Mass Culture – Primal | Ephemeral

Primal | Ephemeral by Mass Culture Το πολυαναμενόμενο πρώτο άλμπουμ…

Το πολυαναμενόμενο πρώτο άλμπουμ των Mass Culture είναι γεγονός και το αποτέλεσμα είναι αντάξιο των προσδοκιών. Έχοντας ως βάση τη συνθετική παράδοση των γιγάντων του ατμοσφαιρικού sludge, η μπάντα καταφέρνει να μην ακούγεται ως μία απλή μίμηση, αλλά να βάζει σε ικανοποιητικό βαθμό τη δική της ηχητική σφραγίδα. Αυτό το πετυχαίνει ενσωματώνοντας κάποιες crust/post hardcore πινελιές, σχεδόν αδιόρατα και αβίαστα. Ταυτόχρονα η διαρκής πάλη των επιθετικών με τις ανατριχιαστικές, ατμοσφαιρικές στιγμές οικοδομεί τη συνολική διπολική διάθεση του “Primal | Ephemeral”. Ο όρος atmospheric sludge, ο οποίος χρησιμοποιείται αρκετές φορές καταχρηστικά για να περιγράψει δίσκους, είναι απόλυτα δίκαιος στη συγκεκριμένη περίπτωση, νομίζω. Μου άρεσε η εσωστρέφεια των στίχων. Άξια αναφοράς είναι, τέλος, η θαυμάσια ισορροπημένη παραγωγή που επιτεύχθηκε στα Piper Studios και το αξιόλογο εξώφυλλο των Putrefurnaced Guerrilla Graphics. Θα αναμένουμε με υπομονή την έκδοση του βινυλίου (με την αρωγή των Nothing to Harvest/Sweetohm recordings).

The long awaited first Mass Culture album is a fact and the result is worthy of our expectations. Based on the tradition of the giants of atmospheric sludge, the band manages not to sound as a mere imitation, but it engraves its own unique sound mark to a satisfactory degree. This is accomplished by incorporating some crust / post hardcore hints, almost imperceptibly and effortlessly. At the same time, the constant “struggle” among the aggressive and the creepy, atmospheric parts builds the bipolar mood of “Primal | Ephemeral “. I think that the term “atmospheric sludge”, which is used excessively from time to time to describe recordings, is absolutely justified in this case. I liked the introversive lyrics. I need to give credit to the wonderfully balanced production achieved at Piper Studios and the remarkable cover crafted by Putrefurnaced Guerrilla Graphics. We will patiently wait for the vinyl version to arrive (with the aid of Nothing to Harvest/Sweetohm recordings).  

fb page: https://www.facebook.com/massculturegr/

On   By   Comments Off on Home
Read more

Ter Ziele – Tenondergang

TENONDERGANG by Ter Ziele Λιγότερο από έναν χρόνο πριν είχε…

Λιγότερο από έναν χρόνο πριν είχε κυκλοφορήσει το “There Is No Useless Pain” από τους Ter Ziele και το είχαμε παρουσιάσει (όπως σχεδόν όλες τις δουλειές του Deha. Την ίδια περίοδο οι Βέλγοι είχαν δώσει σε τέσσερις τραγουδιστές μουσικά κομμάτια για να τα ερμηνεύσουν κατά το δοκούν και αυτό που ακούτε τώρα είναι το αποτέλεσμα που προέκυψε από τη συνεργασία αυτή. Θα σας παραθέσω το tracklisting με τις συμμετοχές:
1. Claustrophobic Amnesia (ft. Krys of Omrade)
2. Outsider (ft. Dany Tee of In Element)
3. Révulsion (ft. Clément and Manu of Hyrgal)
4. Sehnsucht (ft. Psycho of Antilife & HATS BARN) (Todesstoß cover)
5. Enlightment (Totalselfhatred cover)
Αυτό το, τρόπον τινά, compilation θα είναι το κύκνειο άσμα των Ter Ziele σύμφωνα με ανακοίνωση τους. Η μουσική που δημιουργήθηκε και εδώ μπορεί να περιγραφεί πολύ απλά: πόνος, πόνος, πόνος, πόνος. Στο “Outsider” περιστασιακά και στο “Revulsion” σταθερά, οι ταχύτητες ανεβαίνουν αισθητά προσφέροντας πόνο μέσω blastbeats. Η διασκευή στο “Sehnsucht” ξεχωρίζει, καθώς η χαώδης διαφορά στον ήχο ανάμεσα στο πρωτότυπο και την επαναδιατύπωση (εντελώς minimal η μεν, wall of sound η δε) έχει μεταμορφώσει το κομμάτι σε σχεδόν αγνώριστο. Μία θαυμάσια αποχαιρετιστήρια δουλειά που κουμπώνει άψογα με την καθιερωμένη καλοκαιρινή μίνι κατάθλιψη που ίσως να έχετε και άλλοι εκτός από εμένα.

