On Thorns I Lay – Aegean Sorrow

Aegean Sorrow by On Thorns I Lay Με κάποια μικρή…

Με κάποια μικρή αργοπορία, ομολογουμένως, θα ασχοληθούμε σήμερα με την τελευταία δουλειά των In Thorns I Lay.  Αν και ενστικτωδώς είχα αυτοπεριορίσει τις προσδοκίες μου αναφορικά με αυτό το album, το “Aegean Sorrow” ήρθε να με διαψεύσει, δημιουργώντας μαζί με το “Nightfall’s Lament” των Ocean of Grief ένα ζευγάρωμα αξιοπρόσεχτων ελληνικών doomdeath κυκλοφοριών για το 2018. Δεν υπάρχει κάτι το ρηξικέλευθο εδώ, αλλά οπωσδήποτε έχουμε να κάνουμε με ένα δίσκο που αποτελεί μία στιβαρή ολότητα, μία δημιουργία η οποία με την ιδανική της ισορροπία μεταξύ των ηλεκτρισμένων και ακουστικών στιγμών κατανοείται πληρέστερα όταν αντιμετωπιστεί ως ένα ενιαίο σύνολο. Οι «μεσογειακές» μελωδίες στις αρμονικές lead κιθάρες (σήμα κατατεθέν των On Thorns I Lay) είναι πανταχού παρούσες, τα φωνητικά είναι εξαιρετικά βορβορώδη, ως αναμενόταν, κάθε ίχνος από το gothic/industrial παρελθόν της μπάντας έχει πια καθαιρεθεί και η παραγωγή είναι απλά άψογη. Δεν έχω να προσθέσω κάτι άλλο, καθώς υποθέτω οι περισσότεροι από εσάς έχετε ήδη ακούσει το δίσκο. Ελπίζω να μου δοθεί η ευκαιρία να δω την μπάντα και ζωντανά μέσα στο 2018.

With some delay, admittedly, we will be presenting the latest work of In Thorns I Lay today. Although instinctively I self-limited my expectations for this album, “Aegean Sorrow” came to prove me wrong, creating with “Nightfall’s Lament” by Ocean of Grief a duet of remarkable Greek doomdeath releases in 2018. There is nothing groundbreaking here, but we definitely have to do with a solid recording, a creation which, with the ideal balance between electrified and acoustic moments, is more fully understood when viewed as a whole. The “mediterranean” melodies on the harmonic lead guitars (one of On Thorns I Lay trademarks) are ubiquitous, the vocals are extremely thundering, as expected, all traces of the gothic / industrial past of the band have now deposed and the production is simply flawless. I do not have to add anything else, as I guess most of you have already listened to the album. I hope that I will be given the opportunity to see the band play live in 2018.

fb page: https://www.facebook.com/onthornsilay/

On   By   Comments Off on Home
Read more

Sun Voyager – Seismic Vibes

Seismic Vibes by Sun Voyager Ένα έδεσμα από τη Βόρεια…

Ένα έδεσμα από τη Βόρεια Αμερική θα σας προσφέρουμε σήμερα. Πρόκειται για το “Seismic Vibes”, το ντεμπούτο full-length των Sun Voyager, ορμώμενων από τα περίχωρα της Νέας Υόρκης. Έχουν ως βάση τους το garage rock, αλλά η μία ντουζίνα tags που έχουν βάλει στον πάτο της σελίδας τους στο bandcamp ανταποκρίνεται απόλυτα στην πραγματικότητα. Τι tags βλέπουμε εκεί; Desert rock, heavy psych, fuzz rock, psychedelic rock, space rock, stoner rock… Οι Βορειοαμερικανοί καταφέρνουν να εντάξουν στις συνθέσεις τους όλα αυτά τα στοιχεία χωρίς να τα σύνολο να μοιάζει με αχταρμάς. Ένας άκρως διασκεδαστικός δίσκος, με καθολικά feelgood vibe, ένα ιδανικό soundtrack για τις ζεστές μέρες του καλοκαιριού που βρίσκονται προ των πυλών. Μέτριο κομμάτι στο δίσκο δεν υπάρχει, κατά τη γνώμη μου. Οι κιθάρες πρώτες αυτές με τα διαφορετικά σε στυλ και τεχνοτροπία riff καθορίζουν την ποικιλομορφία του δίσκου, τα φωνητικά έχουν μία πασπαρτού χροιά που κολλάει στις αλλαγές αυτές, ενώ τα πλήκτρα κάνουν φοβερή δουλειά, συμπληρώνοντας με ουσιαστικότατο τρόπο τον καμβά. Η έκρηξη της ταχύτητας διάδοσης πληροφοριών έχει βοηθήσει τις μπάντες που έχουν κάτι σημαντικό μας πουν να γίνονται γνωστές γρήγορα, οπότε δεν βρίσκω κάποιο λόγο οι Sun Voyager να μην γίνουν δημοφιλείς στο άμεσο μέλλον…

