Master Boot Record – Internet Protocol ||||||Sermon – Birth of the Marvellous ||||||||||Stephen Taranto – Permanence

INTERNET PROTOCOL by MASTER BOOT RECORD Master Boot Record –…

Master Boot Record – Internet Protocol

Μία από τις αγαπημένες μπάντες του blog είναι, χωρίς αμφιβολία, οι MBR, των οποίων οι δίσκοι “Virus.DOS” και “Direct Memory Access” έχουν παρουσιαστεί μέσα στο 2018. Σταθερά παραγωγικότατος, ο Ιταλός Victor Love επιστρέφει με έναν ακόμη δίσκο που παντρεύει σύγχρονες τάσεις της ηλεκτρονικής (synthwave, horrorsynth, chipwave) μουσικής με το thrash και με κλασσικούς μπαρόκ ήχους. Το πείραμα των φωνητικών που πραγματοποιήθηκε στο “Direct Memory Access” δείχνει να έχει εγκαταλειφθεί οριστικά, οπότε στο “Internet Protocol” θα ακούσετε instrumental συνθέσεις. Ο νέος δίσκος είναι άνετα ο πιο ώριμος και δυνατός συνθετικά που έχει κυκλοφορήσει ο Victor και θα καταστήσει την μπάντα γνωστή σε ακόμη μεγαλύτερη μερίδα κοινού.  Οι MBR έχουν πετύχει να έχουν μοναδικό και απολύτως αναγνωρίσιμο στυλ και αυτό είναι ένα σημαντικό επίτευγμα.

One of the blog’s favorite bands is, without a doubt, MBR, with “Virus.DOS” and “Direct Memory Access”, having been presented in 2018. Constantly productive, the Italian Victor Love returns with another album that marries modern trends of electronics (synthwave, horrorsynth, chipwave) with thrash and classic baroque sounds. The vocal experiment performed in “Direct Memory Access” seems to have been permanently abandoned, so in “Internet Protocol” you will listen to instrumental compositions and only. The new album is in my opinion the most mature and powerful release by Victor and it will make the band known to an even larger audience. MBR has succeeded in having a unique and completely recognizable style and this is a major achievement.

fb page: https://www.facebook.com/masterbootrecordmusic/

Sermon – Birth of the Marvellous

Η Prosthetic Records δείχνει να έκανε πάλι σωστή επιλογή με τη νεότατη μπάντα από το Λονδίνο. Το “Birth Of the Marvellous” έχει σαφείς επιρροές από Katatonia, αλλά οι Sermon έχουν βάλει κάποια προσωπικά στοιχεία που τους κάνουν να ξεχωρίζουν. Συγκεκριμένα, έχουν μία πιο progressive δομή στα κομμάτια τους, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι είναι πολύ πολύπλοκοι – απλά δεν ακολουθούν mainstream επιλογές στη σύνθεση των κομματιών,  τα τύμπανα χρησιμοποιούνται πολύ παράδοξα και χτίζουν «τελετουργικούς» ρυθμούς, υπάρχει μυστηριακή ατμόσφαιρα σε αρκετά σημεία,  ενώ τα φωνητικά στο μεγαλύτερο μέρος  «βγάζουν» μπόλικη μελαγχολική διάθεση και σπανιότερα γίνονται πιο brutal. Είναι από τις περιπτώσεις που αδυνατώ να δώσω μία περιγραφή που να μπορεί να αποδώσει αρκετά κατανοητά και πιστά τη μουσική μίας μπάντας. Θα χρειαστεί να τους ακούσετε οι ίδιοι και να βγάλετε τα συμπεράσματά σας. Σίγουρα, πάντως, το “Birth of the Marvellous” είναι μία κυκλοφορία που έχει να σας πει πράγματα…

