Khemmis – Desolation

Desolation by Khemmis Οι Khemmis με τον προηγούμενο δίσκο τους…

Οι Khemmis με τον προηγούμενο δίσκο τους “Hunted” κέρδισαν πολύ καλές κριτικές και έφτασαν στο σημείο να ψηφιστει ο εν λόγω δίσκος ως άλμπουμ της χρονιάς από μεγάλο περιοδικό της αλλοδαπής. Όσο κι αν θεωρώ ότι κάπου υπήρξε μία υπερβολή στην αποθέωση αυτή, δεν μπορώ να αρνηθώ ότι η μπάντα από το Denver έχει βρει τη μαγική φόρμουλα να αναμιγνύει το κλασσικό heavy / doom με σύγχρονα sludge / doom στοιχεία και να σερβίρει μία πολύ φρέσκια και δροσιστική μουσική πρόταση. Η αποδοχή της μπάντας, λοιπόν, ταυτόχρονα από τους θιασώτες του κλασσικού ήχου όσο και από αυτούς του πιο σύγχρονου έχουν οδηγήσει στην εκτόξευση της δημοφιλίας της. Δεν υπήρχε, λοιπόν, κανένας λόγος νομίζω οι Khemmis να αλλάξουν κάτι στη συνταγή αυτή. Και όντως δεν άλλαξαν σχεδόν τίποτα. Επιπρόσθετα, επιδεικνύουν μία συνθετική ωρίμανση, η οποία αποτυπώνεται στη σύνθεση μεστών τραγουδιών, χωρίς επιδεικτικούς εντυπωσιασμούς και φανταχτερές ακροβασίες μεταξύ σύγχρονου και παραδοσιακού. Όλα γίνονται με μέτρο και σύνεση και νομίζω ότι το τελικό αποτέλεσμα είναι ένας δίσκος με θαυμάσια ροή και συνοχή που ακούγεται από την αρχή μέχρι το τέλος χωρίς να κουράζει ούτε λεπτό. Εν κατακλείδι, νομίζω ότι οι Khemmis με το “Desolation” ανεβαίνουν ένα σκαλί ψηλότερα και θα προσελκύσουν ακόμη περισσότερο κόσμο να ασχοληθεί μαζί τους.

Khemmis band, with its previous album “Hunted” received very good reviews and reached the point of being voted as the album of the year by a popular foreign musiczine. As much as I think there was an exaggeration in all the praise, I cannot deny that the band from Denver has found the magic formula to mix classic heavy / doom with modern sludge / doom hints and serve a very vivid and refreshing musical “recipe”. The acceptance of the band, therefore, both by the classical and the modern sound devotees, has led to the skyrocketing of its popularity. There was, therefore, no reason, I think, for Khemmis to change something in this recipe. And in fact almost nothing changed. In addition, they showcase a song-writing maturation, which is depicted in the composing of well-rounded songs, with no pompous exaggerations and flashy, pretentious stunts between modern and traditional. Everything is done with moderation and prudence, and I think the end result is a record with a wonderful flow and consistency that can be listened to from scratch to finish without becoming dull even for a minute. In conclusion, I think that Khemmis with “Desolation” is upping the game a step higher and will attract even more people to listen to the band’s music.

fb page: https://www.facebook.com/khemmisdoom/

On   By   Comments Off on Home
Read more

Message In a Cloud – Anassa

Anassa by Message In a Cloud Το “Anassa” το πρωτοάκουσα…

Το “Anassa” το πρωτοάκουσα αρκετούς μήνες πριν και μου είχε αφήσει πολύ καλές εντυπώσεις. Η επίσημη κυκλοφορία του ωστόσο καθυστέρησε κάπως και έγινε χθες. Κατά κάποιο τρόπο ένιωθα σαν να άκουγα το δίσκο για πρώτη φορά, καθώς έχει περάσει ένα σεβαστό χρονικό διάστημα και έχουν μεσολαβήσει άπειρες ακροάσεις άλλων δίσκων, ωστόσο η αρχική μου εντύπωση δε μεταβλήθηκε καθόλου… εδώ έχουμε έναν πολύ καλό instrumental post rock/metal δίσκο. Το γεγονός ότι μέσα στο Ιούνιο φιλοξενούμε στο DB δύο ελληνικές κυκλοφορίες σε περίπου τον ίδιο μουσικό χώρο -η έτερη είναι των Additional Scene- νομίζω ότι καταδεικνύει το βάθος που αρχίζει να αποκτά η ελληνική σκηνή και σε μουσικά είδη που δεν πολυασχολούνταν στο παρελθόν. Στους MIAC, βέβαια έχουμε και μία ακόμη συνισταμένη και αυτή έχει να κάνει με κάποια διάσπαρτα blackgaze στοιχεία. Ο ήχος είναι σύμμαχος της μπάντας, σε ένα είδος που η καλή παραγωγή είναι σημαντικότατο στοιχείο. Η χρήση οργάνων όπως το πιάνο, το τσέλο και η ακουστική κιθάρα συντελεί αποφασιστικά στον εμπλουτισμό του ήχου των Αθηναίων και τη δημιουργία μίας μελαγχολικής (κυρίως) ατμόσφαιρας. Τέλος, αξίζει να αναφέρουμε πως το artwork έχει γίνει από τον Costin Chioreanu, έναν πολύ ανερχόμενο Ρουμάνο καλλιτέχνη, ο οποίος νομίζω ότι μετά την πρόσφατη επίσκεψή του στην Ελλάδα έχει αποκτήσει πολλές συμπάθειες και όχι άδικα. Κλείνοντας, θα πω απλά ότι το “Anassa” είναι μία πολύ αξιόλογη δουλειά σε κάθε επίπεδο και αξίζει την προσοχή και την υποστήριξή σας. Ευελπιστώ να δω σύντομα ζωντανά την μπάντα….

