Succubus – Succubus

s/t by SuccubuS Λίγες μέρες μετά τη στενάχωρης ανακοίνωσης της…

Λίγες μέρες μετά τη στενάχωρης ανακοίνωσης της διάλυσης των Dead On Parole, τους οποίους δεν πρόλαβα να δω ζωντανά, ήρθε αυτή η κυκλοφορία να μου αναπτερώσει το ηθικό… Οι Succubus είναι μία νέα blackened crust μπάντα από την Αθήνα, φυσικά με αντιφασιστική και αντιρατσιστική στάση και κατά συνέπεια και στίχους (στα 5 κομμάτια ελληνικούς και στα δύο τελευταία αγγλικούς). Στα 23 λεπτά του ομότιτλου ντεμπούτου τους ακούμε πολύ δυναμικό, συνθετικά καλοφτιαγμένο και εκτελεστικά άρτιο crust. Το μόνο που με χάλασε είναι το εξώφυλλο που αφήνει μία υπόνοια σατανισμού. Ελπίζω σύντομα να τους δω κάπου ζωντανά. Με έστω ένα ευρώ μπορείτε να κατεβάσετε τη δουλειά τους από το bandcamp. Στηρίξτε!

A few days after the sad announcement of the break-up of Dead On Parole, which I did not manage to see live, came this release to lift my morale… Succubus is a new blackened crust band from Athens, of course with anti-fascist and anti-racist attitude as well as lyrics (5 in Greek and in the last two in English). At the 23 minutes of their debut title we can listen to very dynamic, compositionally well-crafted and sharply executed crust. The only thing that spoiled me is the cover that leaves a suspicion of satanism. I hope I’ll soon grasp the opportunity to watch them perform live somewhere. With just one euro you can download their work from bandcamp. Support!

fb page: https://www.facebook.com/SuccubusCrust/

On   By   Comments Off on Home
Read more

The Body – I Have Fought Against It, But I Can’t Any Longer

I Have Fought Against It, But I Can’t Any Longer.…

Οι The Body πολύ δύσκολα θα ακουστούν από ανθρώπους που δεν ακούνε extreme μουσική (δεν γράφω extreme metal γιατί δεν είναι η μόνη extreme μουσική εκεί έξω….). Εντούτοις, είναι μία μπάντα που έχει φανατικό κοινό. Κοινώς, κάτι τρελαμένοι junkies των νέων τάσεων στον ακραίο (κυρίως) χώρο  της μουσικής τους ακούνε, χαχα… Δεν μπορώ να πω ότι είχα ενθουσιαστεί πριν δύο χρόνια, στην πρώτη μου επαφή με τους The Body, το “Nobody Deserves Happiness”. Είναι μία εξαιρετικά ενδιαφέρουσα πρόταση, αλλά μου έδινε την αίσθηση αποσπασματικότητας στην ανάπτυξη των ιδεών.  Η νέα τους δουλειά είναι σαφώς πιο εστιασμένη στη μελαγχολική και την μανιοκαταθλιπτική ατμόσφαιρα και είναι άκρως επιτυχής στο σκοπό της. Μέσω των power electronics, industrial, noise, dark ambient  ήχων η μπάντα καταφέρνει να δημιουργήσει έναν αμιγώς κλειστοφοβικό και ερεβώδη δίσκο που θα μπορούσε κάλλιστα να αποτελεί μέρος του soundtrack του “Lost Highway” ή του “Eraserhead” του Lynch. Ο τίτλος του δίσκου, εξάλλου, που είναι ένα απόσπασμα από το σημείωμα αυτοχειρίας της Virginia Woolf δίνει το στίγμα του ηχητικού προσανατολισμού των The Body στη δουλειά αυτή. Η συνεισφορά διαφόρων τραγουδιστριών-των στο “IHFABICAL” είναι ουσιωδέστατης σημασίας. Αναφέρω ενδεικτικά την -σταθερά συνεργαζόμενη με την μπάντα- Chrissy Wolpert (Assembly of Light Choir), την Kristin Hayter (Lingua Ignota),  τον Ben Eberle (Sandworm) και τον Michael Berdan (Uniform) που σε συνδυασμό με τις εξωφρενικές τσιρίδες του Chip King δημιουργούν ένα αλληλοσυγκρουόμενο χορό μελωδίας και «παραφωνίας» στο κομμάτι των φωνητικών. Θα κόψω τον ειρμό μου εδώ, χάριν συντομίας, και θα κλείσω λέγοντας πως οι The Body είναι μία πολύ τολμηρή μπάντα που χρησιμοποιεί σχεδόν αποκλειστικά εργαλεία του ηλεκτρονικού ήχου, αλλά κατορθώνει να ακούγεται εξαιρετικά ακραία, και βγάζει τον καλύτερο, κατ’ εμέ, δίσκο της, ένα σκοτεινό soundtrack αυτοχειρίας.  

