic heavy. Warriors, mythical kingdoms, magic, and so on… I quote two excerpts from the songs “Adamantine” and “Stardust and Torchlight”:

Once a liquid, now composed,
Once on fire, now I glow.
Heavy Metal,
Ohhhh… 

Full moon is rising, gunmetal gray the sky; 
Blackest rider, hoofs are razing, rend asunder night.
Between the space beyond our worlds, the day erupts from dark.
Midnight dancer, you’re the answer, summon forth the dawn
And bring the light.
 

I will close by writing that the wonderful cover is a painting of Thomas Moran, titled “Fiercely the red sun descending”.

fb page: https://www.facebook.com/newlightchoir/

Read more

Vanishing Kids – Heavy Dreamer

Heavy Dreamer by Vanishing Kids Οι Vanishing Kids είναι μία…

Οι Vanishing Kids είναι μία αρκετά παλιά μπάντα, καθώς δημιουργήθηκε το 2000 και έχει κυκλοφορήσει τέσσερα full length πριν το “Heavy Dreamer”. Ωστόσο δεν τους είχα ακούσει ούτε ως καν ως όνομα. Τσεκάροντας παλιότερη μουσική τους διαπίστωσα ότι ουσιαστικά επρόκειτο για μία indie rock μπάντα. Στη νέα τους δουλειά, όμως, αποφάσισαν να κάνουν μία στροφή σε πιο heavy δρόμους, κρατώντας παράλληλα κάποια στοιχεία από το παρελθόν τους – ένα μπόλιασμα που έκανε τη μουσική τους αρκετά ενδιαφέρουσα. Οι κιθάρες, λοιπόν, εδώ παίζουν ως επί το πλείστον doom ρυθμούς -με κάποια hard rock/blues περάσματα (πχ στο Rainbows)- σε σχετικά αργό tempo, θυμίζοντας αρκετά σε ήχο και ύφος τους Windhand. Τα δε solo της κιθάρας του Jason Hartman είναι καταπληκτικά, σε κάποια σημεία σε πολύ κλασσικές φόρμες. Ο ντράμερ Hart Allan Miller, στις λιγοστές φορές που η μουσική ανεβάζει ταχύτητα, «κάνει παπάδες» και γενικά νομίζω ότι λόγω του ύφους των Vanishing Kids έχει αναγκαστεί να αυτοπεριοριστεί αρκετά. Τα πλήκτρα συμβάλλουν ουσιαστικά στην ιδιαιτερότητα του ήχου των VK – πολύ ρετρό 70ς ήχος (συχνή πυκνή η χρήση organ), με θαυμάσια τοποθέτηση μέσα στα κομμάτια. Πιστεύω, πάντως, ότι η μπάντα θα μπορούσε να δώσει λίγο περισσότερο χώρο για jamming στα όργανα – είναι κρίμα τόσο ταλαντούχοι μουσικοί να περιορίζονται τόσο ασφυκτικά. Στα φωνητικά (παράλληλα με τα πλήκτρα) η Nikki Drohomyreky διατηρεί σε μεγάλο βαθμό την indie/alternative/shoegaze φόρμα των παλιότερων δουλειών. Το δε ύφος της παραμένει σταθερά μελοδραματικό, σχεδόν θεατρικό θα έλεγα… Και τα φωνητικά είναι σε μεγάλο βαθμό υπεύθυνα για τον ξεχωριστό ήχο των Vanishing Kids. Το εξώφυλλο είναι μία πανδαισία χρωμάτων και σχεδίων και σίγουρα ταιριαστό με τη μουσική. Θα κλείσω γράφοντας ότι η Svart Records φαίνεται πως έχει επενδύσει αρκετά στη μπάντα (και καλά κάνει κατά τη γνώμη μου). Μπορείτε να παρακολουθήσετε μερικά video clip που έφτιαξαν οι VK για το δίσκο στο τέλος της δημοσίευσης.

