Dead On Parole – Πληγές

Πληγές by Dead On Parole Έχει περάσει σχεδόν ένας χρόνος…

Έχει περάσει σχεδόν ένας χρόνος από την επίσημη κυκλοφορία του “Πληγές”, ωστόσο η κυκλοφορία της έκδοσης του βινυλίου έγινε μόλις πριν λίγες μέρες, οπότε βρίσκουμε κι εμείς την ευκαιρία να διορθώσουμε την τεράστια παράλειψή μας. Η εξωφρενικά διαυγής παραγωγή για τα δεδομένα του είδους δημιουργεί την πρώτη ευχάριστη (ή δυσάρεστη αν είστε από αυτούς που αρέσκονται στον «βρώμικο» και ανεπιτήδευτο ήχο) έκπληξη. Οι συνθέσεις βρίθουν από riff και αλλαγές ταχυτήτων και «φωνάζουν» από χιλιόμετρα ότι οι Dead On Parole έχουν προικιστεί με άφθονο συνθετικό ταλέντο και συνάμα κατέχουν αξιοζήλευτη εκτελεστική δεινότητα. Δεν μπορώ να βρω μέτριο τραγούδι στο δίσκο με την καμία και αποτελεί μέγιστο όνειδος ότι το άλμπουμ δε βρίσκεται στη λίστα μου με τα καλύτερα του 2017. Τα έχουμε ξαναπεί, ο όγκος των κυκλοφοριών τα  τελευταία χρόνια κάνει όλους εμάς που έχουμε πάθος με το σκληρό ήχο να αισθανόμαστε σαν σύγχρονοι Σίσυφοι… Μην αργείτε και πολύ, μόνο 300 κόπιες βινυλίου υπάρχουν!

It’s been almost a year since the official release of “Wounds,” but the release of the vinyl version was just a few days ago, so we have the opportunity to make right for our huge oversight. The crystal-clear production is rather unusual for bands in this genre and creates the first pleasant (or unpleasant if you are the ones who like “dirty” and unadorned sound) surprise. The songs are full of riffs and tempo shifts and they are making it obvious that Dead On Parole has been endowed with plenty of synthetic talent and at the same time have mastered enviable executive skill. I cannot find a mediocre song in the album at all and it is a great shame that the album is not on my list with the best of 2017. We’ve pointed out again before, that the volume of releases in the last few years makes those of us that are passionate with extreme music to feel like modern Sissyphi… Hurry up – there are only 300 copies of the vinyl!

fb page: https://www.facebook.com/deadonparole/

On   By   Comments Off on Home
Read more

Naxatras – III

III by Naxatras Είναι εντυπωσιακό το πόσο γρήγορα έχουν αποκτήσει…

Είναι εντυπωσιακό το πόσο γρήγορα έχουν αποκτήσει δημοτικότητα οι Naxatras σε παγκόσμιο επίπεδο. Σε τι οφείλεται όλο αυτό; Στην ασταμάτητη δουλειά τους, καθώς μέσα σε τρία μόλις χρόνια έχουν κυκλοφορήσει τρία full-length, ένα E.p. και ένα single, στην παγκόσμια άνοδο του psychedelic rock / stoner ρεύματος (όχι δεν είναι αποκλειστικά ελληνικό φαινόμενο), στην εδραίωση της πεποίθησης στο εξωτερικό ότι στην Ελλάδα υπάρχει πλέον πολύ δυνατή σκηνή στα είδη αυτά (όχι δεν είναι υπερεκτιμημένο το ελληνικό stoner/psychedelic rock, απλά όσα δε φτάνει η αλεπού…). Για να είμαι ειλικρινής, μέχρι και το “II” είχα την αίσθηση ότι το φαινόμενο Naxatras ήταν κάπως παραφουσκωμένο – λίγο ο αναλογικός ήχος, λίγο κάποιες τεχνικές αστάθειες στην απόδοση της μπάντας που οφειλόταν στη ζωντανή ηχογράφηση του υλικού… κάτι τέλος πάντων δε μου «κολλούσε» 100% σε όλα τα διθυραμβικά σχόλια που ακουγόταν για αυτούς. Στο “III”, όμως οι όποιοι διθύραμβοι θα μου φανούν απολύτως δικαιολογημένοι. Αν και η αναλογικότητα στην ηχογράφηση έχει παραμείνει, ωστόσο ο ήχος είναι αισθητά πιο γεμάτος και η απόδοση της μπάντας τεχνικά άμεμπτη (δε γνωρίζω πάντως αν πρόκειται ξανά για ζωντανή ηχογράφηση). Και συνθετικά πάντως η μπάντα νομίζω ότι έχει πιάσει το ταβάνι της (μέχρι στιγμής). Ταξιδιάρική και ψυχεδελική μουσική, όπως πάντα με λιγοστά φωνητικά. Τα δύο τελευταία κομμάτια, πάντως, “Spring Song και “White Morning” αφήνουν να αχνοφανεί μία πιο μελωδική πλευρά της μπάντας, η οποία ίσως να αφήνει κάποιο παραθυράκι για να δούμε μία διαφορετική μουσική προσέγγιση στο μέλλον. Θαυμάσια δουλειά!!!