The Body is a very difficult listen for people who do not listen to extreme music (I’m not writing extreme metal because it’s not the only extreme music out there …). However, it is a band with a fanatical audience. To put it plain, some crazy junkies of new trends in extreme (mostly) music are listening to this band, haha ​​… I cannot say that I was excited two years ago, in my first contact with The Body, “Nobody Deserves Happiness”. It is an extremely interesting recording, but it left me with a feeling that their ideas were underdeveloped. Their new work is clearly more focused on melancholic and manic-depressive atmosphere and is highly successful in its purpose. Through power electronics, industrial, noise, dark ambient sounds, the band manages to create a purely claustrophobic and eerie recording that could well be part of Lynch’s “Lost Highway” or “Eraserhead” soundtrack. The title of the album, which is an excerpt from Virginia Woolf’s suicide note, gives the mark of the sound of The Body in this work. The contribution of various singers to “IHFABICAL” is of paramount importance. I’m referring to Christie Wolpert (Assembly of Light Choir), Kristin Hayter (Lingua Ignota), Ben Eberle (Sandworm) and Michael Berdan (Uniform) who combined with the outrageous Chip King shrieking vocals (?) create a contrasting “dance” of melody and “discordance” on the vocal part. I’m going to put a brake on my raging thoughts here for the sake of brevity, and I’ll end by saying that The Body is a very bold band that uses almost exclusively electronic sound tools but manages to sound totally extreme and delivers its best record, imo, to date – a dark soundtrack of suicide.

fb page: https://www.facebook.com/thebodyband/

On   By   Comments Off on Home
Read more

Old Man Wizard – Blame It All On Sorcery

Blame It All On Sorcery by Old Man Wizard Μία…

Μία βδομάδα έχουμε να ανεβάσουμε δισκοπαρουσίαση και έχουν μαζευτεί μερικά δισκάκια που αξίζουν… Αρχίζουμε σήμερα με τους Καλιφορνέζους Old Man Wizard, οι οποίοι μόνο για Καλιφορνέζοι δεν μοιάζουν μουσικά, αφού αποπνέουν ένα έντονο το άρωμα Γηραιάς Αλβιώνας. Η μπάντα μοιάζει σαν μία μίξη των Ghost με τους Porcupine Tree και τους ύστερους Opeth με έντονα folk, art rock και proto heavy/doom στοιχεία. Ο ήχος, για DIY παραγωγή, είναι πολύ καλός. Σήμα κατατεθέν της μπάντας τα χορωδιακά φωνητικά που χρησιμοποιούν συχνά πυκνά και ενισχύουν το ρετρό χαρακτήρα της ηχογράφησης. Η φωνή του Francis Roberts έχει κάποιες μικροαστάθειες, αλλά αυτά είναι πταίσματα. Το δεκάλεπτο “The Long Nosed Wiseman” ξεχωρίζει κατά τη γνώμη μου (ε, ναι γουστάρω τα κομμάτια που εκτυλίσσονται χωρίς βία)…. Συνολικά, εδώ έχουμε μία πολύ καλή ανεξάρτητη κυκλοφορία που μπορεί να ακουστεί ευχάριστα από ένα ευρύ κοινό.