Today we will offer you a “viand” from North America. It’s “Seismic Vibes”, the debut full-length by Sun Voyager, a band rushing out of the New York suburbs. They are based on garage rock, but the dozen tags that have been placed at the bottom of their bandcamp page tell the truth about the hints we find in this album. What tags do we see there? Desert rock, heavy psych, fuzz rock, psychedelic rock, space rock, stoner rock … The North Americans manage to incorporate all of these elements into their compositions without sounding like a mixed salad. A highly entertaining recording with a total feelgood vibe, an ideal soundtrack for the hot summer days, which are imminent… There is no mediocre track in this release, in my opinion. The guitars, with the different riff styles and techniques, determine the recording’s complexity, the vocals have a tone which works as a master keys fitting with all the style shifts, while the keys do an amazing work, filling the canvas in a very substantial way. The explosion of dissemination of information has helped bands that have something important to offer us to be known quickly, so I can not find any reason why Sun Voyager will not be popular in the near future…

fb page: https://www.facebook.com/sunvoyagerband/

On   By   Comments Off on Home
Read more

Skeletal Remains – Devouring Mortality

Devouring Mortality by Skeletal Remains Το “Devouring Mortality” των “Skeletal…

Το “Devouring Mortality” των “Skeletal Remains” είναι ένας δίσκος που ξεπατικώνει αρκετές 90ς death metal μπάντες με προεξέχουσες αυτές των Asphyx, Pestilence, Cannibal Corpse και Suffocation. Αφού, λοιπόν, το βγάλαμε αυτό από τη μέση προχωράμε παρακάτω, δηλαδή στο γιατί να παρουσιάσουμε έναν δίσκο χωρίς ίχνος πρωτοτυπίας. Η απάντηση είναι ότι ο δίσκος είναι φοβερός σε αυτό που κάνει. Πολύ δύσκολα θα ακούσω νέα μπάντα με τόσο παλιομοδίτικο ήχο (θα έλεγα ότι μόνο δύο ελληνικές το κατάφεραν τελευταία, οι Resurgency και οι Abyssus). Οπότε μιλάμε για έναν αξιόλογο old school death metal δίσκο. Και από τη στιγμή που αρκετοί προσπαθούν, αλλά λίγοι καταφέρνουν να σταθούν συνθετικά (να πετύχεις τον ίδιο 90s ήχο είναι το μόνο εύκολο σήμερα) χωρίς να αποτελούν παρωδία, οι Skeletal Remains αξίζουν μίας (τουλάχιστον) ακρόασης. Εδώ, λοιπόν, έχουμε riffάρες, Van Drunenικά φωνητικά, καλή τεχνική κατάρτιση, απόλυτα νοσταλγικό ήχο και θαυμάσια solos (που από μόνα τους αποτελούν ένα κίνητρο να ακούσει κανείς το δίσκο). Οι deathάδες ας σπεύσουν αταλάντευτα!

“Devouring Mortality” by Skeletal Remains is a record that replicates 90s death metal bands such as Asphyx, Pestilence, Cannibal Corpse and Suffocation. So, after we got that out of the middle, we’re moving ahead, answering why we’re going to present a record without a trace of originality. The answer is that the album is awesome in what it does. It’s very difficult for me to listen to a new band with such old-fashioned sound (I would say that only two Greek band have achieved this lately, Resurgency and Abyssus). So we’re talking about a remarkable old school death metal album. And as a lot of bands try, but only a few manage to have distinguished songwriting (to achieve the same 90s sound is the only easy thing today) without sounding like a parody, Skeletal Remains deserve one (at least) spin. So here we have massive riffs, Van Drunen – like vocals, good technical skills, absolutely nostalgic sound and wonderful solos (these alone are a reason enough to listen to the album). Death metal enthousiasts move forth without hesitation!