Υ.Γ. Η έκδοση τριπλού βινυλίου (για μέγιστη ηχητική απόδοση) εκτόξευσε την τιμή και μου φάνηκε υπερβολική. Θα μπορούσε να είναι και διπλό… με 18 περίπου λεπτά ανά πλευρά δε χάνεις νομίζω και πολύ σε ποιότητα ήχου!!!

It is impressive how quickly Naxatras has become popular worldwide. How did we come to this? Part with the bandmember’s unstoppable work, as in just three years they have released three full-length, an E.p. and a single, in the global rise of the psychedelic rock / stoner genres (not exclusively a Greek phenomenon), to the consolidation of the belief abroad that there is a very strong scene in Greece (no, Greek stoner / psychedelic rock is not overrated, those who make such claims are obviously jealous…). To be honest, up to “II” I had the feeling that the Naxatras “phenomenon” was somewhat inflated – the analogue sound and some technical instabilities in the performance of the band due to the live recording of the material is to blame for that, I guess… Well, I felt like I could not agree with all the enthusiastic feedback the band received. In “III”, however, any dithyrambs will be completely justified. Although the recording has remained analogical, the sound is noticeably volume-full and the band’s performance is technically brilliant (though I am not sure whether it is again a live recording). The band, however, seems to have reached its peak (so far) in terms of songwriting. Trippy and psychedelic music, as always with few vocals… The two last tracks, however, “White Morning” and “Spring Song”, light up a more melodic side of the band, which may be the spark for a different musical approach by the band in the future. Wonderful work!!!

P.s. The triple-vinyl version (for maximum sound quality) kicked off the price and it seems to me like an exaggeration. It could be a double vinyl… with about 18 minutes per side you do not lower the sound quality all that much!!!

fb page: https://www.facebook.com/naxatras/

On   By   Comments Off on Home
Read more

Kleptocracy – Kleptocracy

Kleptocracy by Kleptocracy Καθώς είναι δύσκολο για το μυαλό να…

Καθώς είναι δύσκολο για το μυαλό να αποβάλλει μερικές στερεοτυπικές μπούρδες, ξεκίνησα να γράφω ότι οι Kleptocracy δεν είναι η μπάντα που περιμένει να ακούσει κανείς από τη Φινλανδία… Καλά κάνουν και δεν είναι ρε γαμώτο! Αυτό το πράγμα με τον «χαρακτηριστικό ήχο» μίας χώρας-σκηνής δεν έχει καταντήσει λίγο τροχοπέδη; Δηλαδή το να ακούς κάτι και στα δέκα πρώτα δευτερόλεπτα να ξέρεις τι θα ακούσεις σε όλο τον υπόλοιπο δίσκο είναι επιθυμητό και επιδιωκτέο στις μέρες μας; Μάλλον ναι,  θα έλεγα, αν το καλοσκεφτείς, σε αρκετό κόσμο είναι, αν και σε έμενα δεν πολυκάθεται καλά πλέον… Ζητώ συγνώμη για την πολυλογία μου και σας ενημερώνω σε περίπτωση που δεν τους ακούτε ήδη ότι οι Kleptocracy παίζουν grindcore/crust punk, ξεχειλίζουν από ένταση, ενθουσιασμό και ενέργεια. Η μεγάλη ποικιλία στον τόνο και τη χροιά προσδίδει μία πληθωρικότητα στον τομέα των φωνητικών, ενώ οι γρήγορες ταχύτητες λαμβάνουν τη μερίδα του λέοντος στο “Kleptocracy”. Τα δεκατέσσερα λεπτά διάρκειας δεν αρκούν για να κορέσουν την όρεξή μας, αν και σε αυτά τα δεκατέσσερα λεπτά οι Kleptocracy έχουν «χωρέσει» δεκάδες riff και αλλαγές ρυθμών. Ώρες-ώρες ακούγοντάς τους φαντασιωνόμουν να καταστρέφουν τα τύμπανά μου σε κάποια κατάληψη στα μέρη μας. Γιατί όχι; Το ίδιο έγραφα και πριν έξι μήνες για τους Myteri και σε ένα μήνα θα γίνει πραγματικότητα. Να είναι καλά οι δομές αυτό-οργάνωσης που δείχνουν ότι μέρα με τη μέρα δυναμώνουν.