It’s been one week since we last presented a new album and a few interesting new releases are in the waiting room… We’ll start today with the Californian band Old Man Wizard, which does not resemble an American band at all – I’d say it sound like a band from somewhere in the Great Britain. OMW sounds like a mix of Ghost with Porcupine Tree and latest Opeth with intense folk, art rock and proto heavy / doom elements. The sound, for a DIY production, is very good. The vocal chorus’ are a trademark of the band, amplifying the retro character of the recording. Francis Roberts’ vocals have some minor ups and downs, but this just a detail. The ten-minute long “The Long Nosed Wiseman” is, in my opinion, the best song in the album (yes, yes, I like songs that unfold without haste). Overall, here we have a very solid independent release that can be enjoyed by a wide audience.

fb page: https://www.facebook.com/Old.Man.Wizard/

On   By   Comments Off on Home
Read more

Live Report: Horns Up Festival III. Day 3. Suita. Trikala. 13.05.2018

Η 3η ημέρα του φεστιβάλ είχε αρχικά προγραμματιστεί να πραγματοποιηθεί…

Η 3η ημέρα του φεστιβάλ είχε αρχικά προγραμματιστεί να πραγματοποιηθεί στην ύπαιθρο αλλά οι προγνώσεις για πιθανή βροχή (που δεν ήρθε εν τέλει) επέβαλλαν τη διοργάνωσή της στον ίδιο χώρο με τις δύο προηγούμενες. Κάλλιο 5 και στο χέρι, παρά δέκα και καρτέρει… Για είμαι ειλικρινής, μόνο στις εμφανίσεις των Zemial και των Dark Nightmare έπιασα τον εαυτό μου να σκέφτεται πόσο πιο ταιριαστό θα ήταν το συγκεκριμένο σετ να είχε παρουσιαστεί σε ένα όμορφο υπαίθριο σκηνικό (το οποίο είμαι σίγουρος πως μας είχε ετοιμάσει η διοργάνωση, αν και δεν έχω μάθει ακόμα την ακριβή τοποθεσία…). Η κούραση από τις δύο προηγούμενες ημέρες είχε συσσωρευθεί, αλλά με τις πρώτες νότες της πρώτης μπάντας όλα ξεχάστηκαν και η  ίδια μαγεία που μας συμπαρασύρει πολλά χρόνια τώρα σε δεκάδες live αναλαμβάνει δράση.

Η πρώτη, λοιπόν, μπάντα είναι οι Τρικαλινοί Acid Sun, η μόνη sludge μπάντα του φεστιβάλ. Όπως έγραψα και πρόσφατα, είναι αρκετά βραχύβια μπάντα και το setlist της αποτελείται από διασκευές, αλλά και δικά τους κομμάτια (τα οποία μπορείτε να ακούσετε στα βίντεο στο τέλος της δημοσίευσης). Με νέο τραγουδιστή στη σύνθεσή της, η μπάντα μου άφησε και πάλι πολύ καλές εντυπώσεις. Τα κομμάτια τους δείχνουν ότι τα παιδιά έχουν συνθετικές αρετές και η σκηνική τους παρουσία είναι πολύ δυναμική. Θα τους παρακολουθούμε….

Συνέχεια με τους Daffodil, συντοπίτες επίσης, τους οποίους έχω δει φυσικά πολλές φορές και οι οποίοι παρουσιάστηκαν με ένα νέο μέλος στο μπάσο. Ο ήχος και η απόδοση της μπάντας ήταν πολύ καλή, παρά τα μικροπροβλήματα με τα μόνιτορ. Παρουσίασαν και δύο καινούρια κομμάτια από το νέο δίσκο τους που βρίσκεται στα σκαριά και σαν συμπέρασμα από την πρώτη ακρόαση θεωρώ ότι θα αρέσουν πολύ στους οπαδούς της μουσικής τους. Η dark/gothic metal αισθητική τιμήθηκε δεόντως από μία μπάντα που είναι από τις καλύτερες στο είδος της στην Ελλάδα.

