Gypsy Sun Revival – Journey Outside of Time

Journey Outside Of Time by Gypsy Sun Revival Λίγο πριν…

Λίγο πριν το τέλος του 2017 κυκλοφόρησε το “Journey Outside of Time”, η δεύτερη δουλειά των Τεξανών Gypsy Sun Revival.  Από το όνομα της μπάντας αλλά και στου δίσκου δεν είναι δύσκολο να υποψιαστεί κανείς ότι η μουσικής τους είναι «ρετρό», έχοντας στοιχεία psychedelic rock, stoner, jam & blues. Αν και από ότι διαβάζω η μπάντα είχε αρκετές ανακατατάξεις μελών, ωστόσο δείχνει πολύ δεμένη και στιβαρή. Θαυμάσια δουλειά στα τύμπανα, το μπάσο και δυναμικά σόλο στις κιθάρες. Οι συνθέσεις κινούνται είτε σε σχετικά ευκολοπρόσιτα hard rock μονοπάτια όπως με τα “Cadillac to Mexico”, “To the Sky”ή σχεδόν blues όπως στο “Growing Shadows”,  είτε σε πιο δυσπρόσιτες stoner φόρμες όπως στο “Indigo”ή σε heavy psychedelia όπως στα δύο “Pisces” ή τέλος σε ανελέητο jamάρισμα όπως στο “Departure”. Θεωρώ πως ο δίσκος είναι ποιοτικότατος και ένα δυνατό έναυσμα για να αρχίσουν οι Gypsy Sun Revival να γίνονται γνωστοί σε ευρύτερο ακροατήριο. Enjoy!!!

Shortly before the end of 2017, “Journey Outside of Time” was released, the second release by Gypsy Sun Revival. From the name of the band and the album, it is not hard to suspect that the Texan’s music is “retro”, with lots of psychedelic rock, stoner, jam & blues hints. Although from what I read, the band has not long ago changed some of its members, still they sound like they’ve been playing together for years. Great job on the drums and bass and dynamic solos in guitars… The compositions are either on relatively simple hard rock paths, like “Cadillac to Mexico”, “To the Sky” or almost blues like “Growing Shadows,” or more complex stoner forms such as in “Indigo” or heavy psychedelia in the two “Pisces” or finally in a merciless jam as in “Departure”. I think this album is such a powerful and quality release for “Gypsy Sun Reviva” and it will become the trigger for the band to become known to a wider audience. Enjoy !!!

fb page: https://www.facebook.com/gypsysunrevival/

On   By   Comments Off on Home
Read more

Minors – Atrophy

Atrophy by Minors To “Minors” είναι ένα mini lp, το…

To “Minors” είναι ένα mini lp, το οποίο διαρκεί 19 λεπτά. Τα 19 αυτά λεπτά αρκούν ώστε οι Minors  να αφήσουν το ηχητικό στίγμα τους. Εξάλλου, κυκλοφορίες του είδους συνηθίζεται να είναι σύντομες και περιεκτικές. Μιλάμε για μουσική που έχει ως βάση της το Hardcore, ενώ αγγίζει συχνά πυκνά τα σύνορα του sludge από τη μία πλευρά του και το powerviolence από την άλλη. Θα έλεγα ότι οι Αμερικάνοι έχουν πάρει αρκετά στοιχεία από τις μεγαλύτερες αμερικάνικες μπάντες και των τριών παρακλαδιών. Όπως καταλάβατε, έχουμε να κάνουμε με ένα δίσκο που επιδεικνύει αρκετή συνθετική ποικιλομορφία. Το αποτέλεσμα σφραγίζεται από τη διάθεση της μπάντας να επιδεικνύει μια μόνιμα επιθετική διάθεση. Αυτό δεν την εμποδίζει να επιδεικνύει τις -αρκετά άνω του μέσου όρου του ιδιώματος- τεχνικές δεξιότητές της. Σε μία δεύτερη ανάγνωση θα μπορούσα να κάνω ιδιαίτερη αναφορά στον τραγουδιστή Jesse στην οργισμένη εκτέλεση των καθηκόντων του πίσω από το μικρόφωνο. Για την δύναμη της μπάντας στις ζωντανές εμφανίσεις υπάρχουν η αδιάψευστη μαρτυρία του βίντεο που παραθέτω στο τέλος της δημοσίευσης, κάτω από τα δύο official βίντεο κλιπ της μπάντας, τα οποία είναι ένδειξη νομίζω του πόσο επενδύει η Holy Roar στις μπάντες της. Πρέπει, τέλος, να αναφέρω, ότι τα 200 βινύλια που κυκλοφόρησε η μπάντα (και έχουν εξαντληθεί) είχαν όλα ελαφρώς διαφορετικό σχέδιο και χρώμα και δεν μπορούσες να δεις τι είχες αγοράσει πριν το ανοίξεις!!! Ενδιαφέρον, αν μη τι άλλο!