I first listened to “Anassa” several months ago and I was quite impressed. However, its official release was somewhat delayed and it was released just yesterday. Somehow I felt like I was listening to the record for the first time, as it has been a long time since and I last listened to it and I’ve listened to tons of other albums since, still my initial impression has not changed at all … what we have here is a very good instrumental post rock / metal record. I think that the fact that in June we hosted in the blog two Greek releases in almost the same genre – the other one is by Additional Scene – demonstrates the depth that the scene in Greece starts to have even in genres that went unnoticed in the past. In the case of MIAC, of ​​course, one can listen to one additional hint and this is nothing else than blackgaze, which we find scattered here and there. The sound is a huge plus of the band, in a genre that good production is a crucial factor. The use of instruments such as piano, cello and acoustic guitar makes a decisive contribution to enriching the sound of the Athenians and creating a melancholic (mainly) atmosphere. Finally, it is worth mentioning that the artwork has been made by Costin Chioreanu, a very active Romanian artist, who I think after his recent visit to Greece has gained many sympathies here – and not undeservedly. In closing, I will simply say that “Anassa” is a very solid work at every level and deserves your attention and support. I hope I will soon find an opportunity to watch the band play live…

fb page: https://www.facebook.com/messageinacloudgr/

vinyl preorder: http://www.vinylmonster.gr/index.php?route=product/category&path=60_137

On   By   Comments Off on Home
Read more

Hoth – Astral Necromancy

Astral Necromancy by Hoth Το ντουέτο από το Seattle στην…

Το ντουέτο από το Seattle στην τρίτη του κυκλοφορία (δεν έχω ακούσει τις δύο πρώτες τους) μας προσφέρει ένα ιδιαίτερα ιδιόμορφο αποτέλεσμα που μπλέκει το κλασσικό, majestic black metal με heavy/power στοιχεία. Στα μεν black σημεία έχουν φανερά τα ίχνη των κλασσικών του είδους, με κύρια επιρροή θα τολμούσα να πω τους Windir και εκφράζεται τόσο με τη χρήση αμιγώς black θεμάτων στις ρυθμικές κιθάρες αλλά και τον majestic τόνο στα πλήκτρα. Τα δε heavy/power εκφράζονται μέσα από τις κιθάρες (όπου έχουν κάνει ομολογουμένως θαυμάσια δουλειά), τόσο στις κλίμακες των lead, όσο και στα solos, αλλά και στα επικά, χορωδιακά φωνητικά φέρνοντας στο νου ενίοτε, φυσικά, τους Wintersun. Σα να μην έφταναν όλα αυτά, υπάρχουν και σημεία όπου το thrash παίρνει τη σκυτάλη, προσθέτοντας λίγη ακόμη ποικιλομορφία. Οι Αμερικανοί δεν ενδιαφέρονται ιδιαίτερα για την επιθετικότητα της μουσικής τους και προσπαθούν να δημιουργήσουν μία επική ατμόσφαιρα στο μεγαλύτερο κομμάτι του “Astral Necromancy”, χρησιμοποιώντας γερές δόσεις μελωδίας. Ο πολύ καθαρός ήχος και η θεματική τους -σε στίχους και artwork- που καταπιάνεται με science fiction  (αναμεμιγμένα με μαγεία) θέματα ολοκληρώνει το πολύ ενδιαφέρον concept του δίσκου. Σαν σύνολο, το “Astral Necromancy” είναι σίγουρα μία από τις καλύτερες black metal κυκλοφορίες της χρονιάς ως τώρα και πιστεύω ότι οι φίλοι της σκηνής πρέπει να τον ακούσετε.