 

Τη σκυτάλη παίρνουν οι Reflection, στην ώρα τους, χωρίς χρονικές καθυστερήσεις στο πρόγραμμα. Η μοναδική επαφή μου με την μπάντα χρονολογείται στο 1999, όταν και είχα ακούσει το “The Fire Still Burns” (είπαμε, δεν ακούω heavy/power, να’ ναι καλά το Horns Up που μας γνωρίζει μπάντες του είδους….). Δεν ήξερα τι να περιμένω, λοιπόν, από τους Αθηναίους. Ο ήχος του, λοιπόν, ήταν πολύ μοντέρνος και «γεμάτος», κοντά στον ήχο του περσινού τους δίσκου “Bleed Babylon Bleed”, από τον οποίο έπαιξαν αρκετά κομμάτια. Μου άρεσαν. Είχαν πολύ πάθος και εκτέλεσαν τα κομμάτια άψογα. Highlight της εμφάνισης τα «Ζαρκαδάκια» που πήραν μία γεύση από το φεστιβάλ που οργανώνει (και) ο μπαμπάς (νομίζω πρώτη φορά σε κλειστό χώρο) και αποθεώθηκαν από την μπάντα και το κοινό.

Συνέχεια με τους Zemial, οι οποίοι μας επιφύλασσαν μία έκπληξη με το setlist τους, το οποίο ήταν σαφώς πιο εστιασμένο στις παλιότερες δουλειές τους, αφήνοντας εσκεμμένα εκτός τα πιο progressive κομμάτια τους. Υπήρχε, λοιπόν, μεγάλη διαφοροποίηση με το setlist που είχαν παρουσιάσει πριν ένα περίπου χρόνο στα Τρίκαλα. Και η διάθεση των μελών της μπάντας ήταν τελείως διαφορετική. Χωρίς όρεξη για πολλές κουβέντες, το μάτι τους «γυάλιζε» και βρίσκονταν σε ευθυγράμμιση με την επιθετικότητα του υλικού. Υπήρχαν στιγμές που ανατσουτσούριασα (ειδικά το βίντεο του “Eclipse” που παίχτηκε την έσχατη ώρα το βλέπω στο ριπίτ από προχθές). Μετά από λαϊκή απαίτηση ξεπέρασαν το χρόνο που τους είχε δοθεί και έπαιξαν περίπου μία ώρα, η οποία εν τέλει μας φάνηκε και λίγη. Τσεκάρετε βίντεο, οι Zemial απλά απογείωσαν το παλιό υλικό με τον ήχο και τη διάθεσή τους και το έκαναν να μοιάζει φρεσκότατο. Έπος!!!!

Τους Murder Angels τους παρακολουθώ εδώ και μερικά χρόνια και χαίρομαι για την πρόοδό τους. Έχουν αρχίσει να αποκτούν το fan-base τους, να χτίζουν όνομα και να τους προσφέρονται θέσεις σε σημαντικά live. Όλα αυτά τα κέρδισαν με τη δουλειά τους. Την Κυριακή ήταν πάλι πολύ καλοί. Είχαν «φέρει» μαζί τους και αρκετό κόσμο από Λάρισα που τους ενίσχυσε σημαντικά. Κοινώς, έγινε ο κακός χαμός και πάλι. Είδαμε και τα πρώτα stage diving και crowd surfing στο φεστιβάλ (όχι ότι δεν ήθελε κόσμος και νωρίτερα να κάνει, αλλά ο χώρος δεν ενδείκνυται για τέτοια σπορ). Έπαιξαν και κομμάτια από το καινούριο τους  e.p. που δεν είχα ξανακούσει ζωντανά, καθώς είχα καιρό να τους δω. Στο live ακούγονται πιο δυναμικά από την ηχογράφηση. Γενικά, οι M.A. είναι μπάντα που απογειώνεται στο σανίδι. Άλλη μία θαυμάσια στιγμή για το φεστιβάλ!