Prosthetic Records seems to have made a good choice again with this very new band from London. “Birth of the Marvelous” has clear influences from Katatonia, but Sermon have put some personal details that make them stand out. Specifically, they have a more progressive structure in their songs, without this meaning that they are very complicated (they just do not follow mainstream choices in the song-composition), the drums use very strange buildup with ‘ceremonial’ rhythms, there is an eerie atmosphere at several parts, while the vocals for the most part “radiate” a lot of melancholy mood and rarely become more brutal. It is one of the instances in which I am unable to write words that can deliver a comprehensible deecription of the music of a band. You will need to listen to them yourself and draw your conclusions. For sure, though, “Birth of the Marvelous” is a release that has a lot to tell you…

fb page: https://www.facebook.com/Sermonsound/

Stephen Taranto – Permanence

Ο Stephen Taranto είναι κιθαρίστας στην Αυστραλιανή tech prog μπάντα The Helix Nebula, η οποία το 2014 είχε κυκλοφορήσει το αρκετά καλό “Meridian”. Ο Taranto έχει θαυμάσιες εκτελεστικές ικανότητες, αλλά αυτές από μόνες τους δεν αποτελούν εγγύηση για έναν καλό instrumental progressive δίσκο. Ευτυχώς στην περίπτωσή του υπάρχουν και συνθετικές αρετές, οπότε το αποτέλεσμα του “Permanence” είναι αρκετά καλό. Οι επιρροές που παρουσιάζονται στο δίσκο είναι πολυποίκιλες, με κυριότερες το djent, το jazz fusion και φυσικά τους Animals As Leaders. Βέβαια, υπάρχουν περιπτώσεις όπου ο Taranto επιδίδεται σε ωμή επίδειξη των (τρομερών) ικανοτήτων του και υπερφορτώνει τις συνθέσεις με νότες. Μερικές φορές less is more. Σίγουρα αποτελεί ένα πολύ ενδιαφέρον ντεμπούτο, από έναν νεαρό καλλιτέχνη που μοιάζει να έχει πολλά να προσφέρει στο μέλλον.

Stephen Taranto is guitarist in the Australian tech prog band The Helix Nebula, which in 2014 had released the pretty good “Meridian”. Taranto has great executive skills, but these alone do not guarantee that one can release a good instrumental progressive record. Fortunately, in his case there are also songwriting skills, so the result of “Permanence” is very solid. The influences on the record are diverse, including djent, jazz fusion and, of course, Animals As Leaders. Still, there are parts where Taranto performs a crude demonstration of his (awesome) guitar skills and overloads the compositions with notes. Sometimes less is more. It’s definitely a very interesting debut by a young artist who seems to have a lot to offer in the future.  

fb page: https://www.facebook.com/stephentarantomusic/

Read more

State Funeral – Built For Destruction

Built For Destruction by State Funeral Μετά από λαϊκή απαίτηση…

Μετά από λαϊκή απαίτηση σήμερα θα παίξει punk (ρε). Αυτή είναι η δεύτερη κυκλοφορία από την μπάντα από το Brighton της Αγγλίας, μετά το e.p. “Tory Party Prison”. Στο 7” “Built For Destruction” θα ακούσετε δέκα λεπτά  NWOBHC με κλασσικό βρετανικό Oi ήχο και φανταστικές συνθέσεις που ξεσηκώνουν χωρίς ιδιαίτερη δυσκολία. Short but sweet, που λένε και στο χωριό μου…

After popular demand today punk will “play”. This is the second release from the band from Brighton, England, after the e.p. “Tory Party Prison”. At “Built For Destruction”, you’ll listen to ten minutes of NWOBHC with classic British Oi sound and fantastic songs that will stir you up effortlessly. This is the definition of “short but sweet”…