Less than a year ago, Ter Zeley released “There Is No Useless Pain” and we had presented it (like almost all of Deha’s work). At the same time, the Belgians had offered four songs to four vocalists in order to interpret them and what you are listening to is the result of this collaboration. I will quote you the tracklisting with the vocalists below:
1. Claustrophobic Amnesia (ft. Krys of Omrade)
2. Outsider (ft. Dany Tee of In Element)
3. Révulsion (ft. Clément and Manu of Hyrgal)
4. Sehnsucht (ft. Psycho of Antilife & HATS BARN) (Todesstoß cover)
5. Enlightment (Totalselfhatred cover)
This “compilation” will be Ter Ziele’s swan song according to their own announcement. The music created here can be described simply: pain, pain, pain, pain. In “Outsider” occasionally and in “Revulsion” steadily, the tempo goes up considerably and pain is induced through blastbeats. The adaptation of “Sehnsucht” stands out as the difference in the sound between the original and the interpretation is chaotic (totally minimal in the first and wall of sound in the new one)and has transformed the song to almost unrecognizable. A wonderful farewell release that fits perfectly with the “summer mini-depression” which comes every year and probably others besides myself are experiencing right now.  

fb page: https://www.facebook.com/terzieledsbm/

On   By   Comments Off on Home
Read more

#14 August 2018

On   By   Comments Off on Home
Read more

Cancer – Into the Heartless Silence

Into The Heartless Silence by Cancer Οι Αυστραλοί είναι παλαβοί…

Οι Αυστραλοί είναι παλαβοί και δεν κολλάνε πουθενά όταν φτιάχνουν extreme μπάντες και οι Cancer (καμία σχέση με τους Άγγλους deathrashers) το αποδεικνύουν για άλλη μία φορά. Έχοντας ως βάση το depressive black metal (υπάρχουν κάποιες επιρροές από τους πρώιμους Shining) επιδίδονται σε ανελέητο genre bending. Ειδικά στα φωνητικά ο άνθρωπος το έχει τερματίσει έχοντας μία απίστευτη γκάμα που εκτείνεται σε διάφορες εκφάνσεις του ακραίου χώρου. Και η μουσική, όμως, μπλέκει αριστοτεχνικά black, death, doom ακροβατώντας από την κτηνωδία στη μελωδία. Η σαπίλα στην παραγωγή ολοκληρώνει την δουλειά… Μετά από την αρχική έκπληξη και επιφύλαξη μου, λοιπόν, για αυτό το μωσαϊκό ειδών που εξύφαναν οι Cancer σιγά σιγά άρχισα να βυθίζομαι στον παρανοϊκό τους κόσμο. Εξυπακούεται ότι για να καταφέρεις να πετύχεις ένα τόσο δύσκολο εγχείρημα πρέπει να έχεις φοβερές συνθετικές δυνατότητες και ναι, οι Αυστραλοί είναι τρομεροί συνθέτες. 50 λεπτά απολαυστικής, παρανοϊκής, εξουθενωτικά ακραίας μουσικής που θα σας λιώσει τον εγκέφαλο. Άνετα μία από τις καλύτερες κυκλοφορίες στον ακραίο χώρο για φέτος…