fb pages: https://www.facebook.com/SkeletalRemainsDeathMetal/

On   By   Comments Off on Home
Read more

Yashira – Shrine

Shrine by Yashira Ντεμπούτο full length για την τετράδα από…

Ντεμπούτο full length για την τετράδα από το Jacksonville της Florida με έναν δίσκο που βάζει «δύσκολα» στους ακροατές με το καλημέρα. Τι εννοώ; Συνδυάζει υλικά από διάφορα παρακλάδια του ακραίου χώρου, όπως sludge, hardcore, grindcore παράγοντας δαιδαλώδεις συνθέσεις στο μεγαλύτερο μέρος του δίσκου, οι οποίες θα τεστάρουν τις αντοχές σας με την πολυπλοκότητά τους. Τα riff διαδέχονται το ένα το άλλο με εξαντλητικούς ρυθμούς και τα τύμπανα είναι πληθωρικά από την αρχή μέχρι το τέλος. Υπάρχουν κομμάτια, όπου οι ταχύτητες πέφτουν και οι Yashira μας δείχνουν μία σχετικά πιο ήρεμη πτυχή του χαρακτήρα τους (Raze, Surmise, Ignis), φτάνοντας μέχρι και να ακούγονται σαν μια post metal ατμοσφαιρική μπάντα (Shrine), κι άλλα όπου οι Αμερικανοί δείχνουν εξαιρετική μουσική βιαιότητα και επιθετικότητα (Redact, Writhe). Η παραγωγή δεν επιδέχεται αρνητικής κριτικής, βάζοντας ένα ακόμα συν στο τελικό αποτέλεσμα. Οι Yashira μοιάζουν με μπάντα με πολύ καλές προοπτικές, προτείνουμε να τους ανακαλύψετε.

This is the debut full length for the quartet from Jacksonville, with a record that from the first note puts its listeners to the test. What do I mean; The album combines hints from various subgenres from the extreme sound, such as sludge, hardcore, grindcore, producing labyrinthine compositions that will test your strengths with their complexity. The riffs succeed each other in exhausting pace and the drums are inflated from start to finish. There are tracks where the speed is decreasing and Yashira show us a relatively “softer” aspect of their character (Raze, Surmise, Ignis), even sounding like a post-metal atmospheric band (Shrine), and others where the Americans showcase extraordinary violence and aggression in their music (Redact, Writhe). Production is beyond any negative criticism, putting one more plus in the end result. Yashira looks like a band with very good prospects, we suggest you discover them.

fb page: https://www.facebook.com/Yashira/

On   By   Comments Off on Home
Read more

In The Woods… // Hail Spirit Noir | Live @ 8Ball, Thessaloniki 14.04.2018

Καταδρομική 24ωρη εκδρομή στη Θεσσαλονίκη μετά από σχεδόν έναν ολόκληρο…

Καταδρομική 24ωρη εκδρομή στη Θεσσαλονίκη μετά από σχεδόν έναν ολόκληρο χρόνο για να δω μία μπάντα που σημάδεψε τα νεανικά μου χρόνια. Πρώτη φορά στην Ελλάδα για ένα σχήμα το οποίο μέχρι πριν περίπου τέσσερα χρόνια είχαμε διαγράψει. Με την επαναδραστηριοποίησή τους λίγο μετά το θάνατο του κιθαρίστα Odvarr A:M και την επιστροφή τους στη δισκογραφία με το τίμιο “Pure” για μένα ήταν θέμα χρόνου η επίσκεψή τους στην Ελλάδα. Κάτι το οποίο έγινε το βράδυ του Σαββάτου.

Μεγάλη ήταν η χαρά μου όταν διαπίστωσα ότι το συγκρότημα που θα άνοιγε τους Νορβηγούς θα ήταν οι Hail Spirit Noir. Οκ, θα τους ξαναδώ σε λίγες μέρες αλλά δύο φορές στο καπάκι καλύτερα από τη μία. Τα καλά λόγια που ακούγονται για τις ζωντανές τους εμφανίσεις επιβεβαιώθηκαν πλήρως. Το υλικό τους αποδόθηκε άψογα, με άριστο ήχο (μετά από μερικές μικροδιορθώσεις κατά τη διάρκεια του σετ), με πολύ καλή σκηνική παρουσία και με άψογη εκτελεστική ακρίβεια. Δεν έχω να προσθέσω τίποτα άλλο εκτός του ότι περιμένω πως και πώς να τους δω ξανά στο Horns Up Festival. Είναι προορισμένοι για μεγάλα πράγματα και με την περιοδεία τους στην Ευρώπη που ανακοινώθηκε πριν λίγες μέρες δείχνουν ότι είναι αποφασισμένοι να καθιερωθούν ως ένα μεγάλο ευρωπαϊκό όνομα.