Minors is a mini lp that lasts 19 minutes. These 19 minutes are enough for Minors to make its point loud and clear. Moreover, releases of this genre are usually short and comprehensive. We are talking about Hardcore-based music, which in this case is often reaching the borders with sludge on one side and powerviolence on the other. I would say that the music that the Americans write embodies hints by the biggest US bands of these three genres. As you have understood, this recording exhibits enough compositional diversity. The result is sealed by the band’s mood which remains permanently aggressive. This does not prevent the band from demonstrating its technical abilities, which are certainly way above average. At a second reading I could make a special reference to singer Jesse, due to the furious execution of his duties behind the microphone. For the energy the band displays in its live performances there is the irrefutable testimony of the video I quote at the end of the presentation, below the two official video clips of the band (which is indicative I think of how much Holy Roar invests in its bands). I just have to mention that the 200 vinyl records released by the band (and have been sold out), all had a slightly different pattern and color and you could not see what you bought before you opened it!!! Well that’s interesting, if anything…!

fb page: https://www.facebook.com/weareminors/

On   By   Comments Off on Home
Read more

Yhdarl – Loss

Loss by YHDARL     Στην παρουσίαση των Tongues πριν…

 

 

Στην παρουσίαση των Tongues πριν λίγο καιρό γκρίνιαζα για το πόσο λιγόστεψαν οι κυκλοφορίες από την I, Voidhanger που μου αρέσουν, ωστόσο τα πράγματα στο 2018 φαίνεται πως αλλάζουν, καθώς οι Yhdarl κάνουν πολύ καλό ποδαρικό. Και πώς να μην κάνουν όταν πίσω από την μπάντα βρίσκεται ο ακούραστος Deha; Θυμίζω ότι δύο προσωπικές δουλείες του έχουν φιλοξενηθεί στο DB (Ter Ziele, Slow), χωρίς να ξεχνάμε φυσικά και τους Clouds όπου συμμετέχει ως μέλος. Απλά για την ιστορία να αναφέρω ότι ο Βέλγος «τρέχει» 14 συνολικά μπάντες, κινούμενες σε διάφορα μουσικά παρακλάδια του metal. Ασταμάτητος πραγματικά, και ας μην παραβλέπουμε ότι όλα αυτά χωρίς να κάνει εκπτώσεις στην ποιότητα των κυκλοφοριών… Εδώ ξεφεύγει από τα συνήθη doom λημέρια του και κινείται στο χώρο του black metal. Όχι ότι δε βρίσκουμε αρκετά funeral doom σημεία και στο “Loss”, απλά τα αγαπημένα αργόσυρτα σημεία του συνθέτη συνυπάρχουν με υπερηχητικά blasts. Σε κάποια σημεία η μουσική και ο ήχος μου έφερε στο μυαλό την ακραία εξώκοσμη και απόκοσμη ατμόσφαιρα που δημιουργούν οι Darkspace. Όλα αυτά βέβαια χωρίς να συνυπολογίζουμε τα φωνητικά της Γαλλίδας Larvalis, τα οποία ακολουθούν το δικό τους δρόμο και καθιστούν το όλο αποτέλεσμα πολύ ιδιαίτερο. Είτε με τσιρίδες που συνηθίζονται στο DSBM, είτε με την κλασσική black χροιά, είτε σε «καθαρές» φόρμες, ακόμα και σε death γρυλισμούς η τραγουδίστρια «βγάζει» απύθμενη παράνοια και απόγνωση. Πιθανολογώ ότι τα φωνητικά θα πυροδοτήσουν ένα διχασμό και μία love or hate κατάσταση στους ακροατές. Για μένα προσωπικά ήταν καθαρά love. Εν τέλει… εδώ έχουμε μία πολύ ενδιαφέρουσα κυκλοφορία που, απλουστεύοντας, θα έλεγα ότι συνδυάζει θαυμάσια το black με το doom.