Ο κόσμος πλέον έχει λιγοστέψει, η κούραση είναι εμφανής στα πρόσωπα όλων, συνυπάρχοντας με μία αίσθηση πληρότητας. Έχουμε «γεμίσει» τις μπαταρίες, βλέποντας και συζητώντας με ανθρώπους που είχαμε καιρό να βρεθούμε, ακούγοντας φοβερές μουσικές, διασκεδάζοντας…. Το τριήμερο έκλεισε, πολύ ταιριαστά, με ένα ακουστικό σετ των Dark Nighτmare. Μια αγαπημένη μπάντα στο κοινό των Τρικάλων, την οποία και εγώ πλέον θαυμάζω απεριόριστα, αν και μέχρι πριν λίγα χρόνια αγνοούσα την ύπαρξή της.  Το setlist περιελάμβανε δικά τους κομμάτια και μερικές διασκευές σε αγαπημένα κομμάτια του heavy metal. Η απόδοσή τους ήταν πολύ καλή. Η αίσθηση που επικρατούσε, σε μένα τουλάχιστον,  ήταν κάπως περίεργη. Οι επιλογές των κομματιών σε συνδυασμό με την ευαίσθητη εκτέλεση της μπάντας μου έβγαλαν μία μελαγχολία, ένα αίσθημα ότι μεγαλώνεις, μία ανησυχία για το πόσα ακόμη τέτοια τριήμερα σου απομένουν να απολαύσεις  σε αυτή τη ζωή… Μοναδική στιγμή και αυτή για το φεστιβάλ….

Θα γράψω σύντομα μία γενικότερη αποτίμηση από τη δική μου σκοπιά…

Θετικά: Ο χώρος της συναυλίας. Πιο ζεστός και πιο φιλικός (σαν κατασκευή) στη δημιουργία σωστού ήχου. Η ανύψωση της σκηνής έστω για μερικούς πόντους βοήθησε πολύ. Το προσωπικό. Ευγενικοί, φιλικοί και εξυπηρετικοί. Ο ήχος. Μπήκε ψηλά ο πήχης φέτος στο ηχητικό κομμάτι. Η τήρηση του ωραρίου κατά γράμμα. Σταθερή αξία σε αυτό το Horns Up. Οι τιμές. Και τα εισιτήρια και οι μπύρες και τα ποτά ήταν  χαμηλότατα. Ο ορθολογικός καταμερισμός της σειράς των μπαντών και ο χρόνος τους. Είχα γράψει πέρσι ότι 7 μπάντες σε μία μέρα είναι πολλές – φέτος κάθε μπάντα είχε λίγο περισσότερο χρόνο εμφάνισης. Η διάθεση των μπαντών. Όταν έχεις μία τόσο «οικογενειακή», μη απρόσωπη διοργάνωση τότε παίζεις με άλλο κέφι.

Αρνητικά: Η ίδια τουαλέτα για άντρες και γυναίκες. Έπρεπε να υπάρχει από την πρώτη μέρα μεγαλύτερη ποικιλία σε μπύρες. Ο φωτισμός. Μια μπάρα φώτα ακόμη από πίσω θα βοηθούσε (τους φωτογράφους κυρίως). Η μεταφορά της τρίτης μέρας σε κλειστό χώρο (όχι ότι φταίει η διοργάνωση – σαν γενικότερη απογοήτευση το γράφω).  

Ένα καταπληκτικό τριήμερο τελείωσε. Μπράβο σε όλους, μπάντες και διοργανωτές. Η κούραση σας απέδωσε καρπούς. Το φεστιβάλ ήταν απολύτως πετυχημένο. Ραντεβού σε ένα χρόνο. Horns Up!!!

On   By   Comments Off on Home
Read more

Live Report: Horns Up Festival III. Day 2. Suita. Trikala. 12.05.2018

Μετά κόπων και βασάνων κατάφερα να στριμώξω στο πρωί και…

Μετά κόπων και βασάνων κατάφερα να στριμώξω στο πρωί και το μεσημέρι του Σαββάτου ανταπόκριση, μίνι ξεψάχνισμα φωτογραφιών της Παρασκευής, οικογενειακές υποχρεώσεις κλπ…. Με τη βοήθεια καφέδων και αναλγητικών και πλήρως εξοπλισμένος σκάω μύτη στις 17:45 στη Σουίτα. Το drum clinic είχε αρχίσει φυσικά (σιγά που θα καθυστερούσε!), οπότε η δεύτερη ημέρα του Horns Up ξεκινά!