Υ.γ.: Με ένα ποσό της αρεσκείας σας παίρνετε δώρο το πρώτο ep των Kleptocracy re-recorded στο digital downloading. Πάνω κι από τίμιο!

As it is difficult for the mind to expel some stereotypical shit, I began writing that Kleptocracy is not the typical band from Finland one is expecting to listen to… Thank the universe it is not! This thing with the ‘characteristic sound’ of a scene-country, well hasn’t it just become a bit of a trammel? I mean, listening to a record and in the first ten seconds knowing what you will hear throughout the rest of the album, is that sought out and desired nowadays? I guess for a good number of people it is, though this is not my cup of tea any more…I apologize for my discourse and I inform you, if you are not already listening to the band, that Kleptocracy plays grindcore / crust punk, overflowed with tension, enthousiasm and energy. The wide variety in tone and complexity renders the vocal part overabundant, while ultra-fast tempo is getting the lion’s share in “Kleptocracy”. The fourteen minutes the Ep lasts are not enough to saturate our appetite, although in these fourteen minutes Kleptocracy has managed to pack dozens of riffs and rhythm shifts. From time to time, listening to this, I pictured the band destroying my ear-drums in a squat in Greece. Why not; I wrote the same thing about six months ago for Myteri and in a month it will become reality. All the self-organizing collectives that, day in day out, grow stronger are to thank for this.

P.s.: With a price you name you get as well in digital downloading the first e,p by Kleptocracy re-recorded. More than fair a deal! 

fb page: https://www.facebook.com/kleptocracygrind/

On   By   Comments Off on Home
Read more

Left to Wither – Left to Wither

left to wither by Left To Wither Το γεγονός ότι…

Το γεγονός ότι μετά από 1 ½ περίπου χρόνο πρώτη φορά παρουσιάζεται συγκρότημα με tag “screamo” δείχνει νομίζω τη σχέση μου με το ιδίωμα. Και πιθανότατα ούτε το ομώνυμο ντεμπούτο των Γάλλων θα παρουσιαζόταν σήμερα αν η μουσική τους δε γειτνίαζε με το sludge και το post. Θα έλεγα ότι το “Left to Wither” αποτελεί μία αφορμή να αρχίσω να ακούω πραγματάκια από το συγκεκριμένο χώρο, καθώς η αλήθεια είναι ότι μάλλον δεν του έχω δώσει το χρόνο που απαιτείται για να εμβαθύνει κανείς σε αυτόν. Ερχόμενος στο προκείμενο, λοιπόν, θα ήθελα να παρατηρήσω ότι από τα λίγα που σκαμπάζω υποψιάζομαι ότι τα φωνητικά είναι εκείνα που παραπέμπουν κυρίως στο screamο χώρο, καθώς τα θέματα τις κιθάρας έχουν sludge, post hardcore ή και post rock φόρμες. Κάποια από αυτά δε αγγίζουν το χώρο του crust. Αρκετά από τα riff που φτιάχνουν οι Γάλλοι θα τα ζήλευαν ακόμη και οι μεγαλύτερες μπάντες όλων αυτών των ιδιωμάτων, νομίζω. Στο συνθετικό τομέα δεν ακολουθούν τη συνταγή των σύντομων και to the point τραγουδιών, αλλά παίρνουν το χρόνο τους για να ξετυλίξουν τα -αρκετά πολύπλοκα και mood swinging- κομμάτια τους. Αξίζει να του αφιερώσετε λίγο από το χρόνο σας, καθώς πρόκειται για μία πολύ αξιόλογη δουλειά κατά τη γνώμη μου…