Read more

Monastery – The Garden of Abandon

The Garden Of Abandon by Monastery Μία στο τόσο κυκλοφορεί…

Μία στο τόσο κυκλοφορεί μία dungeon synth δημιουργία που να μου τραβάει την προσοχή. Το 2018 ήταν οι Varkana και οι Aokigahara, το 2019 ποδαρικό κάνουν οι Monastery. Φυσιολογικά, πίσω από το όνομα Monastery κρύβεται ένας άνθρωπος, ο Robb Kavjian, ο οποίος διαχειρίζεται επίσης και το online store Seraphim House, όπου θα βρείτε και την άλλη μπάντα του, τους indie/folk 1476. To “The Garden of Abandon”, λοιπόν, είναι εμπνευσμένο από την Pre-Raphaelite_Brotherhood και το μέλος της, τον Άγγλο ζωγράφο Edward_Burne-Jones, το έργο του οποίου “Psyche and Pan” κοσμεί το εξώφυλλο του δίσκου. Αντιγράφω τα λόγια του Kavjian σχετικά: “The Pre-Raphaelite Brotherhood (who were later known as the Pre-Raphaelites) were initially a Seven member group of English artists that rejected the modern art doctrines of their time. Influenced by Romanticism and often choosing to focus on Medieval, Shakespearian, and Arthurian themes, they searched for a beauty they felt lost and sometimes laughed at by their contemporaries. They held a deep reverence for the natural world and a strong belief that freedom and responsibility were inseparable. It was a common practice amongst them to instill multiple layers of symbolism into their works such as the mythological and metaphorical interpretations of flowers and plants. This album is a dedication to them and an absolute rejection of the ugliness of our current times.” Ο δίσκος αποτελεί μία προσπάθεια να αποτυπωθούν με μουσικούς όρους  φαντασιακά και μυστηριακά θέματα του Μεσαίωνα. Εγώ προσωπικά «ταξίδεψα» με τη μουσική των Monastery και ένιωσα Μεσαιωνικές εικόνες, προερχόμενες από πίνακες, ταινίες και βιβλία που έχω δει και διαβάσει, να ξεπηδούν από το ασυνείδητό μου αβίαστα και γλαφυρά. Η μουσική των Monastery έχει την ιδιότητα να εξιδανικεύει με έναν «μαγικό» τρόπο την εποχή που περιγράφει (μία εποχή κατά τα άλλα άπλετου σκοταδισμού, πόνου, φτώχειας και έλλειψης σεβασμού στην ανθρώπινη ζωή), φιλτράροντας όλο το σκοτάδι και αφήνοντας μόνο το φως να μας πλημμυρίσει.

Once in a while I come across a dungeon synth release that draws my attention. In 2018 there were Varkana and Aokigahara, in 2019 Monastery is the first band to do so. Normally, behind the name Monastery we find one individual, Robb Kavjian, who is also responsible for the online store Seraphim House, where you will find his other band, indie/folk 1476. So, “The Garden of Abandon” is inspired by the Pre-Raphaelite_Brotherhood, and its member, the English painter Edward_Burne-Jones, whose work “Psyche and Pan” adorns the cover of the album. I copy Kavjian’s words about: “The Pre-Raphaelite Brotherhood (who were later known as the Pre-Raphaelites) were initially a Seven member group of English artists who rejected modern art doctrines of their time. Influenced by Romanticism and often choosing to focus on Medieval, Shakespearian, and Arthurian themes, they searched for a beauty they felt lost and sometimes laughed at by their contemporaries. They held a deep respect for the natural world and a strong belief that freedom and responsibility were inseparable. It was a common practice amongst them to instill multiple layers of symbolism into their works such as the mythological and metaphorical interpretations of flowers and plants. This album is a dedication to them and an absolute rejection of the ugliness of our current times.” The album is an attempt to capture, in musical terms, imaginary and mysterious themes of the Middle Ages. I personally “traveled” with the music Monastery produced and I “daydreamed” with pictures of paintings, films and books with Medieval themes, which I have seen and read, sprouting from my subconscious effortlessly and vividly. Monastery’s music has the ability to idealize in a “magical” way the era it describes (a period of time otherwise full of obscurantism, pain, poverty and lack of respect for human life), filtering all the darkness and leaving only the light to overwhelm us.