Το σχήμα των In the Woods περιείχε τους live session Alex Weisbeek και Bernt Sorensen σε μπάσο και κιθάρα, τον ντράμερ Anders Kobro (μοναδικό μέλος του αρχικού σχήματος στο live), τον Mr. Fog στα φωνητικά και live session κιθαρίστα τον Corey Sletteberg. Σχεδόν όλοι οι οργανοπαίκτες ήταν πάρα πολύ καλοί και έδειχναν με κάθε ευκαιρία τον ιδιαίτερο ενθουσιασμό τους που βρίσκονταν στη χώρα μας. Θα σταθώ λίγο παραπάνω στον Kobro, ο οποίος ήταν πραγματικά θαυμάσιος στα τύμπανα. Για το πώς θα ανταποκριθεί ο Mr.Fog στα φωνητικά δεν είχα ιδιαίτερο άγχος, εξάλλου είχε δείξει από το “Pure” πόσο ταιριάζει με το σχήμα. Και  πράγματι, αν και στα shrieking vocals η χροιά του James Fogarty είναι αρκετά διαφορετική από του Jan Kenneth Transeth, την βρήκα ιδανική για να αποδώσει τα παλιά κομμάτια – τα δε καθαρά του φωνητικά είναι κι αυτά πάρα πολύ καλά. Ο Sletteberg ήταν μία μικρή παραφωνία με τον blues χαρακτήρα που έδινε στα solos του (από τα οποία δεν έλειπαν και τα τεχνικά λαθάκια), αλλά δε βαριέσαι… Η έλλειψη των πλήκτρων αλλά και των γυναικείων φωνητικών περιόρισαν στο μέγιστο την ικανότητα της μπάντας να αποδώσει (σωστά) κομμάτια από το “Omnio” και το “Strange In Stereo”. Ως εκ τούτου το setlist επικεντρώθηκε στο “Heart of the Ages”, το οποίο έπαιξαν σχεδόν ολόκληρο, και το “Pure”. Οκ, δε μπορώ να πω ότι είμαι και 100% ευχαριστημένος από όλο αυτό, αλλά δε με χάλασε κιόλας που άκουσα σχεδόν ολόκληρο έναν δίσκο με τον οποίο μεγάλωσα (το booklet του βινυλίου είχε πάρει τη θέση του στη βιβλιοθήκη στο ράφι της ποίησης για πολλά χρόνια – στιχουργικά οι ITW είναι απλά θαυμάσιοι). Το σετ τους πάντως ήταν σχετικά μικρό, περίπου μια ώρα και είκοσι λεπτά αν δεν κάνω λάθος και όταν μας χαιρέτησαν διψούσα και για άλλο. Τώρα, θα πει κανείς : “ήταν οι In the Woods… αυτοί που είδες – με τέσσερα στα πέντε μέλη να είναι εκτός του αρχικού σχήματος;”. Ε. τι να κάνουμε τώρα στις περισσότερες παλιές μπάντες συμβαίνει αυτό, εγώ προσωπικά πέρασα υπέροχα στο live -και μόνο από την ανατριχίλα που ένιωσα στο intro του Υearning the Seeds of A New Dimension είχα αποφασίσει γι’αυτό- και νομίζω ότι το ίδιο συνέβη και με την πλειοψηφία όσων παρευρέθησαν.

Δεν μπορώ να παραβλέψω να σχολιάσω την (για μένα) μικρή προσέλευση του κόσμου. Πρώτον, δε γίνεται ρε παιδιά να έχει και In The Woods και Septic Flesh την ίδια μέρα στη Θεσσαλονίκη. Έλεος, δηλαδή, τορπιλίζει ο ένας το live άλλου και χάνετε και οι δύο… Δεύτερον, είναι δυνατόν να έχει πάρτι στο δεύτερο όροφο του 8ball αμέσως μετά για τους Septic Flesh με αφορμή το live τους που έγινε στο Principal; Και στο πάρτι να βλέπεις τους In The Woods και τους Hail Spirit Noir, αλλά όχι τους Septic Flesh; Εντάξει, ίσως να φταίει ότι είμαι από χωριό και δεν τα πιάνω αυτά τα πρωτευουσιάνικα… Θα κρατηθώ και δε θα γράψω κι άλλα…. 