Australians are insane and do not have any restrains when they make extreme bands and Cancer (no relation to the English deathrashers) prove it once again. Based on depressive black metal (there are some influences from early Shining) they engage in relentless genre bending. Especially in the vocal part this man has no limits, showcasing an incredible range of growls and screams that extends to various genres of the extreme sound. And the music, in addition, masterfully blends black, death, doom, jumping from brutality to melody and back. The “putrid” production puts a finishing touch… After my initial surprise and skepticism for this mosaic of styles that Cancer weaved, I slowly began to sink into their paranoid world. It goes without saying that in order to succeed in such a difficult task you have to have tremendous songwriting skills and yes, Australians are unique composers. 50 minutes of delightful, extravagant, exhausting extreme music that will melt your brain… Easily one of the best extreme releases in 2018…  

fb page: https://www.facebook.com/canceraus/

On   By   Comments Off on Home
Read more

Inexorum – Lore of the Lakes

Lore of the Lakes by Inexorum Οι Inexorum είναι μία…

Οι Inexorum είναι μία one man band και το όνομα του ιδρυτή της είναι Carl Skildrum. Ο Carl, λοιπόν, σε ένα μέρος όπου η φύση αναδεικνύει την άγρια ομορφιά της εύγλωττα, τη Μιννεσότα των Η.Π.Α. , συνέθεσε ένα άλμπουμ που μιλά για δάση και λίμνες. Μιλάμε για το στιχουργικό μέρος, βέβαια, καθώς το μουσικό κομμάτι απέχει αρκετά από το συνηθισμένο στην Αμερική Cascadian Black, αλλά και από το παγανιστικό black της Ευρώπης. Εδώ έχουμε ένα μείγμα μελωδικού death/black με άρωμα  mid/late 90ς. Οι ταχύτητες ανεβοκατεβαίνουν, οι συνθέσεις είναι αξιοπρεπέστατες, χωρίς να αποτελούν μνημείο πρωτοτυπίας, και η εκτέλεση άψογη. Γενικά το “Lore of the Lakes” είναι μία νοσταλγική ηχητικά και συνθετικά δημιουργία. Το γεγονός ότι παρεμφερείς δουλειές που να είναι άξιες λόγου γίνονται όλο και πιο σπάνιες με το πέρασμα του χρόνου νομίζω ότι κατέστησε την παρουσίαση του δίσκου επιτακτική.   

Inexorum is a one man band and the founder’s name is Carl Skildrum. Carl, then, in a place where nature highlights its wild beauty eloquently, Minnesota in the U.S., he composed an album that talks about forests and lakes. We are talking about the lyrical part, of course, as the music nowhere near American cascadian black, nor European pagan black. Here we have a blend of melodic death / black with mid / late 90s scent. The tempo varies a lot, the compositions are solid, without any hint of originality nevertheless, and the execution is flawless. Generally, “Lore of the Lakes” is a well crafted demonstration of nostalgic sound and songwriting. I think that the fact that similar works which are worth listening to are becoming harder to find over the years rendered the presentation of the album necessary.   

fb page: https://www.facebook.com/inexorum/

On   By   Comments Off on Home
Read more

Spaceslug – Eye the Tide

Eye The Tide by Spaceslug Πριν από έναν χρόνο είχα…

Πριν από έναν χρόνο είχα παρουσιάσει το “Time Travel Dilemma”, το οποίο μου είχε αφήσει πολύ καλές εντυπώσεις. Οι Πολωνοί επιστρέφουν πολύ σύντομα, αποδεικνύοντας πόσο εργατικοί είναι – έχουν κυκλοφορήσει συνολικά τρία full length και ένα ep από το 2016! Η νέα τους δουλειά είναι αρκετά πιο σκοτεινή, μελαγχολική και down-whelming σε σχέση με τις δύο πρώτες. Γενικά, θα έλεγα ότι είναι ένας δύσκολος και «αντιεμπορικός» δίσκος, με πολύπλοκες συνθέσεις και μουντή διάθεση που απαιτεί αρκετές ακροάσεις για να αποκωδικοποιηθεί. Τα φωνητικά (με εξαίρεση το “Words Like Stones” όπου ξεσπούν ουρλιάζοντας) βρίσκονται σταθερά στο γνώριμο, «υποτονικό» ύφος. Οι κιθάρες δημιουργούν πολλά και ποικίλα θέματα σε κάθε κομμάτι χωρίς να παραμένουν σταθερά σε doom φόρμουλες, όπως στο παρελθόν, αλλά να δοκιμάζουν ρυθμούς και μελωδίες που θα μπορούσε να βρει κανείς σε διάφορα παρακλάδια του metal, από black μέχρι sludge και progressive. Τα τύμπανα είναι άψογα, ενώ το μπάσο καταφέρνει να γίνεται πολύ συχνά αισθητό, παίζοντας σε αρκετά σημεία διαφορετικούς ρυθμούς από την κιθάρα και προσθέτοντας μεγαλύτερο βάθος στην ενορχήστρωση. Προσωπικά, τη θεωρώ την καλύτερη δουλειά τους μέχρι σήμερα, αλλά δε θα έβαζα και το χέρι μου στη φωτιά ότι θα κερδίσουν ακροατές με το απαιτητικό “Eye the Tide”. Και αυτός είναι ένας ακόμη λόγος που ανεβάζει τους Spaceslug στα μάτια μου…