Presenting the new album by Tongues a while ago, I was complaining about how few Voidhanger releases I liked lately, but things in 2018 seem to change as Yhdarl starts the year on the right foot. Things just can’t go wrong since the person behind Yhdarl is the tireless Deha… I recall that his two latest personal works have been hosted in DB (Ter Ziele, Slow), without forgetting, of course, Clouds where he participates as a member. For the history, the Belgian “counts” a total of 14 bands, playing music that “belongs” to various metal genres. He’s really unstoppable, and let’s not forget that he manages all of this without cutting down the quality of the releases… Here he strays from his usual doom path and moves into black metal. Not that we do not find a bunch of funeral doom parts also in “Loss”, just the composer’s beloved slow-paced rhythms coexist with supersonic blasts. Here and there the music and the sound brought to mind the extreme unearthly and eerie atmosphere created by Darkspace. Still we did not take into account the vocals by the French singer Larvalis, which follow their own path and make the whole result very special. Either with shrieks which are accustomed to DSBM, or with the classic black metal tone, or with “clean” vocals, or even with death growls, she provokes absurd paranoia and despair. I have a sense that the vocals will induce mixed feelings to the fans – a “love or hate” situation. For me personally it was pure love. In conclusion…“Loss” is a very interesting release that combines black with doom wonderfully.

fb page: https://www.facebook.com/yhdarl/

On   By   Comments Off on Home
Read more

Red Scalp – Lost Ghosts

Lost Ghosts by Red Scalp Το φετίχ των Πολωνών Red…

Το φετίχ των Πολωνών Red Scalp είναι  οι Ινδιάνοι της Βορείου Αμερικής. Όπως μας πληροφορούν και οι ίδιοι: “We’re playing stoner doom music with indianish spirit and sabbath legacy. We worship the heavy riffs, old rituals and fuzzy sound. We love indians and space, we’re space indians”. Τα είπανε όλα μόνοι τους, λοιπόν, τι άλλο να προσθέσω εγώ; Οκ, άντε να γράψω μερικές γραμμές, αρχίζοντας από το ότι και μουσικά αποτίουν φόρο τιμής στην αγαπημένη τους φυλή εμπλουτίζοντας τα κομμάτια τους με ήχους που προέρχονται από την παράδοση της. Οι Red Scalp χτίζουν τα κομμάτια τους με ζήλο, προσέχοντας κάθε ρυθμός να αποτελεί ιδανική και αρμονική συνέχεια του προηγούμενου. Τα φωνητικά έχουν δευτερεύοντα ρόλο στο οικοδόμημα. Οι Πολωνοί εμπιστεύονται κυρίως Την κιθαριστική δουλειά τους, με τα ασταμάτητα riff που συχνά πυκνά συνοδεύονται από αρμονίες στις lead, αλλά και εξαιρετικά καλοπαιγμένα solos. Η δευτερεύουσα χρήση οργάνων όπως τα πλήκτρα και το σαξόφωνο (!) βάζουν το τελικό κερασάκι στη τούρτα αυτής της πολύ αξιοπρόσεκτης κυκλοφορίας. Αν ήταν Αμερικανοί πιθανότατα θα βρίσκονταν στη Ripple Music και θα το αξίζανε και με το παραπάνω, αυτό όμως είναι μία άλλη ιστορία, εσείς μη χάσετε την ευκαιρία να τους ακούσετε!