Vanishing Kids is a fairly old band, created in 2000 and has released four full-length albums before “Heavy Dreamer”. Still, I cannot recall coming across the band even once. Checking out their earlier music, I found out that it was actually an indie rock band. In their new work, however, they decided to make a turn on heavier roads, while keeping some hints from their past – a mix that made their music quite interesting. The guitars here play mostly doom rhythms –with some hard rock/blues parts (e.g. on “Rainbows”)- in a relatively slow tempo, somewhat reminiscent of Windhand’s guitar sound and style. Jason Hartman’s guitar solos are amazing, some in very classic forms. Drummer Hart Allan Miller, in the few times that music is speeding up, demonstrates his vigorous talent, while I think that generally, because of Vanishing Kids’ style, he has been forced to self-restrict himself. The keys make a substantial contribution to the VK’s sound – very 70s sound (with frequent organ use), with superb placement into the songs. I think, however, that the band could give a little more room for jamming to the instruments – it’s a pity so talented musicians are so tightly constrained. In the vocals (along with the keys) Nikki Drohomyreky largely retains the indie/alternative/shoegaze form of her oldest work. Her style remains constantly melodramatic, almost theatrical I would say. And the vocals are largely responsible for Vanishing Kids’ unique sound. The cover is a feast of colors and shapes and surely matched perfectly with the music. I will close by saying that Svart Records seems to have invested a lot in the band (smart move if you ask me). Don’t forget to check the video clips at the end of the post.

fb page: https://www.facebook.com/Vanishing-Kids-328568887984/

Read more

Dispirit – Enantiodromian Birth

Enantiodromian Birth by Dispirit Στα τάρταρα του underground θα καταδυθούμε…

Στα τάρταρα του underground θα καταδυθούμε σήμερα. Οι Dispirit  είναι ένα κουαρτέτο από την Καλιφόρνια. Στις τάξεις τους βρίσκουμε τον John Gossard  στην κιθάρα και τα φωνητικά, μέλος των διαλυμένων πια Asunder και Weakling. Αν δεν έχετε ακούσει τα “A Clarion Call” και “Dead As Dreams” των προαναφερθέντων μπαντών, σας προτρέπω έντονα. Όπως και αυτές οι μπάντες, έτσι και οι Dispirit έχουν μία αρκετά ισχυρή συνάφεια με το ατμοσφαιρικό doom. Η παγωμένη ατμόσφαιρα, τα ταχύτατα black ξεσπάσματα και η επιθετικότητα συμβαδίζουν με τα πένθιμα funeral doom σημεία. Ο ήχος είναι κι αυτός ταιριαστά πρωτόγονος. Ρίχνοντας μια γρήγορη ακρόαση και στα προηγούμενα demo (τι demo δηλαδή, μιλάμε για κανονικές 40λεπτες κυκλοφορίες) διαπιστώνω ότι εδώ υπάρχει ένα καλά κρυμμένο μυστικό. Αξίζει να τους ανακαλύψετε.

In the tartarous depths of the underground we will descend today. Dispirit is a quartet from California. In its ranks we can find John Gossard on guitar and vocals, a member of the long split-up bands Asunder and Weakling. If you have not listened to “A Clarion Call” and “Dead As Dreams” by the aforementioned mentioned groups, I strongly urge you. Like these bands, Dispirit has quite an affinity with atmospheric doom. The icy-cold atmosphere, the rapid black metal outbursts and the aggression go hand in hand with the mournful funeral doom passages. The sound is as primitive as necessary. Taking a quick listen to the previous demos (actually they could be considered as full-length 40-minute releases) I discovered that this band is a well hidden secret. It is worth discovering Dispirit.

fb page: https://www.facebook.com/Dispirit

more Dispirit music: https://dispirit.bandcamp.com/?fbclid=IwAR3FhEWuTULR-BnW9ETwKuOhvxNIXkDmgWgE2PAi3MAu2awxt9gKQfYvex0

Read more

32086total visits,44visits today