Endorphins Lost – Seclusions

Μία πεντάδα από το Seattle φιλοξενούμε σήμερα ανεβάζοντας πολύ την…

Μία πεντάδα από το Seattle φιλοξενούμε σήμερα ανεβάζοντας πολύ την ένταση. Στο “Seclusions” θα ακούσετε hardcore και crossover thrash που φέρνει στη μνήμη περασμένες δεκαετίες. Η μπάντα όμως ανεβάζει τόσο την επιθετικότητα κατά διαστήματα που σφιχταγκαλιάζει το Powerviolence, έχοντας μία πιο μοντέρνα αισθητική. Η  ηχογράφηση είναι μικρή σε διάρκεια, αλλά τα είκοσι λεπτά της αρκούν για να σου λιώσουν τον εγκέφαλο. Μουσική κατάλληλη για θλάση του σβέρκου, για moshpit, stagediving και δε συμμαζεύεται…. Πραγματικά το “Seclusions” μπορεί να σου ανεβάσει την αδρεναλίνη κατακόρυφα. Απλά ακούστε το!!!

Today we will present the music produced by five guys from Seattle upping the tension a lot. In “Seclusions” you will listen to hardcore and crossover thrash that at times seems to be stuck in past decades. The band, however, raises the aggressiveness so much here and there that enters the realm of Powerviolence, embracing a more modern aesthetic. The recording is short in duration, but these twenty minutes are enough to melt your brain. This music is suitable for rupturing the back of your neck, for moshpit, stagediving and everything that goes along… “Seclusions” can really offer you an adrenaline overdose. Just listen to it!!!

fb page: https://www.facebook.com/EndorphinsLost/

bc page: https://endorphinviolence.bandcamp.com/

Read more

Prag 83 – “Énouement”

Énouement by Prag 83 Ένας από τους καλύτερους, κατά τη…

Ένας από τους καλύτερους, κατά τη γνώμη μου, δίσκους του 2018 ήταν το “Fragments of Silence”. Η αλήθεια είναι ότι είχα πολύ καιρό να ακούσω τους Prag 83 και το e.p. “Énouement” ήρθε από το πουθενά να με ανατριχιάσει ακόμη μία φορά. Βλέπετε, η μουσική του Herr K. έχει την ικανότητα να σε επηρεάζει συναισθηματικά… Το μοτίβο είναι ίδιο – αμιγώς ακουστικά κομμάτια με τη χρήση ακουστικής κιθάρας και επιρροές από Katatonia, Opeth, Anathema… Και τα δύο κομμάτια είναι θαυμάσια – μελωδικά και μελαγχολικά, όπως συνήθως. Πιστεύω πάντως ότι θα μου άρεσε αν στην επόμενη δουλειά του ο Herr K. προσπαθούσε να δημιουργήσει μουσική και με ηλεκτρικά όργανα. Έχω την εντύπωση ότι θα μπορούσε να δημιουργήσει κάτι εντυπωσιακό και σε πιο «ηλεκτρισμένες» φόρμες.  

One of the best, in my opinion, albums of 2018 was “Fragments of Silence”. The truth is that I had a long time to listen to Prag 83 and the e.p. “Énouement” came from nowhere to give me goosebumps once more. You see, the music of Herr K. has the ability to affect you emotionally … The motif is the same – purely acoustic songs with the use of acoustic guitar and influences from Katatonia, Opeth, Anathema … Both songs are wonderful – melodic and melancholic, like usually. However, I think I would have liked it if, in his next work, Herr K. was trying to create music using electric instruments as well. I have the impression that he could create something impressive in more “electrified” forms too.

fb page: https://www.facebook.com/prag83/

Read more

Kogumaza – Fugues

Fugues by Kogumaza Οι Kogumaza είναι ένα τρίο από το…

Οι Kogumaza είναι ένα τρίο από το Νότιγχαμ και το “Fugues” το τρίτο full length τους. Η μουσική τους είναι κάτι ανάμεσα σε drone και psychedelic rock με αργόσυρτους επαναλαμβανόμενους ρυθμούς που δημιουργούν μία υπνωτιστική ατμόσφαιρα. Τα 72 λεπτά του δίσκου είναι ένα μινιμαλιστικό ψυχεδελικό ταξίδι ιαματικής φύσεως. Ότι πρέπει για να χαλαρώσεις και να αδειάσεις τα μυαλό σου μετά από μία κοπιαστική μέρα…

Kogumaza is a trio from Nottingham and “Fugues” their third full length album. Their music is something between drone and psychedelic rock with slow, repetitive rhythms that create a hypnotic atmosphere. The 72 minutes of the recording is a minimalist psychedelic journey of meditative nature. Ideal for relaxing and emptying your mind after a busy and tiresome day…