The members of Red Scalp have a huge fetish and that is the North American Indian tribes. As the Poles inform us themselves: “We are playing stoner doom music with indian spirit and sabbath legacy. We worship the heavy riffs, old rituals and fuzzy sound. We love indians and space, we’re space indians.” This gives us all the info we need, so what else can I add, right? Okay, let me write a few more lines, starting from the fact that they also pay tribute to their beloved tribe enriching their songs with sounds coming from its tradition. Red Scalp band builds its tracks with zeal, making sure that each rhythm is an ideal and harmonious sequel to the previous one. The vocals have a secondary role in the whole. The Poles mainly rely on their guitar work, showcasing never-ending riffs that are densely accompanied by lead harmonies, but also extremely well crafted solos. The secondary use of instruments such as keys and saxophone (!) put the final icing on the cake of this very remarkable release. If they were Americans they would probably be in Ripple Music and they’d be worth it without a question, but that’s another story, so do not miss the chance to listen to this!

fb page: https://www.facebook.com/RedScalp/

On   By   Comments Off on Home
Read more

Heavydeath – Sarcophagus in the Sky

Sarcophagus In The Sky by HEAVYDEATH Αν και λένε ότι…

Αν και λένε ότι δεν πρέπει να κρίνουμε το βιβλίο από το εξώφυλλό του, βλέποντας το (τετριμμένο και ανέμπνευστο) όνομα της μπάντας ήμουν σχεδόν πεπεισμένος ότι θα βρισκόμουν αντιμέτωπος με ένα αδιάφορο μουσικό αφήγημα. Αλίμονο, οι Heavydeath μπορεί να παίζουν όντως τετριμμένη μουσική, μα καθόλου αδιάφοροι δεν είναι… Αργόσυρτο deathdoom, λοιπόν, το αφήγημα, με κύρια επιρροή τους Celtic Frost, και αν θέλουμε να κάνουμε και αναγωγή σε πιο σύγχρονα ακούσματα θα έλεγα ότι η μπάντα έχει τη mid tempo συνθετική φιλοσοφία των Necros Christos με riff που σε πολλές περιπτώσεις πλησιάζουν ηχητικά τα crustίζοντα των Darkthrone. Πώς δένουν όλα αυτά ίσως σκεφτεί κανείς… Άψογα, θα έλεγα εγώ, καθώς τα κομμάτια του “Sarcophagus in the Sky” αν και τεράστια σε διάρκεια σε κρατάνε διαρκώς σε εγρήγορση, είναι εθιστικότατα. Μιλάμε για το θρίαμβο της τεχνικής απλότητας και συνθετικής αμεσότητας στην κυκλοφορία αυτή. Το underground του 2017 συνεχίζει να μας δείχνει τα δόντια του – δεν έχω καμία αμφιβολία ότι το ίδιο θα γίνει και το 2018…

Although they say that we should not judge the book from its cover, seeing the (trite and uninspired) name of the band, I was almost convinced that I would have to face an indifferent “musical narrative”. Alas, though Heavydeath actually play timeworn music, it is far from indifferent… The scenery is slow-paced deathdoom, with Celtic Frost being –this is no surprise at all- the major influence, and if we want to render to more contemporary bands, I would say that the Swedes have the same mid tempo philosophy as Necros Christos, with the riffs at the same in many cases resembling Darkthrone’s crusty ones. How can all these elements blend in? Perfectly, I would say, as the songs of “Sarcophagus in the Sky”, although enormous in length, keep you alert, are addictive. We are talking about the triumph of technical simplicity and compositional straightforwardness in this release. 2017’s underground continues to show us its teeth – I have no doubt that the same will happen in 2018…

fb page: https://www.facebook.com/heavydeathofficial/

On   By   Comments Off on Home
Read more

King Buffalo – Repeater

Repeater by King Buffalo     Orion by King BuffaloΤο…

 

 