Είναι το πρώτο drum clinic το οποίο παρακολουθώ. Στην επαρχία είναι σπάνιο φαινόμενο και αξίζουν συγχαρητήρια στο Χρήστο για την πρωτοβουλία αυτή. Να θυμίσω ότι πέρσι υπήρχαν στο φεστιβάλ δύο guitar clinics. Και φυσικά όταν έχουμε να κάνουμε με έναν τόσο θαυμάσιο καλλιτέχνη, όπως ο Vorskaath, τότε εννοείται ότι το ενδιαφέρον είναι τεράστιο… Το γεγονός ότι to clinic έγινε με τη συνδρομή του μπασίστα και του κιθαρίστα που συμμετέχουν στους Zemial (τους οποίους είχα παρακολουθήσει και θαυμάσει για την τεχνική τους στο live στα Τρίκαλα πριν από ένα χρόνο και κάτι) δείχνει πόση σημασία δώσανε στην ολοκληρωμένη και εμπεριστατωμένη παρουσίασή του. Ο Vorskaath παρουσίασε τεχνικές, μέσα από αποσπάσματα κομματιών των Zemial, Agatus, αλλά και από κλασσικές hard rock και heavy metal μπάντες. Υπάρχει, φυσικά, υλικό (όπως πάντα και από όλες τις μπάντες) στο τέλος της δημοσίευσης για να πάρετε μία γεύση όσοι (πολλοί δυστυχώς) δεν παρευρεθήκατε. Η παρουσίαση ήταν θαυμάσια, άρτια οργανωμένη και κατανοητή και η τεχνική του Vorskaath ξεδιπλώθηκε αμεσότερα και πιο εστιασμένα σε σχέση με τις ζωντανές εμφανίσεις. Συγχαρητήρια… τίποτε άλλο!

Ακραιομεταλλικό ξεκίνημα μας επιφύλαξε η δεύτερη ημέρα, με τους Synteleia. Old school black με αρκετά στοιχεία από ελληνικές κλασσικές μπάντες του είδους… Αν και το υλικό τους δεν μου πολυαρέσει, δεν μπορώ παρά να παραδεχθώ ότι ο ήχος και απόδοση της μπάντας ήταν εξαιρετική, με αποκορύφωμα τις επιδόσεις του Nick Samios στα τύμπανα, ο οποίος ήταν αλάνθαστος. Αν και αρκετά νωρίς ο κόσμος ήταν αρκετός (βασικά είχαν πλακώσει οι φίλοι του extreme χώρου όπως κατάλαβα). Σίγουρα αν η εμφάνισή τους γινόταν κανένα δίωρο αργότερα θα έπεφτε πολύ «ξύλο», αλλά ακόμη και έτσι ο κόσμος το ευχαριστήθηκε και η μπάντα απέσπασε ζεστό χειροκρότημα.

Στους The Temple έλαχε να εκπροσωπήσουν το doom ιδίωμα στο φεστιβάλ. Όταν λέμε doom, όμως, εννοούμε traditional doom και όχι τις μοντερνιές που σκάνε τελευταία :p. Ο θαυμάσιος ήχος, η σκοτεινή σκηνή (που με «σκότωσε» – φωτογραφικά μιλώντας), και οι πένθιμες συνθέσεις έστησαν ένα ερεβώδες τοπίο. Μία καταιγίδα μόνο έλειπε για να ολοκληρωθεί το ντεκόρ! Το θορυβώδες fan club του συγκροτήματος έκανε πολύ αισθητή την παρουσία του. Έχοντας δει άλλες δύο φορές την μπάντα, αισθάνομαι ότι αυτή ήταν η πιο «απελευθερωμένη» τους εμφάνιση – περνάμε καλά και αυτό φαίνεται όπως λένε… Νομίζω ότι το πνεύμα του φεστιβάλ, της εκπροσώπησης δηλαδή των περισσοτέρων ιδιωμάτων του heavy metal, τιμήθηκε με τους άξιους πρεσβευτές του Doom metal,  The Temple…