fb page: https://www.facebook.com/monasteryhymns/

Seraphim House: https://seraphimhouse.store

Read more

Wreath – Silence Evermore

Silence Evermore by Wreath Θα μεταφερθούμε σήμερα στη μακρινή Αυστραλία,…

Θα μεταφερθούμε σήμερα στη μακρινή Αυστραλία, σε μία πρώτη επαφή με την ανερχόμενη δισκογραφική EVP. Θα ακούσουμε μία πρωτοεμφανιζόμενη δισκογραφικά μπάντα που, έχοντας ως βάση το hardcore, έχει δημιουργήσει έναν πολύ «μεταλλικό» δίσκο με στοιχεία από μουσικές σκηνές όπως το sludge και το groove metal, αγγίζοντας με την επιθετικότητά τους ενίοτε ακόμη και τα όρια του death metal. Ο ήχος τους είναι πραγματικά βαρύς – όλα τα όργανα έχουν απίστευτο όγκο. Οι Wreath φέρνουν στο νου μπάντες ορόσημα, φυσικά, όπως οι Merauder και οι Stampin’ Ground, όμως, όπως προείπα, είναι αρκετά πιο πολυδιάστατοι. Τα οργισμένα φωνητικά, οι απότομες αλλαγές στο tempo, ο οργασμός riff, τα μανιασμένα τύμπανα και οι ιδιαίτερα καλοδουλεμένες και ταιριαστές ατμοσφαιρικές στιγμές αποτελούν τα κυριότερα χαρακτηριστικά του “Silence Evermore”.  Απολαύστε…

Today we will take a “stride” down to distant Australia, making our first contact with the emerging record label EVP. We’re going to listen to the debut of a band which, based on hardcore, has created a very “metallic” album with elements from music scenes such as sludge and groove metal, touching with its aggressiveness sometimes even the boundaries of death metal. Wreath’s sound is really heavy – all the instruments have an incredible amount of volume. At time they reminded me of milestone-bands, such as Merauder and Stampin ‘Ground, but, as I said before, they are much more multidimensional. The angry vocals, the sudden changes in tempo, the riffing orgy, the turbulent drums and the particularly well-crafted and blend-in atmospheric parts are the main features of “Silence Evermore”. Enjoy…

fb page: https://www.facebook.com/wreathau/?epa=SEARCH_BOX

Read more

Sageness – Akmé

Akmé by SageNESS Οι Sageness είναι η δεύτερη stoner doom…

Οι Sageness είναι η δεύτερη stoner doom μπάντα από την Ισπανία (μετά τους Red Eye) που παρουσιάζω μέσα στο Μάρτιο. Πρόκειται για σύμπτωση ή στην Ισπανία αποφάσισαν να ακολουθήσουν τα χνάρια της Ελλάδας μουσικά και να κάνουν δυνατή psychedelic/stoner rock σκηνή; Τον ήλιο και τη διάθεση σίγουρα τα διαθέτουν πάντως… Το “Akmé” είναι μία ιδιαιτέρως ψυχεδελική instrumental δουλειά που βασίζεται κατά πολύ στην απόδοση της κιθάρας του Dawyz. Ο fuzzαριστός ήχος σε συνδυασμό  με την απίθανη πληθώρα και ποικιλία θεμάτων που μας προσφέρει η κιθάρα του απογειώνουν την ηχογράφηση. Είναι πολύ δύσκολο να εκτελείς ένα ασταμάτητο jamming και να διατηρείς την ένταση, αλλά και το επίπεδο των συνθέσεων σου τόσο υψηλό αδιαλείπτως. Το rhythm section συνοδεύει άψογα τον απόλυτο πρωταγωνιστή. Προτείνετε ανεπιφύλακτα σε όσους πιστεύουν ότι οι ψυχεδέλειες κάνουν καλό στην ψυχική υγεία…