I think that the fact that after about 1 ½ years this is the first time a band with a “screamo” tag is showcased in DB, showcases my -practically non-existent- affiliation with this genre. And probably not even the debut by these French guys would be presented today if their music wasn’t adjacent to sludge and post. I would say that “Left to Wither” is a reason to start listening to things from this field f music, as the truth is that I probably did not take the time needed to take a deeper look into the genre. Coming to the subject, I would like to note that from the little knowledge I have, I suspect that the vocals are those that are mainly close to screamo, as the guitar themes embody sludge, post hardcore or post rock forms. Some of them even touch the boarders of crust. Many of the riffs produced by the French would possibly be envied even by the biggest bands of all these genres, I think. When it comes to the songwriting Left to Wither does not follow the recipe of short and to point songs, but takes its time to unravel the complex and mood swinging songs. I would recommend spending a little of your time listening to this album, as it is a very worthwhile work in my opinion…

fb page: https://www.facebook.com/lefttowither/

On   By   Comments Off on Home
Read more

Year of the Cobra – Burn Your Dead

Burn Your Dead by Year of the Cobra Πριν περίπου…

Πριν περίπου ένα χρόνο είχαμε παρουσιάσει ντεμπούτο του ντουέτου από το Seattle με τίτλο “…In the Shadows Below”. Έστω και λίγο καθυστερημένα τηρούμε την υπόσχεσή μας να τους ακολουθούμε στην πορεία τους παρουσιάζοντας το Ep “Burn Your Dead” που κυκλοφόρησε στα τέλη του Οκτώβρη που μας πέρασε. Το ζευγάρι έχει εξελίξει τον ήχο του και δεν είναι τόσο απρόσκοπτα αφοσιωμένο σε Sabbathικές doom φόρμες, αλλά έχει προσδώσει μεγαλύτερη ποικιλία στον ήχο. Παρατηρούμε, λοιπόν, να έχουν αποκτήσει μία λιγότερο κλασσική και πιο σύγχρονη προσέγγιση στις συνθέσεις, αντλώντας επιρροές από την stoner, αλλά και garage/alternative σκηνή. Η Amy δοκιμάζει νέα πράγματα με τη φωνή της που ξεφεύγουν από τα στενά όρια του metal, αγγίζοντας μέχρι και indie rock, θα τολμούσα να πω, μελωδικές γραμμές (The Descent, Howl) και προσωπικά τα βρήκα πολύ ενδιαφέροντα. Το μπάσο παραμένει τέρμα fuzzαριστό αναπληρώνοντας άνετα την έλλειψη της κιθάρας, ενώ το power duo συνεργάζεται άψογα (κάτι που επιβεβαιώνεται και επί σκηνής, καθώς όσοι τους παρακολούθησαν έχουν να λένε τα καλύτερα). Νομίζω ότι οι καλύτερες συνθέσεις που έχει γράψει η μπάντα βρίσκονται στο “Burn Your Dead” και είναι σίγουρα ένα βήμα προς τα εμπρός.

About a year ago we presented the debut album by the duet from Seattle titled “…In the Shadows Below”. Though a little late, we now keep our promise to follow the band’s steps, by writing a few words about the Ep “Burn Your Dead” which was released at the end of October. The couple has evolved its sound and is not so seamlessly devoted to Sabbathic doom forms but has given more complexity to its sound. So we observe a less classic and more contemporary approach to YotC’s songwriting, drawing influences from the stoner, as well as the garage / alternative scene. Amy tries new things with her voice that evade from the narrow limits of metal, touching even indie rock, I’d dare say, melodic lines (The Descent, Howl) which I personally found very intriguing. The bass remains completely fuzzy, filling in for the lack of the guitar 100%, while the power duo works perfectly together (this applies as well on stage, as those who got the chance to watch them speak very high of their performance). I think the best compositions the band has written can be found in “Burn Your Dead” and it’s definitely a step forward for the band.