 Όπως πάντα υπάρχουν βίντεο και φωτογραφίες παρακάτω προς κάθε ενδιαφερόμενο να πάρει κλίμα ή  να ξαναζήσει το live….

On   By   Comments Off on Home
Read more

MØL – Jord

JORD by møl Μετά από δύο E.p. οι Δανοί MØL…

Μετά από δύο E.p. οι Δανοί MØL κυκλοφορούν το ντεμπούτο τους από τη Holy Roar Records. Μία πολύ σύγχρονη μουσική πρόταση, σε ένα από τα παρακλάδια του ακραίου ήχου που δίνει δυναμικά το παρόν τα τελευταία χρόνια. Μιλάω για blackgaze, στην περίπτωση των MØL, όμως υπάρχουν και έντονα στοιχεία από post hardcore, καθώς δεν εμφανίζει την «ψυχρή» συνθετική προσέγγιση που έχουν οι περισσότερες blackgaze μπάντες, αλλά έχουν αρκετό groove. Το πιο έντονο στοιχείο της μπάντας είναι τα επιθετικότατα φωνητικά του Kim Song που δεν ξεφεύγουν σε καμία στιγμή από το χώρο της black αισθητικής. Σε αρκετές στιγμές σκέφτηκα ότι ίσως θα ήταν θεμιτό να δοκίμαζε και κάποια άλλη χροιά στη φωνή του για να σπάσει κάπως η μονοτονία. Πάντως τα ακραία φωνητικά σε συνδυασμό με το πολύ ρυθμικό και μελωδικό blackgaze κάνουν τους MØL μία ιδιαίτερη ηχητικά πρόταση. Σας το συνιστούμε, φυσικά, (όπως και όλους τους δίσκους που παρουσιάζουμε) και νομίζω ότι ειδικά όσοι έλκονται από τις νέες τάσεις στον ακραίο ήχο θα τον απολαύσουν.

Υ.γ. Τσεκάρετε το φοβερό video clip στο τέλος της δημοσίευσης!!!

After two E.p.’ s the Danish MØL are releasing their debut from Holy Roar Records. A very modern musical release, in one of the branches of extreme sound that is on the rise the last few years… I’m talking about blackgaze, however, in the case of MØL, there are also solid post hardcore hints, as it does not show the “cold” compositional approach most blackgaze bands have, on the contrary they showcase plenty of groovy parts. The most intense element of the band is Kim Song’s aggressive vocals that do not at any moment flee from black metal aesthetics. At several moments I thought that it might be preferable to try another tone in his voice to break the monotony somewhat. However, the extreme vocals combined with the very rhythmic and melodic blackgaze music make MØL’ s sound special and rather unique. We recommend that you spin “Jord”, of course, (like all the albums we present here) and I think that -especially those who are attracted to the new trends in the extreme sound- will enjoy it.

P.s. Check the awesome video below!!!

fb page: https://www.facebook.com/moeldk/

On   By   Comments Off on Home
Read more

Naxatras | Filthy Animals | Acid Sun live at Andromeda, Trikala, 12.04.2018

Μετά από έναν ολόκληρο χρόνο ήρθε η ώρα να γράψω…

Μετά από έναν ολόκληρο χρόνο ήρθε η ώρα να γράψω επιτέλους ανταπόκριση από μία συναυλία…. Acid Sun, Filthy Animals και Naxatras στην Ανδρομέδα. Δεν περίμενα τέτοια προσέλευση κόσμου, για να είμαι ειλικρινής, ειδικά από τη στιγμή που τα Τρίκαλα έχουν σχεδόν αδειάσει από φοιτητές, επισκέπτες κλπ… Έχω γράψει ήδη στην παρουσίαση του “III” ότι το τρίο έχει γνωρίσει ραγδαία αναγνώριση μέσα σε τρία μόλις χρόνια, κάτι το οποίο σε τέτοιο βαθμό το έχω βιώσει εκ του σύνεγγυς με άλλες δύο μπάντες τα τελευταία χρόνια. Τους Mods και τους V.I.C.. Με τους Naxatras ένιωσα μεγαλύτερη έκπληξη από αυτές τις δύο μπάντες γιατί η μουσική τους είναι αρκετά πιο πολυσύνθετη δομικά. Πέρα από την τεράστια παγκόσμια άνθηση του «ψυχεδελικού» ήχου μέσα από ποικίλα υποείδη, στην περίπτωση των Naxatras έχουμε να κάνουμε με την καλύτερη μπάντα στο είδος της στην Ελλάδα, με πολύ συχνές κυκλοφορίες και ζωντανές εμφανίσεις. Με πολλή δουλειά, με άλλα λόγια. Έτσι «χτίζει» κανείς όνομα και γίνεται από μπάντα των 30 θεατών, μπάντα των 150 θεατών μέσα σε τρία μόλις χρόνια.