Sageness is the second stoner doom band from Spain (after Red Eye) that I am presenting in March. Is it a coincidence or did they decide in Spain to follow the footsteps of Greece and create a solid psychedelic / stoner rock scene? Their country is without a doubt equipped with the sun and the mood that is required… “Akmé” is a psychedelic instrumental piece of music that relies heavily on the performance of Dawyz’s guitar. The fuzzy sound it produces combined with the incredible plethora and variety of themes it offers us elevate the recording. It is very difficult to perform an unstoppable jamming and keep the tension, but also the level of your compositions so high, without ups and downs. The rhythm section is a perfect match with the absolute protagonist of the recording. This is strongly recommended to those who believe psychedelic sounds are good for mental health…

fb page: https://www.facebook.com/SagenessRock/

Read more

Hannes Grossmann – Apophenia

Apophenia by Hannes Grossmann Η τετράδα Necrophagist, Obscura, Alkaloid, Hannes…

Η τετράδα Necrophagist, Obscura, Alkaloid, Hannes Grossmann έχει αφήσει το στίγμα της στο τεχνικό progressive death metal τα τελευταία 15 χρόνια. Κι αν οι Necrophagist αγνοούνται, κι αν οι δύο τελευταίες δουλειές των Obscura δεν με έπεισαν, ακριβώς το αντίθετο συμβαίνει με τα άλλα δύο σχήματα. Λοιπόν, στον τρίτο δίσκο του ο Hannes Grossmann δεν έχει να αποδείξει κάτι… Είναι κοινώς παραδεκτό ότι είναι από τους καλύτερους ντράμερ στον ακραίο χώρο (αυτό είχε φανεί ήδη από την εποχή Necrophagist εξάλλου), ενώ και η συνθετική του ικανότητα είχε αποδειχθεί στα δύο προηγούμενα άλμπουμ που έφεραν το όνομά του. Το ζητούμενο εδώ ήταν αν θα γινόταν το βήμα παραπάνω, αν θα βρισκόταν ο δίσκος στο ίδιο υψηλό επίπεδο με τους προηγούμενους ή αν θα υπήρχε κάποια φθορά στη δουλειά του Γερμανού. Θεωρώ ότι το “Apophenia” ανήκει στη δεύτερη κατηγορία. Ενώ δηλαδή δεν υπάρχουν σημαντικές διαφορές με τις δύο προηγούμενες δουλειές και δε βλέπουμε κάποια καινοτομία που θα μπορούσε να δημιουργήσει αίσθηση, ωστόσο η δουλειά δεν υπολείπεται σε καμία περίπτωση σε ποιότητα. Πέρα από τις πολύπλοκες και τεχνικότατες συνθέσεις του Grossmann, το αποτέλεσμα δε θα μπορούσε να είναι τόσο ξεχωριστό χωρίς την αξιοζήλευτη συμμετοχή εκλεκτών καλεσμένων. Έχουμε και λέμε…Danny Tunker στις lead και rhythm κιθάρες, Linus Klausenitzer  στο μπάσο, V.Santura και Morean στα φωνητικά. Guest guitar solos: Jeff Loomis στο “Deep”, Marty Friedman στο “Vacant Dreams” και Christian Muenzner στα “They” και “Apophenia”. Απαραίτητο για τους tech death freaks…