fb page: https://www.facebook.com/yearofthecobraband/

On   By   Comments Off on Home
Read more

Paara – Riitti

Riitti by Paara Μετά από μία ψυχολογικά εξαντλητική εβδομάδα έβαλα…

Μετά από μία ψυχολογικά εξαντλητική εβδομάδα έβαλα χθες να ακούσω την πολυαναμενόμενη, τουλάχιστον από μέρους μου, δουλειά των Paara έχοντας τα δάχτυλά μου σταυρωμένα. Γιατί πολυαναμενόμενη; Γιατί η πρώτη γεύση που πήραμε προ διμήνου με το video clip “Suon Sydän” ήταν παάρα πολύ γλυκιά, γιατί τα μέλη των Paara είναι έμπειροι μουσικοί με θητεία σε πολλές μπάντες και γιατί η Natalie Koskinen, την οποία έχω σε μεγάλη εκτίμηση και είναι εμπειρότατη, μιλούσε εδώ και καιρό με τα καλύτερα λόγια για την κυκλοφορία αυτή στην οποία βεβαίως συμμετέχει και η ίδια. Σαν βάλσαμο, λοιπόν, οι ελπίδες μου δικαιώθηκαν καθώς το “Riiti” είναι μία φανταστική κυκλοφορία – όσο νωρίς κι αν είναι δεν μπορώ παρά να δηλώσω βέβαιος ότι θα βρίσκεται ανάμεσα στις καλύτερες κυκλοφορίες της χρονιάς. Το black metal των Φινλανδών έχει συνάφεια με το χώρο του folk, εν μέρει μουσικά και εν όλω από άποψης θεματικής στίχων, οι οποίοι, όπως μας πληροφορεί η μπάντα, περιστρέφονται γύρω από Φινλανδικές ιστορίες για στοιχειά, παλιές τελετές και ξόρκια και λαϊκούς θρύλους. Υπάρχει, φυσικά, αρκετό κοινό έδαφος με μπάντες  της χώρας τους – βασικότερα τους συνήθεις υπόπτους Moonsorrow – αλλά οι Paara έχουν καταφέρει να δημιουργήσουν κάποιες λεπτομέρειες που τους κάνουν ιδιαίτερους. Η πιο ξεχωριστή πινελιά είναι τα διπλά καθαρά φωνητικά του Zvartus και της Koskinen που «κουμπώνουν» άψογα μεταξύ τους, χωρίς να χρησιμοποιούν αυστηρές παραδοσιακές και χορωδιακές folk φόρμες στην απόδοσή τους, αλλά έχοντας μία πιο κοσμοπολίτικη ατμοσφαιρική και μελωδική προσέγγιση. Τα κοφτερά riff στις επιθετικές στιγμές της ηχογράφησης συνοδεύονται αρκετά συχνά με αρμονικές lead με απόλυτη επιτυχία. Το σταθερό rhythm section και τα αξιομνημόνευτα growling φωνητικά του Helmouth  ολοκληρώνουν το ηχητικό οικοδόμημα του “Riitti”. Απαραίτητο!!!

After a psychologically exhausting week, I took some time yesterday to listen to Paara’s long-awaited, at least for me, work, keeping my fingers crossed. Why long-awaited? Because the first taste we received a couple of months ago with the video for “Suon Sydän” was all too sweet, because Paara members are experienced musicians with participations in many bands and because Natalie Koskinen, whom I highly appreciate and is of course highly experienced has been talking for a long time with the best words about this release in which she is, of course, involved. Thank the universe, my hopes were rewarded as “Riiti” is a fantastic release – though it is early in 2018, I can predict that it will be among the best releases of the year. The black metal the Finns play has an adhesion with folk music, partly in terms of music and entirely when it comes to the lyrical themes, which, as the band informs us, revolves around Finnish stories about poltergeists, old rituals and incantations and myths/folktales. There is, of course, enough common ground with bands of their own country – mostly the usual suspects Moonsorrow – but Paara has managed to create some details that render its music unique. The most distinctive touch is the double ”clean” vocals by Zvartus and Koskinen that perfectly match each other without using strict traditional and choral folk forms in their performance but having a more cosmopolitan atmospheric and melodic approach. The sharp riffs throughout the aggressive moments of the recording as well as the doomish ones are often accompanied by harmonious leads with absolute success. The consistent rhythm section and Helmouth’s memorable growling vocals complete the last parts of the puzzle in “Riiti”. Essential!!!

fb page: https://www.facebook.com/paaranmaa/

On   By   Comments Off on Home
Read more

2719total visits,6visits today