Ας δούμε, όμως, τι παίχτηκε χθες λίγο πιο αναλυτικά. Οι Acid Sun άνοιξαν τη βραδιά. Power trio με πολύ μικρή διάρκεια ύπαρξης, καθώς υφίστανται με την παρούσα μορφή μόλις ένα χρόνο… Στο live των Nighstalker είχαν παίξει και stoner και sludge διασκευές, ενώ σήμερα σχεδόν αποκλειστικά sludge. Δεν ξέρω αν σημαίνει κάτι για το μελλοντικό μουσικό προσανατολισμό τους. Τα φωνητικά ήταν πολύ ακραία, στα όρια του black, κάτι το οποίο επικροτώ, η μπάντα ακουγόταν καλοπροβαρισμένη και απέδωσε τις διασκευές με πολύ σωστό και δυναμικό τρόπο. Αναμένουμε δικό τους υλικό. Ελπίζω και πιστεύω ότι θα βγει κάτι καλό από τους Acid Sun.

Με τους Filthy Animals παίχτηκε η υπέρτατη μ%$*κία… Μετά από άπειρη προσπάθεια κατάφερα να βγάλω video της προκοπής (ο νέος φακός δε «νιώθει» στην εστίαση με την καμία) και το έσβησα κατά λάθος κάτι το οποίο κατάλαβα πολύ αργά, όταν πήγα να κάνω upload στον υπολογιστή. Shit happens… Οι Γιαννιώτες κινούνται στο χώρο του alternative/grudge. Μου άρεσε που και οι τρεις μπάντες κινούνταν σε διαφορετικά ηχητικά μονοπάτια, υπήρχε μία γενικότερη ηχητική ποικιλομορφία. Δεν ήταν κακοί σε καμία περίπτωση, αλλά δε με ενθουσίασαν κιόλας. Είχαν κάποια ψιλοθεματάκια με τα φωνητικά που μάλλον θέλουν λίγη δουλίτσα, ενώ ωραία πραγματάκια έκαναν με τις κιθάρες. Μου θύμισαν κάπως τους γείτονες Teenage Lobotomy. Βλέπω ότι ετοιμάζουν κάποια ηχογράφηση. Ελπίζω να μου αφήσουν καλύτερες εντυπώσεις εκεί – νέα μπάντα είναι και έχουν και αυτοί πολλά σκαλοπάτια να ανεβούν.

Για τους Naxatras έγραψα αρκετά και στον πρόλογο, απλά να προσθέσω δυο – τρία πραγματάκια ακόμα. Πρώτο, ότι το υλικό τους είναι ακούγεται ακόμη καλύτερο στις ζωντανές εμφανίσεις, κάτι που έχει να κάνει με το δέσιμο της μπάντας, αλλά και τον πολύ καλό ήχο που έβγαλαν (όλη η βραδιά συνολικά είχε καλό ήχο – να τα λέμε κι αυτά). Δεύτερο, ότι οι παρευρισκόμενοι (νεαρής ηλικίας κυρίως) γνώριζαν πολύ καλά όλα τα κομμάτια της μπάντας, οπότε και οι «φασαίοι» ήταν ελάχιστοι και επίσης αν ξανακούσω ότι η «νέα γενιά χάλασε» και λοιπές πίπες θα ξεράσω με ορμή. Τρίτο και τελευταίο… και οι τρεις φαίνονται «μουσικόφατσες», παιδιά με βαθιά αγάπη για τη μουσική και «προσγειωμένα» και δε δείχνουν ότι θα καβαλήσουν κανένα καλάμι από τη γρήγορη αναγνώριση.

Αυτά από μένα, θα έχουμε σύντομα κι άλλη ανταπόκριση κι όχι σε κανένα χρόνο πάλι!!!!!!!!!! Τσεκάρετε φωτογραφίες και βίντεο παρακάτω….

 

 

On   By   Comments Off on Home
Read more

6845total visits,12visits today