The duet from Seattle in its third release (I have not heard the first two ) offers us a particularly peculiar mix that blends classic, majestic black metal with heavy / power elements. At the black metal parts there are obvious hints of the classic bands of the genre, with the main influence, I would dare to say, being Windir and are expressed both by the use of pure black metal themes on rhythm guitars and the majestic tone on the keys. On the other hand the heavy / power hints are showcased through the lead guitars (where they have done admirably wonderful work), on the scales that accompany the rhythm ones and the solos, as well as in the epic, choral vocals, sometimes bearing in mind (who else?) Wintersun. Moreover, there are passages where thrash riffs sprout, offering to the album even more diversity. The Americans are not particularly interested in the aggressiveness of their music and try to create an epic atmosphere in the biggest part of “Astral Necromancy,” using plenty of melody. The very clear sound and the themes – used on lyrics and artwork – that deal with science fiction (mixed with magic) complete the very interesting –overall- concept of the album. As a whole, “Astral Necromancy” is definitely one of the best black metal releases of the year so far and I believe that the fans of the scene should listen to it.

fb page: https://www.facebook.com/hothmetal/

On   By   Comments Off on Home
Read more

Grave Lines – Fed Into the Nihilist Engine

Fed Into The Nihilist Engine by Grave Lines Η διεύρυνση…

Η διεύρυνση των υποειδών στη μουσική συνεχίζεται ακάθεκτη και μέσα από αυτή προκύπτουν πάσης φύσεως συνδυασμοί. Σήμερα θα δούμε ένα ακόμη φαινομενικά αταίριαστο ζευγάρωμα, το οποίο όπως θα διαπιστώσετε και οι ίδιοι τελικά δεν είναι και τόσο αταίριαστο. Οι Grave Lines, λοιπόν, στη μουσική τους πρόταση αναμιγνύουν το doom/sludge με το atmospheric/gothic metal. Η μίξη αυτή καθίσταται εφικτή και αποτελεσματική κυρίως χάρη στα χαμαιλεόντεια φωνητικά του Jake Harding. Αλλού επιθετική και τραχιά, αλλού ευαίσθητη ή πομπώδης μεταλλάσσεται διαρκώς. Από κοντά και οι κιθάρες πότε παίζουν doom/sludge riffs με το απαραίτητο γρέζι στον ήχο και αλλού πλέκουν ακουστικές μελωδίες που συνοδεύουν τα φωνητικά σε έναν μελωδικό οργασμό που αγγίζει ενίοτε τα όρια του dark folk. Συνολικά, το “Fed Into the Nihilist Engine” είναι  μία πολύ ενδιαφέρουσα μουσική πρόταση των Βρετανών και νομίζω ότι αξίζει λίγο από το χρόνο σας.

The creation of new subspecies in music continues unstoppably and through it all kinds of combinations come to life. Today we will see yet another seemingly incompatible match-up, which, as you will witness, is not so out of place after all. Grave Lines, in this recording, mix doom/sludge with atmospheric/gothic metal. This mix is ​​made feasible and effective mainly thanks to Jake Harding’s chameleonic vocals. At times aggressive and rough, other times sensitive or pompous, they are constantly changing. The guitars follow this rotation and in some parts play doom/sludge riffs with the necessary distorted fuzzy sound and elsewhere they embed acoustic melodies that accompany the vocals in a melodic orgasm, which sometimes touches the limits of dark folk. Overall, “Fed Into the Nihilist Engine” is a very interesting piece of music by the British and I think it’s worth a bit of your time.

fb page: https://www.facebook.com/gravelinesband/

Order Vinyl and Cd:

Grave Lines 'Fed Into The Nihilist Engine

On   By   Comments Off on Home
Read more

Live Videos 2018 b

 

 