fb page: https://www.facebook.com/714285KOGUMAZA714285/

Read more

Hath – Of Rot and Ruin

Of Rot and Ruin by Hath Αυτό είναι το ντεμπούτο…

Αυτό είναι το ντεμπούτο των Αμερικανών Hath και ο τύπος και το κοινό το έχουν υποδεχθεί με πολύ θετική ανταπόκριση, στα όρια της υπερβολής κατά τη γνώμη μου. Ας δούμε όμως τι συμβαίνει εδώ. Η μπάντα παίζει death metal πότε λοξοκοιτώντας προς το ευρωπαϊκό, πότε προς το deathcore και πότε προς το μελωδικό death. Νομίζω ότι πρέπει να κατασταλάξουν περισσότερο ως προς την κατεύθυνσή τους. Πάμε στον ήχο… Όχι ιδιαίτερα θετική εντύπωση προξενεί ο ήχος της κιθάρας, όπου η μπάντα μοιάζει να αδυνατεί να αποφασίσει αν θα επιδιώξει να πετύχει djent ή κλασσικό death ήχο και τελικά βγάζει ένα συνονθύλευμα. Τα δε μπάσο έχει πραγματικά θαφτεί κάτω από τον τεράστιο όγκο των κιθάρων και των ντραμς. Κρίμα. Τα φωνητικά κι αυτά μοιάζουν να μην ξέρουν τι θέλουν να κάνουν. Σίγουρα δεν είναι αμιγώς death και πιστεύω ότι τους λείπει βάθος, ενώ τα χορωδιακά δε θα με χαλούσε και να μην υπήρχαν καθόλου. Και κάπου εδώ αναρωτιέστε αν για πρώτη φορά παρουσιάζω δίσκο που δεν μου άρεσε… Βασικά όχι, παρά τις εμφανείς αδυναμίες τους, οι Hath έχουν δύο τρομερά προσόντα που επισκιάζουν όλα τα αρνητικά. Γράφουν riffάρες και είναι τρομεροί εκτελεστικά. Οπότε το πόρισμα για τους Hath είναι το εξής: πρόκειται για μία μπάντα με τρομερό ταλέντο που χρειάζεται να πάρει αποφάσεις και να δουλέψει πάνω σε συγκεκριμένες κατευθύνσεις στο μέλλον.

This is the debut of the American band Hath, and the press and the audience have welcomed it with a very positive response, on the verge of exaggeration in my opinion. But let’s see what’s going on here. The band plays death metal when at times leaning towards European bands, other times to deathcore and then to melodic death. I think they have to settle down more in the direction they want to follow. Let’s go to the sound … The guitar sound is not very pleasing, as the band seems to be unable to decide whether to try to achieve a djent-ish or classic death sound and eventually produce a mediocre mix of both. And the bass has actually been buried under the huge volume of the guitars and drums. Such a pity… The vocals also are definitely not pure death and I think they lack depth, while the choral ones better off not exist at all if you ask me. So now you are wondering if for the first time I present in the blog a record that I did not like … Basically the answer is no, despite their apparent weaknesses, Hath have two tremendous skills that overshadow all the negatives. They write awesome riffs and have excellent executive skills. So the conclusion for Hath is this: it’s a band with a tremendous talent that needs to make decisions and work on specific directions in the future.

fb page: https://www.facebook.com/HathNJ/

Read more

Lurid Panacea – The Insidious Poisons

The Insidious Poisons by Lurid Panacea Υπάρχουν brutal και brutal…

Υπάρχουν brutal και brutal μπάντες και υπάρχουν και οι Lurid Panacea. 47 κομμάτια brutal deathgrind από 4 έως 72 δευτερόλεπτα που διαδέχονται το ένα το άλλο με καταιγιστικούς ρυθμούς. Τρομερό το δέσιμο μεταξύ τυμπάνων και κιθάρας, απίστευτη η ποσότητα riff και η συχνότητα εναλλαγής ρυθμών. Μοιάζει σαν οι Cryptopsy και Defeated Sanity να έχουν πάρει από μία χύτρα ecstasy και speed και να τζαμάρουν. Κι όμως οι Lurid Panacea έχουν τόσο τρομερή τεχνική και τόσο εξωφρενικές ιδέες που τελικά καθιστούν το “The Insidious Poisons” πολύ διασκεδαστικό. Για πολύ συγκεκριμένο κοινό μεν – κορυφή στο είδος του δε.  

There are tons of brutal bands out there and then there is Lurid Panacea. 47 fragments/songs of brutal deathgrind, lasting from 4 up to 72 seconds that play one after the other on an exhausting succession… The bonding between the guitar and the drums is amazing, there is a torrent of riffs and rhythm shifts. It sounds as if Cryptopsy and Defeated Sanity have taken tones of ecstasy and speed and got together to jam. And yet Lurid Panacea members have such a terrific technique and so outrageously exhilarating ideas that eventually make “The Insidious Poisons” a lot of fun to listen to. For a very specific audience on the one hand – top of its genre on the other hand.

Read more

Minors / Greber split

Split by Minors / Greber Όταν δύο μπάντες που εκτιμάς…

Όταν δύο μπάντες που εκτιμάς πολύ και έχεις φιλοξενήσει στο παρελθόν (τους Minors εις διπλούν με τα “Abject Bodies” και “Atrophy” και τους Greber με το “Cemetery Preston”) αποφασίζουν να κυκλοφορήσουν split τότε δεν μπορείς παρά να ενθουσιαστείς. Οι δύο μπάντες δένουν άψογα, οι μεν Minors με το δυναμικό και επιθετικό powerviolence, με το rhythm section να κάνει παπάδες και τα φωνητικά να δαγκώνουν και οι δε Greber με το groovάτο post-hardcore τους με το εξωφρενικό μπάσο και τα παρανοϊκά τύμπανα. Το μόνο μου παράπονο είναι ότι τα καταπληκτικά 9 λεπτά του split φτάνουν μόνο για ορεκτικό και σε αφήνουν με τα σάλια να τρέχουν….   

When two bands you appreciate a lot and have presented in the past (Minors twice with “Abject Bodies” and “Atrophy” and Greber with “Cemetery Preston”) decide to release a split then you have to be excited. The two bands bind perfectly, Minors with their powerful and aggressive powerviolence, with the rhythm section kicking ass and the vocals powerfull as always and Greber with their groovy post-hardcore, with the outrageous bass and the paranoid drumming. My only complaint is that these amazing 9 minutes of the split are only an appetizer and leave you craving for more….

minors fb page: https://www.facebook.com/weareminors/

greber fb page: https://www.facebook.com/grebermetal/

Read more

45446total visits,147visits today