A year ago I presented “Time Travel Dilemma”, which l enjoyed pretty much. The Poles return very soon, proving how hard-working they are – they have released a total of three full length albums and an ep since 2016! Their new work is quite darker, more melancholic and down-whelming than the first two. Generally speaking, I would say that it is a difficult and “anti-commercial” recording, with complex compositions and a bleak mood, requiring several spins to be fully decoded. The vocals (with the exception of “Words Like Stones” where they burst out screaming) are firmly in the familiar, “subtle” style as always. The guitars create many and varied themes in each track without persisting solely in doom formulas, but embeding out rhythms and melodies that could be found in various branches of metal, from black to sludge and progressive. The drums are flawless, while the bass very often stands out, playing at various parts different lines than the guitar and adding more depth to the orchestration. Personally, I think it’s the band’s best job so far, but I would not bet one cent that it will win over new listeners, as “Eye the Tide” is so demanding and obscure. And for that alone the band has my utmost respect…   

fb page: https://www.facebook.com/spaceslugband/

On   By   Comments Off on Home
Read more

Wytch Hazel – II: Sojourn

II: Sojourn by Wytch Hazel Εκ του Λάνκαστερ, του Ηνωμένου…

Εκ του Λάνκαστερ, του Ηνωμένου Βασιλείου, ορμώμενοι, οι Wytch Hazel στη δεύτερη full length κυκλοφορία τους μας προσφέρουν ένα θαυμάσιο ρετρό heavy rock δίσκο. Οι Wishbone Ash και Thin Lizzy επιρροές είναι πασιφανείς, όμως οι Βρετανοί έχουν μία ελαφρώς πιο επική, heavy προσέγγιση. Οι συνθετικές ικανότητες τους είναι πολύ δυνατές και κατά συνέπεια τα κομμάτια της μπάντας βρίσκονται σε σταθερά υψηλότατο επίπεδο. Οι μελωδίες και τα ρεφρέν σου κολλάνε πολύ εύκολα στο μυαλό, είτε μιλάμε για τα πιο heavy, άμεσα κομμάτια, είτε για τις επικές μπαλάντες. Σκέφτομαι, ωστόσο, ότι κομμάτια όπως το “Wait On the Wind”, το “Barrow Hill” ή το “Angel Take Me” αν αναπτύσσονταν λίγο περισσότερο, με κάποια επιπλέον εσωτερική γέφυρα ή με πιο υπομονετική ανάπτυξη και κορύφωση θα μπορούσαν να είναι ακόμη καλύτερα. Νομίζω ότι, όσο καλό και να είναι το “II: Sojurn”, η μπάντα δε μας έχει δώσει ακόμα την καλύτερη δουλειά της. Ένας-δύο δίσκοι του είδους κατά κανόνα μου αρέσουν κάθε χρόνο, οπότε τον έναν για το 2018 τον βρήκαμε. Πιστεύω ότι θα αρέσει στους θιασώτες του hard/heavy rock.  

Originating from Lancaster, UK, Wytch Hazel in this second full-length release offers us a wonderful retro heavy rock record. Wishbone Ash and Thin Lizzy influences are obvious, but the British have a slightly more epic, heavy approach. Their songwriting qualities are very solid and therefore the band’s compositions are at high level throughout the whole album. The band’s melodies and refrains are very easy to stick to one’s mind, whether we’re talking about the heaviest tracks or the epic ballads. I think, however, that songs such as “Wait On The Wind”, “Barrow Hill” or “Angel Take Me” if they were developed a bit further, with an extra bridge in the middle or with more patient development and climax they could be even better. I think that, no matter how good “II: Sojurn” is, the band has not yet given us its best work. The general rule is that I like one or two recordings of the genre each year, so I found the one for 2018. I think that the devotees of hard / heavy rock will enjoy this one.

fb page: https://www.facebook.com/wytchhazel/

On   By   Comments Off on Home
Read more

17287total visits,17visits today