The quadruple, Necrophagist, Obsura, Alkaloid, Hannes Grossmann has left its mark on European progressive death metal the last fifteen years. Even if Necrophagist is long lost, even if the last two works of Obscura did not satisfy me, the opposite has happened with the other two bands. So, in his third album, Hannes Grossmann has nothing to prove… It is widely accepted that he is one of the best drummers in extreme metal (this was already crystal clear from the Necrophagist era), and his high composing skills were showcased in the two previous albums under his own name. The question here was whether “Apophenia” would be the step above, whether the record would be at the same high level as the previous ones, or whether there would be signs of fatigue in the German’s work. I think “Apophenia” belongs to the second category. Thus, there are no significant differences with the two previous albums and we do not see any innovation that could make a sensation, but the work is in no way inferior to quality. In addition to Grossmann’s complex and technical compositions, the result could not be so special without the enviable participation of five-star guest musicians. Here we go…Danny Tunker on lead and rhythm guitars, Linus Klausenitzer on the bass, V.Santura and Morean on vocals. Guest guitar solos: Jeff Loomis in “Deep”, Marty Friedman in “Vacant Dreams” and Christian Muenzner in “They” and “Apophenia”. This release is essential for tech death freaks..

fb page: https://www.facebook.com/Hannes-Grossmann-Mordor-Sounds-101482779892304/

Read more

Sâver – They Came With Sunlight

They Came With Sunlight by SÂVER Πάλι με sludge θα…

Πάλι με sludge θα πορευτούμε σήμερα, καθώς το “They Came With Sunlight” είναι ο δίσκος που μου έκανε μεγαλύτερη εντύπωση από όσους άκουσα το τελευταίο διήμερο. Οι Σουηδοί Sâver, λοιπόν, είναι μία νέα μπάντα από το Όσλο και στο ντεμπούτο τους θα ακούσετε πρωτίστως μία απότιση φόρου τιμής πότε στους πρώιμους και πότε στους ύστερους Cult of Luna. Εμένα προσωπικά οι έντονες ηχητικές αυτές επιρροές από τους COL δε με χάλασαν καθόλου, καθώς οι Sâver έχουν τη συνθετική δύναμη που τους επιτρέπει να σταθούν απέναντι στα ινδάλματά τους. Πέρα από αυτό, έχουμε και πινελιές από αμερικάνικο sludge, με υπερβολικά αργόσυρτους doom ρυθμούς και «τέρμα» ακραία φωνητικά, έχουμε και επαναλαμβανόμενα δυσρυθμικά θέματα στις κιθάρες, έχουμε ενίοτε τη χρήση ambient πλήκτρων και ηλεκτρονικών samples (που αγγίζουν το noise rock), τα οποία συνδράμουν στη δημιουργία μίας ολοκληρωμένης ηχητικής πρότασης. Τα κομμάτια “Dissolve To Ashes” και “Influx”, με την σχεδόν «πειραματική» ατμοσφαιρικότητά τους, μας δείχνουν ότι οι Σουηδοί έχουν στο ρεπερτόριό τους πολυπρόσωπες συνθετικές αρετές. Η άψογη παραγωγή είναι ακόμη μία παράμετρος που οδηγεί στο να μπορεί το “They Came With Sunlight” να χαρακτηριστεί ως μία πολύ προσεγμένη δουλειά.  Ένα πολύ δυνατό ντεμπούτο και μία μπάντα που αξίζει την προσοχή μας…

Again today I will be writing about a sludge release, as “They Came With Sunlight” is the album that impressed me the most from all the stuff I listened to the last two days. So, Sâver is a new band from Oslo, and in their debut you will listen to, first and foremost, a tribute to early and latter Cult of Luna. These intense sound similarities with COL did not trouble me at all, as Sâver has the songwriting quality that allows the band to stand next to their idols. Beyond that, we can witness hints of American sludge, with too slow doom rhythms and totally extreme vocals, recurrent dissonant riffing on the guitars, the band sometimes uses ambient keys and electronic samples (reaching noise rock territory) and all that help create a well-rounded proposal. “Dissolve To Ashes” and “Influx”, with their almost “experimental” atmosphere, show us that the Swedes have multifaceted compositional abilities in their repertoire. The flawless production is another parameter that leads to “They Came With Sunlight” being described as a complete piece of work. This is a very solid debut and a band that deserves our attention…

fb page: https://www.facebook.com/saveroslo/

Read more

37722total visits,2visits today