Το 2016 οι King Buffalo με το ντεμπούτο τους “Orion” απέσπασαν πολύ καλές κριτικές και άφησαν πολλές υποσχέσεις για το μέλλον. Με το νέο τους αυτό E.p. οι Νεοϋορκέζοι απομακρύνουν σχεδόν ολοκληρωτικά τα stoner και garage rock στοιχεία με τα οποία διανθίζανε τη μουσική τους και ενισχύουν τα αντίστοιχα psychedelic/space rock. Σχεδόν meditative μουσική, φτιαγμένη για να συνοδέψει στιγμές πνευματικής και σωματικής χαλάρωσης. Οι επαναλαμβανόμενοι ρυθμοί, τα underwhelming φωνητικά και τα fuzz σόλο πότε στα πλήκτρα και πότε στις κιθάρες με τη βοήθεια ποικίλλων παραμορφώσεων είναι οι κύριοι πυλώνες της μουσικής σε αυτή τη δουλειά. Η αλλαγή αυτή πιθανώς να ξενίσει κάποιους, να πω την αλήθεια κι εγώ προτιμούσα τη συνθετική ποικιλομορφία του “Orion” όπου έβρισκες μέχρι και blues στοιχεία, δείχνει όμως πόσο ικανοί συνθέτες είναι  – κινούμενοι σε τόσα πολλά μουσικά μονοπάτια με επιτυχία. Θα συμπεριλάβω και τον player του “Orion” στην παρουσίαση καθώς πιστεύω ότι αξίζει να ακούσετε και τις δύο αυτές δουλειές της μπάντας.

In 2016, King Buffalo with their debut “Orion” received very good reviews and left many promises for the future. With this new E.p. the New Yorkers almost completely remove the stoner and garage rock elements with which they enriched their music and strengthen the psychedelic / space rock ones. Almost meditative music, made to accompany moments of spiritual and physical relaxation. The recurring rhythms, the underwhelming vocals and the fuzzed out solos by the keys and the guitars with the help of a variety of sound distortions are the main pillars of the music in this work. This change is likely to get disapproved by some people, to tell the truth myself I preferred the compositional diversity of “Orion” – where one could listen even to blues parts, still “Repeater” proves just how capable composers the Americans are – they are so successful in so many different genres. I will include the “Orion” bc player in the article, as I think it is worth listening to both of the band’s recent releases.

fb page: https://www.facebook.com/kingbuffaloband/

On   By   Comments Off on Home
Read more

Panphage – Jord

Jord by Panphage               …

                    Η πρώτη κυκλοφορία του 2018 στο blog έμελλε να είναι το “Jord” του Fjällbrandt και της μπάντας του Panphage. Δε νομίζω ότι πολλά λόγια είναι απαραίτητα για τη μουσική του Σουηδού. Είναι απλό, παλιομοδίτικο τόσο ηχητικά όσο και συνθετικά black metal, με μία γενναιόδωρη δόση υποβόσκουσας μελωδίας. Θα έλεγα ότι το καταφέρνει να κινείται στα σύνορα ανάμεσα στο black και το pagan χωρίς να ενδίδει ούτε στην μισανθρωπικά επιθετική πλευρά του μεν ούτε στην εξωστρεφή folk πλευρά  του δε. Σίγουρα, πάντως, είναι λιγότερο επιθετικός από τον προκάτοχό του, αν και αυτό προσωπικά δε με χάλασε καθόλου καθώς τον βρίσκω σίγουρα πιο διασκεδαστικό και άρτιο συνθετικά από το “Drengskapr”. O Fjällbrandt, λοιπόν, αποχαιρετά το project Panphage (έχει δηλώσει ότι αυτή θα είναι η τελευταία του ενασχόληση με τη μπάντα) με τον καλύτερο δίσκο που έχει κυκλοφορήσει, κατά τη γνώμη μου…. And life goes on…

“Jord” by Fjällbrandt and his band of Panphage was destined to be the first release of 2018 on the blog. I do not think many words are necessary for the Swede’s music. It’s simple, old-fashioned -in terms of song-writing and production- black metal, with a generous dose of underlying melody. I would say that he manages to move on the brink between black and pagan metal without giving in either to the misanthropic, aggressive side of the first, nor to the extroverted folk side of the second. Sure thing, this is less aggressive than its predecessor, however, this definitely did not disappoint me at all, because I find “Jord” to be a more fun and altogether complete recording than “Drengskapr”. So, Fjällbrandt bids farewell to the Panphage project (has stated that this will be his work with the band) with the best album he has released, in my opinion …And life goes on…

On   By   Comments Off on Home
Read more

676total visits,17visits today