Ώρα να ζωντανέψουν λίγο τα πράγματα, όμως, με τους ιστορικούς Death Courier. Με τους δύο παιχταράδες σε τύμπανα και κιθάρα να κάνουνε παπάδες, η μπάντα πήρε σκάλπ. Το δέσιμο μεταξύ των δύο και του γερόλυκου Bill ήταν κάτι παραπάνω από εμφανές. Βάλτε στην εξίσωση και τον ήχο – μπετόν αρμέ  και έδεσε το γλυκό. Πολλοί σβέρκοι τεντώθηκαν στη μισή ωρίτσα του σετ της μπάντας και οι οπαδοί του death ιδιώματος αποζημιώθηκαν (δεν υπάρχει και άλλη death μπάντα στο φεστιβάλ τώρα που τα λέμε – τι σκατά, δεν ψηφίζει κανείς ντεθάς στα ερωτηματολόγια;).  Τρομεροί, δεν περιγράφω άλλο.

Και μια που είπα τρομεροί, να σου και οι Hail Spirit Noir. Άνετα από τις πιο «hot» ελληνικές μπάντες αυτή τη στιγμή. Οι προσθήκες των νέων μελών και οι ζωντανές εμφανίσεις έχουν τινάξει τις μετοχές τους στα ύψη. Τους είδα πριν ένα μήνα στο 8ball οπότε ήξερα τι να περιμένω, ήταν η σειρά όσων δεν τους είχαν δει να πάθουν ντουβρουτζά (που λένε και στο χωριό μου). Ο ήχος διαμάντι. Το δέσιμο επί σκηνής τρομερό. Σκηνική παρουσία θεατρική και δυναμικότατη. Ειδικά το “The Mermaid” είναι για μένα το highlight. Μετά το τέλος με άφησαν «γεμάτο» και πολύ κουρασμένο, σε φάση που να σκέφτομαι πώς θα άντεχα άλλη μία ώρα παρακολουθώντας τους Crush (δεν είναι και το φόρτε μου το είδος τους βλέπετε…).

Δεν είχα ιδιαίτερες προσδοκίες, ούτε ιδιαίτερη όρεξη για να δω τους Crush, αλλά η μπάντα με τάπωσε πανηγυρικά και μου υπενθύμισε να μην χρησιμοποιώ ποτέ το «μέσον» που έφτιαξα (σαν χόμπι) για να κράξω, αλλά για να διασκεδάσω. Οι άνθρωποι έδωσαν ρέστα. Τι να πρωτογράψω… τεχνική θαυμάσια, κιθάρα και πλήκτρα βιρτουόζικα, τύμπανα άρτια δομημένα, λιτά και απέριττα και φωνή διαμάντι. Ο χρόνος δεν έχει αφήσει σχεδόν καθόλου τα σημάδια του στο λαρύγγι του Παναγιώτη Κωνσταντινίδη – είναι απίθανο! Να σημειώσω ότι τα νέα κομμάτια είναι πάρα, μα πάρα πολύ καλά και ξεσήκωσαν τον κόσμο εξίσου με τα παλιά. Νομίζω ότι θα κάνουν πολύ ντόρο με την επερχόμενη κυκλοφορία τους. Ήταν εμφανές ότι πολλοί από το κοινό περίμεναν χρόνια –τι χρόνια, δεκαετίες- την εμφάνιση αυτή και φρόντισαν να το δείξουν στην μπάντα, η οποία γνώρισε την αποθέωση. Σίγουρα μία θαυμάσια στιγμή που αφήνει ανεξίτηλο το στίγμα της στο Horns Up Festival.

Όπως έγραψε και ο Χρήστος σήμερα, η χθεσινή ημέρα ήταν μάλλον η πιο πετυχημένη και των τριών ετών του φεστιβάλ. Από άποψη ήχου, οργάνωσης, συμμετοχής, διάθεσης…. Περισσότερα αύριο στην αποτίμηση του τριημέρου..

On   By   Comments Off on Home
Read more

9420total visits,2visits today