On   By   Comments Off on Home
Read more

Dopethrone – Transcanadian Anger

TRANSCANADIAN ANGER by DOPETHRONE Κανονικά και μόνο από το όνομα…

Κανονικά και μόνο από το όνομα της μπάντας θα μπορούσε κάποιος να είναι υποψιασμένος για το μουσικό ποιόν των Dopethrone. Επειδή δεν είμαστε όλοι κάποιας ηλικίας και πιθανόν να μας διαβάζουν και νεαρότεροι, οι οποίοι να μην είναι ενήμεροι, να επισημάνουμε ότι “Dopethrone” ονομάζεται ο κλασσικός στο είδος του, δηλαδή στο σάπιο, τριπαρισμένο doom/sludge, δίσκος των Electric Wizard. Οι Καναδοί μπορεί να είναι αρκετά πιο groove από την πρώιμη περίοδο των Wizard, αλλά είναι εξίσου «σάπιοι» ηχητικά και ακολουθούν την weed culture θεματολογία τόσο στιχουργικά, όσο και στο artwork τους – το εξώφυλλο τα σπάει! Δεν έχει ανακαλυφθεί ο τροχός φυσικά στο δίσκο και αρκετά από τα riff των Καναδών είναι η ίδιες χιλιοπαιγμένες παραλλαγές, ωστόσο ο fuzzy ήχος τους, με το μπάσο που τσακίζει κόκαλα, τα δαιμονισμένα φωνητικά και η νοσηρή ατμόσφαιρα που δημιουργούν κάνουν το “Transcanadian Anger” να μην περνάει σε καμία περίπτωση απαρατήρητο.  

Normally, only by the name of the band one should easily guess the kind of music Dopethrone plays. Still I feel I must mention, since not all of us are metalheads for decades and it is likely that youngsters who are now digging the past read the blog, the fact that “Dopethrone” is a classic (on its own kind, which is “rotten”, “trippy” doom/sludge) record by Electric Wizard. The Canadians may be a lot groovier than that early Wizard period, but they produce an equally “sick” sound and follow the same “weed culture” theme both lyrically and in their artwork – the cover is just killer! Well there is no groundbreaking music in the album and many of the Canadian’s riffs are a product of the usual variations that we heard a thousand times before, however their fuzzy sound, the bone-crushing bass volume, the vile vocals and the morbid atmosphere they create render “Transcanadian Anger” an album that cannot go unnoticed.

fb page: https://www.facebook.com/dopethrone.mthell/

Totem Cat Records: http://totemcatrecords.bigcartel.com/

On   By   Comments Off on Home
Read more

Additional Scene – Symposium

Symposium by Additional Scene Οι Additional Scene υπάρχουν από το…

Οι Additional Scene υπάρχουν από το 2009 αλλά μόλις πριν λίγες μέρες κυκλοφόρησαν τον πρώτο τους δίσκο. Κάλλιο αργά παρά ποτέ. Η μουσική τους κινείται στο μεταίχμιο ανάμεσα από (instrumental) post rock και post metal. Οι επιδόσεις τους ποικίλλουν αναλόγως με την υπό εξέταση πτυχή του δίσκου. Εξηγούμαι, ξεκινώντας από την πιο φτωχή επίδοση τους, η οποία αφορά στον ήχο. Πολύ «ξερός» και «τραχύς» σε όλα τα όργανα, ήθελε αρκετό γυάλισμα ακόμη για να αναδείξει το υλικό του “Symposium”. Ο πήχης στο συγκεκριμένο τομέα έχει ανέβει πολύ ψηλά από τις μπάντες του είδους οπότε οι συγκρίσεις είναι αμείλικτες. Πάμε στον εκτελεστικό τομέα, όπου η μπάντα παίρνει πάνω από τη βάση, χωρίς όμως αυτό να σημαίνει ότι κι εδώ δεν υπάρχει περιθώριο βελτίωσης, καθώς η μπάντα παίζει αρκετά “safe”, επενδύοντας σε σχετικά εύκολα θέματα. Ωστόσο τίποτα από όσα ανέφερα δεν αναιρεί το γεγονός ότι στον τρίτο και σημαντικότερο τομέα, το συνθετικό, οι Additional Scene τα πάνε πάρα πολύ καλά και γι’ αυτό αφήνουν και πολλές ελπίδες για το μέλλον. Οι συνθέσεις τους, λοιπόν, είναι ενδιαφέρουσες και το build-up μεστό. Ελπίζω να μας «αναγκάσουν» να ασχοληθούμε μαζί τους πάλι στο μέλλον, κάνοντας το βήμα παραπάνω.  

Additional Scene exists since 2009 but just a few days ago the band released its first album. Better late than never… Their music balances on the edge between (instrumental) post rock and post metal. Trying to decode the album we find aspects where it scores above average and others below. I’ll explain, starting from their poorest performance, which is the sound. It is just very “dry” and “rough” on all instruments – it needed some polishing to highlight the songs. The bar in this field has risen very high from other bands of the genre, so comparisons are relentless. Let’s go to the next aspect, execution, where the band scores above average, but that does not mean there’s no room for improvement, as the band-members play pretty “safe”, investing in relatively non-complex themes. However, none of the forementioned can cancel the fact that in the third and most important aspect, songwriting, Additional Scene are performing very well and that is why they leave much hope for the future. Their compositions, therefore, are interesting and the build-up solid. I hope they will “force us” to go into them again in the future, taking their music to the next level.

fb page: https://www.facebook.com/AdditionalScene/

On   By   Comments Off on Home
Read more

13089total visits,123visits today